บทที่ 89 ถกเถียงเรื่องการลงทุน (ตอนต้น)

หลังยืนยันแล้วว่านักศึกษามากันครบ เป้าซิงเหว่ยก็หยิบชอล์กสีขาวขึ้นมาเขียนคำว่า “การประยุกต์ใช้กลยุทธ์การลงทุน” ลงบนกระดานดำ

จากนั้นเขากวาดตามองทั่วห้อง ก่อนเล่าประสบการณ์ของตนว่า “ฉันเรียนด้านการลงทุนมา ตอนอายุสิบเจ็ดก็เริ่มศึกษากลยุทธ์การทำกำไรจากส่วนต่างในตลาดหุ้นที่มหาวิทยาลัยสแตนฟอร์ดของสหรัฐอเมริกา โดยใช้เวลาสามปีเปลี่ยนเงินต้นสองร้อยหยวนจีนให้กลายเป็นหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งถ้าคิดเป็นเงินหยวนจีนในตอนนี้ก็ประมาณสองล้านหยวนจีน”

“โห!”

เหล่านักศึกษาพากันอุทานด้วยความตกตะลึง

“สามปีทำเงินได้สองล้าน นี่คือฝีมือของคณบดีคณะการเงินอย่างนั้นเหรอ?”

“ห้าร้อยเท่า น่ากลัวเกินไปแล้ว ถ้าเงินต้นมากกว่านี้ ไม่เท่ากับว่าจะทำเงินได้เป็นแสนหรือกระทั่งเป็นล้านดอลลาร์สหรัฐเลยเหรอ?”

“ถ้าฉันเปลี่ยนเงินสองร้อยหยวนให้เป็นหนึ่งแสนได้ ต่อให้เป็นหยวนจีน ฉันก็คงดีใจจนตัวลอยแล้ว”

พวกเขาไม่คิดเลยว่าเป้าซิงเหว่ย คณบดีผู้ลึกลับซึ่งแทบไม่เคยปรากฏตัวผู้นี้ จะมีประสบการณ์อันน่าทึ่งถึงเพียงนี้

แต่พอลองคิดดูให้ดี ก็ดูสมเหตุสมผลอยู่ หากไม่มีฝีมืออยู่บ้าง จะเข้าไปเป็นหนึ่งในกลุ่มที่ปรึกษาด้านการเงินแห่งชาติได้อย่างไร

เผิงเกอ สยงซิงหวย และคณบดีคณะการเงินจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งอื่น ๆ ต่างรู้ประวัติของเป้าซิงเหว่ยกันมานานแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

ใช้เวลาสามปีเปลี่ยนเงินสองร้อยหยวนเป็นหนึ่งแสน หากเป็นช่วงที่สภาวะตลาดดีมาก เช่น ช่วงฟื้นตัวในปี 1995 และ 2005 หลายคนก็สามารถทำกำไรได้หลายร้อยเท่า

แต่เป้าซิงเหว่ยทำสำเร็จในช่วงเวลาใดกัน?

ปี 1930

ช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของสหรัฐอเมริกา

หลังมีการลงนามในกฎหมายภาษีศุลกากรสมูต-ฮอว์ลีย์ ดัชนีราคาหุ้นอุตสาหกรรมดาวโจนส์ร่วงจาก 250 จุดลงมาอยู่ที่ 230 จุด หรือลดลงถึง 8 เปอร์เซ็นต์ จากนั้นก็ยังปรับตัวลงอย่างต่อเนื่อง กระทั่งแตะจุดต่ำสุดที่ 41.22 จุดในวันที่ 17 ธันวาคม

ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้น เป้าซิงเหว่ยกลับลงทุนในทองคำ ถ่านหิน และยาสูบได้อย่างแม่นยำ จนทำกำไรในระยะยาวได้แม้ตลาดอยู่ในช่วงขาลง

…

เป้าซิงเหว่ยที่ยืนอยู่บนเวทีบรรยายยกมือกดลงเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบ ก่อนพูดต่อว่า “ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ของสหรัฐอเมริกาปี 1930 ฉันยังทำกำไรได้อย่างมั่นคง สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญที่สุดก็คือกลยุทธ์การจัดสรรสัดส่วนการลงทุน”

พูดจบ เขาก็เขียนคำว่า “เกราะ” และ “ดาบ” ลงบนกระดานดำ

“สำหรับฉัน ตลาดหุ้นก็คือสนามรบที่ไม่ต้องหลั่งเลือด หากอยากทำกำไร เราก็ต้องติดอาวุธให้ตัวเอง”

“เกราะก็คือหุ้นที่เน้นการป้องกันและมีความยืดหยุ่น เช่น โลหะหายากกับพลังงาน หุ้นเหล่านี้มีความสามารถในการต้านทานความเสี่ยงจากตลาดขาลงได้ดี”

“ส่วนดาบ ตามความหมายตรงตัวก็คือหุ้นที่ช่วยให้เราไม่ตกเป็นฝ่ายถูกเก็บเกี่ยว หรือพูดอีกอย่างก็คือใช้เก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากคนอื่น ในช่วงภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ปี 1930 เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ บุหรี่ และโคคา-โคลาราคาถูก ล้วนเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้ฉันได้รับอัตราผลตอบแทน”

คณบดีเป้าซิงเหว่ยเล่าถึงประสบการณ์และเทคนิคที่ตนใช้เปลี่ยนเงินสองร้อยหยวนให้เป็นหนึ่งแสนดอลลาร์สหรัฐในปี 1930 อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

นักศึกษาที่อยู่ด้านล่างต่างจดบันทึกความรู้อันล้ำค่านี้กันอย่างเงียบ ๆ

แม้แต่เผิงเกอ นักวิชาการด้านการเงิน ก็ยังต้องยอมรับว่า หากพูดถึงการจัดสรรสัดส่วนตามกลยุทธ์การลงทุนแล้ว เขายังด้อยกว่าเป้าซิงเหว่ย

จางหยางซึ่งนั่งอยู่แถวที่สามก็เห็นด้วยกับการจัดสรรกลยุทธ์ของเป้าซิงเหว่ยเช่นกัน

แต่เขาคิดว่า หากอยากทำเงินในตลาดแห่งหนึ่ง กลยุทธ์ควรมีความสำคัญรองจากความรู้ความเข้าใจ มีเพียงต้องยกระดับความเข้าใจที่มีต่อตลาดเสียก่อน จึงจะสามารถวิเคราะห์ความผันผวนของตลาดได้อย่างแม่นยำ

หากความรู้ความเข้าใจของตัวเองตามไม่ทัน ต่อให้มีโอกาสอยู่ตรงหน้า ก็คว้าเอาไว้ไม่ได้

ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้นก็คือ ประชาชนทั่วไปบางส่วนอาจไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังอยู่ท่ามกลางวิกฤติเศรษฐกิจ

อย่างวิกฤติซับไพรม์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป แรงงานเกษตรกรจำนวนมากไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหตุใดจู่ ๆ งานถึงหายากขึ้น ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้รับเหมาจู่ ๆ ถึงแจ้งให้กลับบ้าน และยิ่งไม่รู้จัก “แผนสี่ล้านล้าน” ของประเทศ

บางทีต้องรออีกหลายปี หรือกระทั่งหลายสิบปี พวกเขาจึงจะได้รู้จากช่องทางข้อมูลบางแห่งว่า ที่แท้ในปี 2007 ประเทศกำลังเผชิญกับวิกฤติเศรษฐกิจ ทำให้ตำแหน่งงานลดน้อยลง

ความรู้ความเข้าใจเป็นตัวกำหนดขีดจำกัดพื้นฐาน การยกระดับความเข้าใจของตนเองที่มีต่อเศรษฐกิจและตลาดทุนต่างหาก จึงจะเป็นก้าวแรกสู่การทำกำไร

…

ตลอดสองคาบเรียน เป้าซิงเหว่ยเป็นผู้บรรยายกลยุทธ์การลงทุนของตนเอง

เมื่อเป้าซิงเหว่ยบรรยายจบ สยงซิงหวย คณบดีคณะการเงินของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ก็ขึ้นมารับช่วงต่อทันที เนื้อหาการสอนของเขาคือ “ทฤษฎีการลงทุนมหภาค”

สยงซิงหวยเชื่อว่า หากอ่านเศรษฐกิจมหภาคออก ก็เท่ากับกุมรหัสแห่งความมั่งคั่งเอาไว้ในมือ

เขาใช้ “วัฏจักรคอนดราเทียฟ” เป็นแกนหลัก อธิบายสี่ระยะ ได้แก่ เศรษฐกิจรุ่งเรือง ถดถอย ตกต่ำ และเติบโต พร้อมแจกแจงโอกาสการลงทุนออกมาเป็นข้อ ๆ

เช่นเดียวกัน หลังสอนไปสองคาบ ก่อนหมดเวลาเรียน สยงซิงหวยกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ว่า “ทุกครั้งที่เกิดวิกฤติเศรษฐกิจโลก ก็เปรียบเสมือนการสับเปลี่ยนความมั่งคั่งครั้งหนึ่ง ผู้บุ่มบ่ามต้องจากไปอย่างหมดอาลัย ส่วนผู้มีปัญญากลับโกยกำไรจนเต็มกระเป๋า หวังว่าทุกคนจะจดจำเอาไว้ให้ดี”

“แปะ ๆ ๆ—”

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างไม่ขาดสายภายในห้องเรียนขั้นบันได

เวลานี้ห้องเรียนแน่นขนัดจนไม่มีที่นั่งเหลือ แม้แต่ด้านหลังห้องและบริเวณหน้าประตูก็ยังมีคนยืนกันเต็มไปหมด ล้วนเป็นรุ่นน้องที่มาขอเข้าเรียนด้วย

การที่คณบดีคณะการเงินจากมหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู มหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยการเงินหัวกลาง และมหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มาร่วมถกเถียงเรื่องการลงทุนเช่นนี้ นับเป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง

ผู้ที่มาฟังไม่ได้มีแค่รุ่นน้องจากสาขาวิชาการลงทุนเท่านั้น ยังมีนักศึกษาจากคณะการเงิน คณะบัญชี และสาขาอื่น ๆ อีกด้วย

เวลานี้ กระทู้หัวข้อ “คณบดีถกเถียงเรื่องการลงทุน” บนกระดานสนทนาของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ก็มีผู้เข้ามาตอบเป็นจำนวนมาก จนกลายเป็นกระทู้ที่ได้รับความนิยมที่สุดในช่วงนี้

[เด็กการเงิน] : เมื่อกี้เพิ่งได้ดูวิดีโอที่หลุดออกมา ผมบอกได้คำเดียวว่าได้ประโยชน์มหาศาล นี่คือความเข้าใจของคณบดีคณะการเงินอย่างนั้นเหรอ?

[ยอดฝีมือกฎหมาย] : คณบดีสยงพูดได้ดีจริง ๆ โดยเฉพาะวัฏจักรคอนดราเทียฟอะไรนั่น ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

[แฟนคลับหมีน้อย] : นี่คือการถกเถียงของผู้ยิ่งใหญ่สินะ? ตอนที่ฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ยังไม่มีโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้ได้ซึมซับเลย!

หลังเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น มหาวิทยาลัยถงจี้ และมหาวิทยาลัยชั้นนำอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ก็มีนักศึกษาบางส่วนเดินทางมาฟังการบรรยายด้วยตัวเอง

…

ช่วงเที่ยง

เหล่านักศึกษาวิชาการลงทุนเลิกเรียนและพากันไปกินข้าว

ระหว่างกินข้าวในโรงอาหาร เฉินชวนพูดอย่างฮึกเหิมพร้อมถูไม้ถูมือไปมา “หลังฟังการบรรยายของคณบดีเป้ากับคณบดีสยง ฉันรู้สึกเหมือนเส้นลมปราณตูและเริ่นถูกเปิดออกจนหมดแล้ว วันจันทร์หน้าฉันจะกวาดเรียบทั้งตลาด!”

“นายตื่นให้ทันก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ”

“หมูที่หลับยาวจนถึงเที่ยงยังจะกวาดเรียบทั้งตลาดอีก ระวังติดดอยแล้วต้องไปโรงพยาบาลบริจาคลูกหลานล่ะ”

“ถึงอยากบริจาคก็ใช่ว่าจะไม่มีเกณฑ์ คุณภาพของเขาต้องไม่ผ่านแน่ ๆ”

“ฉันก็คิดแบบนั้น”

หวังลิ่วกับสวี่เจียเฟิงรับส่งมุกกันเป็นทอด ๆ ไม่เปิดโอกาสให้เฉินชวนได้รักษาหน้าเลยแม้แต่น้อย

จางหยางที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กินใกล้เสร็จแล้วก็พูดเสริมว่า “ถ้าทำความเข้าใจเนื้อหาที่คณบดีทั้งสองคนสอนจนถ่องแท้ได้ บางทีนายอาจกวาดเรียบทั้งตลาดจริง ๆ ก็ได้”

“เห็นไหม แม้แต่หัวหน้าหออย่างยอดนักเรียนจางยังบอกเลยว่าฉันกวาดเรียบทั้งตลาดได้ พวกนายก็แค่อิจฉาความสามารถของฉันกับ…”

ยังไม่ทันที่เฉินชวนจะพูดจบ จางหยางก็ถามขึ้นว่า “นายแน่ใจเหรอว่าตัวเองเข้าใจวัฏจักรคอนดราเทียฟ และสามารถใช้กลยุทธ์การลงทุนได้อย่างคล่องแคล่ว?”

“เรื่องนี้ก็… คือว่า…”

ระหว่างที่เฉินชวนอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ หวังลิ่วก็หัวเราะเยาะว่า “มันจะไปรู้อะไรเรื่องวัฏจักรคอนดราเทียฟ เฉิงจื่อรู้จักแต่ครูโป๊โป๊เท่านั้นแหละ”

สวี่เจียเฟิงพูดว่า “เค โมจี้~”

คำล้อเลียนของเพื่อนร่วมห้องทำให้เฉินชวนเถียงไม่ออก ตอนเรียนเศรษฐศาสตร์มหภาค เขาเคยเรียนเรื่องวัฏจักรคอนดราเทียฟจริง ๆ แต่ตอนนี้ลืมไปจนหมดแล้ว

…

หลังจัดการปัญหาปากท้องเสร็จ จางหยางกับคนอื่น ๆ ก็กลับหอพักไปพักกลางวัน พอถึงบ่ายสองโมงก็เดินทางไปเรียนต่อที่ห้องเรียนขั้นบันได 1-101

ยังไม่ทันถึงห้องเรียนขั้นบันได พวกเขาก็ตกใจกับจำนวนนักศึกษาที่เบียดเสียดกันแน่นทั้งด้านในและด้านนอก

“มีดารามาเหรอ?”

หวังลิ่วถาม

จางหยางมองนักศึกษาจำนวนมากเหล่านี้แล้วอดทอดถอนใจไม่ได้ “บางทีคณบดีเป้ากับคนอื่น ๆ อาจเป็นบุคคลแถวหน้าของแวดวงการเงินก็ได้”

เพราะต้องเข้าเรียน ทั้งสี่คนจึงอาศัยคำว่า “ขอทางหน่อยครับ เพื่อนนักศึกษา” เบียดเสียดเข้าไปในห้องเรียนขั้นบันไดอย่างยากลำบาก เวลานี้ “อาจารย์ผู้สอน” บนเวทีคือเผิงเกอ นักวิชาการด้านการเงิน

บนกระดานดำด้านหลังเขามีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า “รหัสการลงทุนในคณิตศาสตร์การเงิน”

เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอะไร แต่ตั้งใจจะถ่ายทอดความรู้ด้านคณิตศาสตร์การเงินที่ศึกษาวิจัยมานานหลายปีออกมาอย่างหมดเปลือก