บทที่ 103 ไปร้านขายยาเพื่อซื้อเครื่องปรุง

"จริงสิ"

"จริงสิ โดนปล้นก็ว่าแย่แล้วนะ แต่ไอ้โจรสองคนนั่นดันด่าว่าคุณชายเป็นพวกหน้าขาวตุ้งติ้งอีก" จางอวี่เมิ่งขำจนตัวงอ

เซียวอวี้อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือปิดปาก หัวเราะจนตาหยี เพิ่งเคยเจอคนตลกแบบนี้เป็นครั้งแรก ดูท่าทางชีวิตต่อจากนี้คงไม่น่าเบื่อแล้วล่ะ

เวลาผ่านไปสามวันอย่างรวดเร็ว นอกจากการออกกำลังกายในช่วงเช้าแล้ว หยางเฉียนก็แทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย

"หยางเฉียน ไปเถอะนะ ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนฉันหน่อย ฉันออกไปคนเดียวทุกที นายไม่กลัวฉันโดนปล้น โดนข่มขืนหรือไง"