บทที่ 189 ร่างกายยังไม่แกร่งพอ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หยางเฉียนตื่นแต่เช้า ค่อยๆ แกะแขนขาของจางอวี่เมิ่งที่รัดเขาแน่นเป็นปลาหมึกออก

คนสมัยก่อนตื่นกันเช้ามาก บริเวณชั้นล่างเริ่มมีคนเดินพลุกพล่านแล้ว

หยางเฉียนสั่งให้เถ้าแก่ทำขนมเปี๊ยะห่อกลับไปกิน แล้วก็เดินมุ่งหน้าออกนอกเมือง

ความจริงเขาไม่ได้ชอบตกปลาหรอก แค่รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย เลยอยากไปหาที่เงียบๆ คิดอะไรเพลินๆ ตอนมาน่ะคิดไว้ซะดิบดี แต่พอมาถึงแคว้นทังเข้าจริงๆ กลับรู้สึกมืดแปดด้านกับแผนการขั้นต่อไป

จะทำยังไงถึงจะทำให้คนในสำนักศึกษาเซ่อเซี่ยยอมตามเขาไปนะ