บทที่ 194 ภัยธรรมชาติ

มู่ชิงนอนฟุบอยู่บนแผ่นหลังของหยางเฉียน ทางเดินบนเขาสูงชันและขรุขระ ทำให้พวกเขาไม่สามารถเร่งความเร็วได้มากนัก แม้ว่าพระอาทิตย์จะส่องแสงมาสักพักแล้ว แต่บางจุดก็ยังคงเป็นดินโคลนเฉอะแฉะ เดินลำบาก

ถ้าเผลอเพียงนิดเดียว อาจจะลื่นไถลตกเขาไปได้เลย ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนสมัยก่อนเขาปีนเขากันยังไง ไม่มีทั้งบันไดไม้ หรือแม้แต่ขั้นบันไดให้เหยียบ ตอนดินแห้งก็ยังพอทน แต่พอดินเปียกน้ำแบบนี้ เดินยากยิ่งกว่าเดินทรงตัวบนท่อนซุงเสียอีก

มู่ชิงซุกใบหน้าลงบนไหล่กว้างของหยางเฉียน ใบหน้าของเธอแดงก่ำ เส้นทางที่ลาดชันและขรุขระ ทำให้ร่างกายของทั้งสองต้องเสียดสีกันไปมา สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดที่หญิงสาวผู้บริสุทธิ์อย่างเธอไม่เคยพานพบมาก่อน

"การฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นกำลังลำบาก ไม่ใช่วิสัยของวิญญูชนเลยนะ" มู่ชิงที่ทนความรู้สึกแปลกๆ ไม่ไหว เอ่ยปากประท้วง

"อ้าว? ท่านหมายถึงเรื่องอะไรเหรอ?" หยางเฉียนถามกลับด้วยรอยยิ้ม