บทที่ 196 ค่อยๆ ฟื้นตัว

ถึงเปลือกนอกของขอนไม้จะเปียกชุ่ม แต่เนื้อไม้ข้างในกลับแห้งสนิท เห็นได้ชัดว่าหยางเฉียนเลือกขอนไม้ที่เป็นไม้แห้งตายอยู่ก่อนแล้ว

เมื่อใช้ไฟแช็กจุดเศษไม้จนติดไฟ ในที่สุดก็มีแสงสว่าง มู่ชิงไม่กล้าหยุดพัก เธอใช้ดาบฟันขอนไม้ต่อไป เพราะฟืนชิ้นเล็กๆ แค่สิบกว่าชิ้น ไม่พอที่จะให้ความอบอุ่นแก่คนสองคนจนถึงพรุ่งนี้เช้าได้หรอก

มู่ชิงติดตามพ่อบุญธรรมเดินทางไปทั่วทุกแคว้น สภาพร่างกายของเธอแข็งแรงไม่แพ้ผู้ชายอกสามศอกเลย เพียงแต่ไม่มีวิทยายุทธเท่านั้น ใช้เวลาไม่นานเธอก็ฟันฟืนท่อนขนาดเท่าขาอ่อนมาได้สิบกว่าท่อน ฟืนจำนวนเท่านี้น่าจะพอให้ทั้งสองคนรอดพ้นคืนนี้ไปได้

เธอปาดเหงื่อ แม้จะเหนื่อยล้า แต่ก็ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ มู่ชิงก้มดูข้อเท้าที่เคล็ด ถึงจะยังปวดอยู่ แต่ก็ยุบบวมลงมากแล้ว เธอเหลือบมองหยางเฉียน โชคดีที่มีผู้ชายคนนี้คอยดูแล ไม่งั้นอย่าว่าแต่อาการบาดเจ็บเลย แค่จะมีชีวิตรอดมาได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้

มู่ชิงไม่ลังเลเลย เธอจัดการถอดเสื้อผ้าของหยางเฉียนออกจนหมด แต่พอเห็นสภาพร่างกายของเขา เธอก็ถึงกับอึ้ง ผิวหนังของหยางเฉียนมีเลือดซึมออกมาเต็มไปหมด ถึงจะเป็นแค่เส้นเลือดฝอยเล็กๆ แต่การที่เลือดซึมออกมาทั่วทั้งตัวแบบนี้ มันช่างดูน่ากลัวเสียนี่กระไร