บทที่ 197 ข้าอยากแต่งงานกับท่าน

มู่ชิงมองเขาอย่างเหม่อลอย ส่วนหยางเฉียนก็ถอดเสื้อผ้าออกแล้วก้าวยาวๆ เดินออกไปข้างนอก ตอนนี้ฝนกำลังตกจริงๆ การใส่เสื้อผ้าเปียกชุ่มมันรู้สึกแย่มาก สู้ไม่ใส่เลยยังดีกว่า อีกอย่างท้องก็เริ่มประท้วงด้วยความหิวแล้วด้วย

หนึ่งวัน หนึ่งชั่วโมง หรือแม้แต่หนึ่งนาที หยางเฉียนก็ไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว

เขาถือคันธนูวิ่งออกไปไกล พยายามสังเกตร่องรอยบนพื้นดิน ถึงฝนจะชะล้างไปบ้างแล้ว แต่รอยเท้าลึกๆ บางรอยก็ไม่ได้ถูกลบเลือนไปง่ายๆ

หนึ่งชั่วยามผ่านไป มู่ชิงนั่งกอดเข่า ชะเง้อคอมองไปทางปากถ้ำอย่างจดจ่อ จู่ๆ ก็มีสัตว์สองขาหน้าตาประหลาดโผล่มาที่ปากถ้ำ เธอขยี้ตาตัวเองเบาๆ

พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เห็นหยางเฉียนกำลังลากหมูป่าตัวหนึ่งเข้ามาหาเธอ