บทที่ 226 กลับไปก็มีแต่ตายกับตาย

เมื่อเห็นการต่อสู้ที่พัวพันกันอยู่ตรงหน้า หยางเฉียนก็เริ่มรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย กำลังทหารของแคว้นซางนั้นไม่ด้อยเลย นึกไม่ถึงว่าด้วยกำลังทหารเพียงเจ็ดพันนาย จะสามารถต่อกรกับกองทหารม้าเกราะดำได้อย่างสูสี

เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องแทรกซ้อนขึ้น หยางเฉียนจึงรีบจับกงจ้งจิ้นเผิงมัดไว้กันหนี แล้วสั่งให้ทหารราบห้าร้อยนายบุกเข้าโจมตี ส่วนตัวเขาเองก็กระโดดขึ้นขี่แรด ควงหอกยาวพุ่งเข้าสู่สนามรบ

เนื่องจากหอกมีความยาวกว่าสี่เมตร หยางเฉียนจึงพุ่งเป้าไปที่จุดที่มีทหารแคว้นซางรวมตัวกันอยู่เยอะๆ แล้วบุกตะลุยเข้าไป

ก่อนจะพุ่งเข้าไป หยางเฉียนก็กลับด้านหอก แล้วกวาดออกไปอย่างส่งเดช ก็สามารถกวาดคนล้มลงไปได้เป็นจำนวนมาก

เขาพุ่งไปทางที่มีศัตรูหนาแน่น แรดตัวนี้มีความยาวกว่าสี่เมตร ความสูงก็สองเมตรกว่า แม้จะไม่ได้ชั่งน้ำหนักอย่างละเอียด แต่ก็ต้องไม่ต่ำกว่าสี่ตันแน่ๆ