บทที่ 259 อาวุธแบบนี้ข้าก็มีไม่เยอะ

เห็นชีวิตกำลังจะดีขึ้นเรื่อยๆ ก็ดันมีพวกแมงกุดจี่โผล่มาสร้างความรำคาญให้จนได้

ถ้ามีเวลาอีกสักครึ่งปีล่ะก็ เสบียงจะขาดแคลนก็ไม่เป็นไร แต่ตอนนี้ระบบทำนาแบบรวมศูนย์เพิ่งจะตั้งไข่ ข้าวก็เพิ่งจะเริ่มปลูก ลูกหมู ลูกแกะ ลูกวัว ลูกม้า ก็ยังตัวนิดเดียว จะเอาอะไรไปเลี้ยงทหารเป็นแสนๆ คนทุกวันได้ล่ะ

ยิ่งคิด หยางเฉียนก็ยิ่งหน้าดำคร่ำเครียด เขาฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง

"แครก~~~ ปัง!"

โต๊ะไม้เนื้อแข็งแตกกระจายเป็นชิ้นๆ ภายใต้ฝ่ามือของหยางเฉียน