บทที่ 100 จับเป็ดขึ้นคอน

หยางลี่เหนียนพอได้รับการยกย่อง ก็ยิ่งยืดอกเชิดหน้า เหมือนกับไก่โต้งที่หยิ่งผยอง ก้าวเดินแปดทิศทางอย่างมีมาด

“เรียนรู้วิธีแก้ปัญหาแล้วรึยัง?” โจวตงเป่ยถามอีก

“อืม ไม่ยาก! ลุงจางวาดโครงสร้างภายในออกมาหลายแบบแล้ว เกิดปัญหาก็มีแค่สถานการณ์เดียว คืออุดตัน!”

“และสาเหตุของการอุดตัน ก็มีเพียงสองกรณี หนึ่งคืออิฐหล่น สองคือข้างในมีขี้เถ้ามากเกินไป!”

โจวตงเป่ยพยักหน้า พ่อของต้าโถวเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ!

“สองกรณีนี้แก้ไขง่ายมาก ที่ยากคือตอนที่ก่อสร้างตอนแรกโครงสร้างภายในไม่สมเหตุสมผล ทำให้เตียงก่อไฟยาก นี่ต้องมีการปรับปรุงภายใน จะยุ่งยากกว่ามาก...”

โจวตงเป่ยเป็นห่วงขึ้นมาอีก “ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ พี่ไห่เขาสองคนจะไหวเหรอ?”

“ไม่มีปัญหา!” หยางลี่เหนียนมั่นใจเต็มเปี่ยม “ต้าโปไอ้หมูนั่นข้าไม่แน่ใจ แต่สมองของเฒ่าไห่น่ะไม่ต้องพูดถึง เขาจำแผนผังโครงสร้างภายในที่ดีที่สุดหลายแบบไว้ในหัวหมดแล้ว แถมยังแอบวาดอีกหลายรอบ...”

พูดไปพลาง เขาก็หันกลับไปคว้าหนังสือพิมพ์เก่าสองสามแผ่นบนตู้หีบ สลัดฝุ่นข้างบนออก โจวตงเป่ยยื่นหัวไปดู ข้างบนวาดแผนผังไว้มากมายจริงๆ

“วางใจได้ร้อยยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ไม่มีปัญหาอะไร!” หยางลี่เหนียนสลัดหนังสือพิมพ์ในมือจนเกิดเสียงซู่ซ่า

โจวตงเป่ยก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งในใจ ความสัมพันธ์ของพี่เจ็ดกับห่าวจงไห่เขาสองคนดีจริงๆ ไม่อย่างนั้นใครจะยอมให้บ้านตัวเองโดนรื้อเป็นสภาพนี้ ยังจะไม่โมโหอีกเหรอ?

รวมถึงพี่ห้าหยางซิ่วลี่ ยิ่งมองไม่เห็นความไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย

แล้วก็นึกถึงชาติที่แล้ว

หลังจากห่าวจงไห่ประสบความสำเร็จแล้ว ก็ชวนหยางลี่เหนียนไปทำงานที่กลุ่มบริษัทหลายครั้ง ถึงขนาดให้เขาเลือกตำแหน่งได้ตามสบาย แต่เขาก็ไม่ยอมไป ยังคงถีบสามล้อของเขาทุกวัน เก้าวันในฤดูหนาว ตากแดดตากฝน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดที่จะเหม่อลอยไปไม่ได้ กลุ่มบริษัทของพี่ไห่พี่เจ็ดยังไม่ไปเลย บ่อทรายเล็กๆ ของตัวเอง เขาจะไปเหรอ?

เหงื่อของโจวตงเป่ยก็ไหลลงมา พลาดแล้ว!

“เฮ้ย?!” หยางลี่เหนียนตะโกนขึ้น “วางใจเถอะน่า ไม่มีปัญหาอะไร! ข้าก็กำชับเขาสองคนแล้วว่าถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็อย่าไปทำบ้าๆ บอๆ เรียกจางซูไปก็พอแล้ว! ต่อให้เรื่องงานจะไม่สำเร็จ ก็ไม่สามารถจะทำให้แกเสียหน้าได้!”

โจวตงเป่ยรู้ว่าเขาเข้าใจผิด แต่ก็อธิบายอะไรมากไม่ได้ ได้แต่ยิ้มๆ หยิบบุหรี่มาช่วยจุดให้เขา

เวลากระชั้นชิดภารกิจหนักหน่วง จับเป็ดขึ้นคอน ก็ต้องดูวาสนาของสองคนนี้แล้ว!

***

ครึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา ห่าวจงไห่กับเสิ่นโปก็กลับมา ทั้งสองคนสวมรองเท้าบูทใหญ่หนังกลับ กางเกงทหารสีเหลืองกับเสื้อนวมทหารเก่าๆ

โจวตงเป่ยเดินวนดูรอบๆ “ดี ชุดแบบนี้ดีที่สุดแล้ว!”

หยางลี่เหนียนไม่เข้าใจความหมายของเขา ชุดทหารเก่านี่มีอะไรดี ไปบ้านผู้อำนวยการใหญ่ไม่น่าอายแย่เหรอ!

ห่าวจงไห่คาดเดาอะไรได้ลางๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก

อันที่จริงเขากับเสิ่นโปต่างก็ชอบใส่ชุดนี้ ทั้งสองคนรู้สึกมาโดยตลอดว่า ไม่มีเสื้อผ้าอะไรจะใส่สบายเท่าเครื่องแบบทหาร

“ไปกันเถอะ” โจวตงเป่ยคำนวณเวลา จากหน้าสถานีไปยังเขตที่พักอาศัยทางทิศเหนือของสำนักงานตำรวจเมือง ต้องขี่รถครึ่งชั่วโมงกว่า

สามคนขี่รถไปถึงที่นั่น บ่ายโมงสิบนาที

ในซอย หิมะบนพื้นถนนครึ่งหนึ่งกำลังละลาย ส่วนอีกด้านหนึ่งที่ไม่โดนแดดไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ

เด็กหนุ่มรุ่นกระทงกลุ่มหนึ่งกำลังจุดประทัดกันอยู่ เด็กคนหนึ่งนั่งยองๆ กำลังจุดประทัดสองนัด เด็กอีกหลายคนในมือถือธูปครึ่งดอก ในกระเป๋ากางเกงหยิบประทัดเล็กๆ ที่แกะออกมาแล้วออกมา จุดไฟ...

“ฟู่—”

โยนออกไปอย่างแรง “ปัง!” เสียงดังขึ้น

ความสุขมันช่างเรียบง่ายขนาดนี้

สามคนเข็นจักรยานเดินเข้าไปข้างใน เสิ่นโปยื่นหัวไปมอง “ลานบ้านแถวนี้ใหญ่จริงๆ!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “อืม ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นบ้านผู้นำทั้งนั้น!”

มองดูประตูไม้ที่หนาแน่นทีละบาน และกำแพงอิฐแดงที่สูงใหญ่ ห่าวจงไห่แอบทึ่ง “ก็ไม่เหมือนกับพวกเราชาวบ้านธรรมดาจริงๆ นะ!”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไร นี่มันจะนับเป็นอะไรได้?

ยุคนี้ถือว่าใกล้ชิดประชาชนมากแล้ว อย่างน้อยผู้นำบางคนก็ยังอาศัยอยู่กับพนักงานธรรมดาในละแวกเดียวกัน ความแตกต่างก็แค่รั้วไม้เปลี่ยนเป็นกำแพง บ้านกับลานบ้านก็ใหญ่ขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง!

อีกไม่กี่ปีข้างหน้า บางคนก็จะเปลี่ยนไปอยู่บ้านพักตากอากาศ จะหรูหราแค่ไหนก็จัดไป

พวกเขาไม่เพียงแต่จะมีบ้านอยู่ในเมืองซิงอัน ฮาร์บิน, เยียนจิง, ต้าเหลียน, เซี่ยงไฮ้, มณฑลฉงชิ่ง เป็นต้น ก็มีบ้านพักตากอากาศ นั่นแหละถึงจะเรียกว่าฟุ่มเฟือยอย่างแท้จริง!

โจวตงเป่ยเอียงคอมองป้ายบ้านเลขที่สีน้ำเงินบนกรอบประตู แม้แต่ของเล็กๆ น้อยๆ นี่ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้เขาอิจฉาขึ้นมา ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเขตที่พักอาศัยของครอบครัวตำรวจ ป้ายบ้านเลขที่ใหม่เอี่ยม ดูแล้วก็เป็นระเบียบ

พอกลับไปดูเขตที่พักอาศัยอื่นๆ ในเมือง ป้ายบ้านเลขที่เก่าก็ไม่รู้ว่าหล่นไปไหนแล้ว ป้ายใหม่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะรวมเป็นหนึ่ง ตอนนี้ถ้าอยากจะไปหาบ้านใคร ก็ได้แต่ต้องถามทาง

อย่าว่าแต่ป้ายบ้านเลขที่เลย ป้ายถนนในเมืองหลายแห่งก็วุ่นวายมาก ส่วนใหญ่ไม่มี

การสื่อสารของตำบลหงเซิงโดยพื้นฐานแล้วอาศัยการตะโกน ความปลอดภัยโดยพื้นฐานแล้วอาศัยหมา แต่พอกลับมาดูที่นี่ ชายคาทุกบ้านก็ดึงสายโทรศัพท์...

“ถึงแล้ว!” เขาชี้ไปที่ประตูไม้สองบานบานหนึ่งพูด

ห่าวจงไห่กับพวกเขาทั้งสองเห็นได้ชัดว่าประหม่า ท้ายที่สุดแล้วนี่คือบ้านของผู้บังคับการใหญ่ของกรมเมือง!

ตอนปลดประจำการ ทั้งสองคนต่างก็อยากจะเข้าระบบตำรวจมาก แต่พวกเขาสองคนเป็นครอบครัวรถไฟ ตอนนั้นก็เป็นความสัมพันธ์ที่ย้ายออกจากระบบรถไฟ ปลดประจำการก็ต้องกลับไปที่รถไฟ ดังนั้นถึงได้มาเป็นตำรวจรถไฟ

โจวตงเป่ยเดินเข้าไปเคาะประตู

“ใคร?” ในลานบ้านมีเสียงของภรรยาฟางเจิ้น สวีลี่ดังขึ้น

“พี่สะใภ้ครับ ผมเอง โจวตงเป่ย!”

“เสี่ยวโจวนี่เอง!”

เสียงเดินใกล้เข้ามาทุกที ประตูเปิดออก ผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ คนหนึ่งเดินออกมา

เธอดัดผมลอนใหญ่สีดำขลับ สวมกางเกงผ้าขนสัตว์สีเบจ เสื้อไหมพรมคอเต่าสีชมพูอ่อน เรียบง่าย สง่างาม

สวีลี่เกิดปี 1954 แก่กว่าฟางเจิ้น 8 ปี คิ้วตาคล้ายกับน้องชายของเธอสวีฮุยมาก สะอาดสะอ้าน สงบนิ่ง

เมื่อวานรู้ว่าเธอเป็นพี่สาวของสวีฮุยแล้ว โจวตงเป่ยก็แอบทึ่งในใจ ฟางเจิ้นดูเหมือนกับหลี่ขุยพายุทมิฬเลยนะ กลับมีวาสนาขนาดนี้ ได้แต่งงานกับสาวงาม

“นี่พี่สะใภ้ครับ” เขาหัวเราะเหอะๆ เอียงตัวแนะนำ: “นี่คือเพื่อนที่ดีของผมสองคน เขาชื่อห่าวจงไห่ เขาชื่อเสิ่นโป!”

“พี่สะใภ้ครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

ห่าวจงไห่ใบหน้ายิ้มแย้ม ถึงแม้จะประหม่า แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

เสียงของเสิ่นโปเบาลงกว่าปกติมาก

“ดี สวัสดีปีใหม่!” สวีลี่ใบหน้ายิ้มแย้ม “รีบเข้าสิ เอาจักรยานเข้ามาด้วย ไม่อย่างนั้นแถวเราก็ไม่วายจะหาย!”

หลายคนหัวเราะออกมา

โจวตงเป่ยยื่นมือไปถอดถุงผ้าบนแฮนด์รถ ยิ้มแล้วพูดว่า: “มาครั้งแรก รีบร้อนเกินไป เตรียมอะไรมาก็ไม่มีเลย ที่บ้านเอาเหนียนโต้วเปามาหน่อยหนึ่ง ล้วนเป็นแม่ผมกับพี่สาวผมห่อ พี่สะใภ้ท่านอย่าได้รังเกียจเลยนะครับ!”

“โอ๊ย” สวีลี่รีบรับมา ยิ้มแล้วพูดว่า: “เมื่อวานพี่เสียก็บอกว่าเหนียนโต้วเปาบ้านแกอร่อย ที่บ้านฉันแม่ฉันทุกปีก็ห่อเหมือนกัน แต่ที่เธอทำออกรสเปรี้ยว ขอบใจมากจริงๆ!”

โจวตงเป่ยรู้ว่าพี่เสียที่เธอพูดถึง คือภรรยาของผู้อำนวยการหลินอวี้ซานจากกรมพาณิชย์ เฝิงเสีย

ห่าวจงไห่กับเสิ่นโปที่อยู่ข้างหลังแอบสบตากัน ทั้งสองคนเพิ่งจะพบเป็นครั้งแรกว่า เดิมทีเหนียนโต้วเปาก็ให้เป็นของขวัญได้ อดไม่ได้ที่จะมองไอ้คนบ้านี่ด้วยความชื่นชมมากขึ้น

ไม่รู้ว่าเขาใช้ความสัมพันธ์แบบไหนถึงได้รู้จักบ้านฟาง ครั้งแรกที่มาเยี่ยมบ้านก็ยังสนิทสนมขนาดนี้ ที่สำคัญที่สุดคือ ของขวัญที่ให้มานี่มันสุดยอดจริงๆ!

ไม่เพียงแต่จะเหมาะสมกับสถานะของเขา ใครก็ปฏิเสธได้ยาก แถมยังสามารถดึงความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้นได้อีกด้วย

“ชอบกินก็ดีแล้วครับ เมื่อไหร่กินหมดแล้วอยากจะกินอีก ท่านก็บอกผม!” โจวตงเป่ยพูด

“แน่นอน!” สวีลี่ยื่นมือออกไป “เร็วเข้า รีบเข้ามาเถอะ!”

สามคนเข็นจักรยานเข้าลานบ้าน