บทที่ 99 สาขาเตียงอิฐ ภาควิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์

ตอนที่โจวตงเป่ยกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาครึ่งคืนหลังแล้ว

เวลานี้ ดอกไม้ไฟและประทัดก็เงียบสงบลงแล้ว ค่ำคืนของหมู่บ้านบนภูเขาเงียบสงัดเป็นพิเศษ อาจจะเพราะหนาวเกินไป แม้แต่หมาของเพื่อนบ้านก็ขี้เกียจจะคลานออกจากรังมายุ่งเรื่องชาวบ้าน

ถึงแม้เขาจะย่องเบา แต่จ้าวอวี้ฟางก็ยังคงคลุมเสื้อผ้าออกมา ลูกชายไม่กลับมา เธอก็ไม่เคยหลับสนิทเลย

“นอนเถอะครับแม่ ไม่เป็นไรครับ!” เขาพูดเสียงเบา

“ได้!”

มองดูแม่ปิดประตูแล้ว เขาถึงได้เข้าห้อง

ถอดเสื้อคลุม หยิบขอเกี่ยวเตาขึ้นมา เขี่ยไฟในเตาที่ดับแล้วสองสามที ข้างในมีมันฝรั่งเผาสุกอยู่สองสามหัวจริงๆ

หยิบมันฝรั่งที่ยังคงมีไออุ่นเหลืออยู่ออกมา นั่งลงบนม้านั่งเล็กๆ ปอกเปลือก แล้วค่อยๆ กิน

วันนี้ ผลงานโดดเด่น!

หลังจากจัดการคูปองอาหารเหล่านั้นหมดแล้ว แผนการของเขามีสองอย่าง หนึ่งคือรับเหมาบ่อทราย เพราะพอเข้าฤดูใบไม้ผลิ เขตที่พักอาศัยเป่ยซานก็จะเริ่มก่อสร้างแล้ว โครงการก่อสร้างต้องการใช้ทรายไม่น้อยเลย

สองคือจัดส่งวงกบประตูหน้าต่างให้โครงการ แต่เส้นเวลานี้ค่อนข้างยาวหน่อย ต้องรอให้ตัวอาคารหลักของตึกที่พักอาศัยเสร็จก่อน ถึงจะติดตั้งประตูหน้าต่างได้

ดังนั้นเรื่องนี้กลับไม่รีบ ที่รีบที่สุดคือบ่อทราย

ชาติที่แล้ว เขาเข้าสู่วงการบ่อทรายค่อนข้างช้า จนกระทั่งกลางยุค 90 การควบคุมไม้เข้มงวดขึ้นเรื่อยๆ ถึงได้พบว่า เดิมทีขายทรายก็ทำเงินได้ดีเหมือนกัน

แต่ในตอนนั้น ตลาดทรายหินของเมืองซิงอันวุ่นวายอย่างยิ่ง คนในสังคมหลายคนก็เข้าไปมีส่วนร่วมด้วย คดีตีรันฟันแทงเพื่อแย่งชิงบ่อทรายเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน ถึงขนาดเคยมีคดีฆาตกรรมหลายคดี!

เขานึกถึงการเข้าใกล้หยางลี่เหนียน ก็มีสาเหตุนี้อยู่ด้วย รวมถึงการคิดหาวิธีให้ห่าวจงไห่กับเสิ่นโปกลับมาสวมเครื่องแบบอีกครั้ง ล้วนเป็นการปูทางให้ตัวเอง

ถึงขนาด “บังเอิญเจอ” จ้าวชิวหลัน ช่วยติงเฒ่าอู่ที่หน้าประตูแปดกรม วางกับดักหลี่หงเหอเพื่อจัดการหวังเฒ่าลามก เป็นต้น แต่ละก้าวล้วนมีจุดประสงค์!

จนปัญญา ที่บ้านยากจนข้นแค้น แถมยังมีหนี้สินภายนอก ที่พึ่งเพียงอย่างเดียวของตัวเองก็คือความทรงจำอันน้อยนิดที่น่าสงสารในชาติที่แล้ว

แต่ถ้าอยากจะเอาตัวรอดในสังคมนี้ได้ ไม่ใช่ว่ามีแค่ความทรงจำจากการเกิดใหม่ก็พอแล้ว ตัวเองก็อยากจะโบกแขนทีหนึ่ง บารมีราชาเผยออกมา ทุกคนคุกเข่ายอมจำนน

แต่พล็อตแบบนี้ ก็ได้แต่ฝันเอาเท่านั้นแหละ

ไม่มีเงิน ไม่มีเส้นสายที่แข็งแกร่ง วันหนึ่งตายยังไงก็ไม่รู้!

ทุกเรื่อง ต้องเดินหนึ่งก้าวดูสามก้าว ต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้เข้าใจทะลุปรุโปร่ง ต้องคิดหาวิธีทุกอย่าง หลีกเลี่ยงความเสี่ยงที่ไม่รู้จักทั้งหมดถึงจะถูก

มีคำโบราณกล่าวไว้ว่า: คนแก่เจ้าเล่ห์ ม้าแก่เจ้าเล่ห์ กระต่ายแก่เหยี่ยวยังจับยาก!

ตัวเองเดิมทีก็ไม่ใช่คนฉลาดอะไรนัก ไม่อย่างนั้นชาติที่แล้วก็คงจะไม่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย มีชีวิตมาสองชาติ สิ่งเดียวที่พัฒนาขึ้นก็คือความฉลาดทางอารมณ์กับความหน้าด้านนี่แหละ บวกกับความสามารถในการคาดเดาอนาคตได้บ้าง หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะทำให้ตัวเองเดินไปได้ไกลขึ้น และไม่เสียแรงที่ได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง...

น้ำในอ่างล้างหน้ากับในแก้วแปรงฟันบนขอบหน้าต่างเย็นไปนานแล้ว เขาล้างมือแปรงฟันแล้วก็ปีนขึ้นไปบนเตียง

นอนอยู่ในผ้าห่ม ก็เริ่มพลิกตัวไปมานอนไม่หลับอีกครั้ง เรียบเรียงเรื่องใหญ่ๆ ที่ต้องทำในปีต่อไปนี้หนึ่งรอบ พลิกตัวอีกทีก็คิดถึงเซิ่งเซี่ย หลายวันแล้วที่ไม่ได้เจอยัยหนูคนนี้

เมื่อนึกถึงมือเล็กๆ ที่อ่อนนุ่มไร้กระดูกของเธอ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเหอะๆ ออกมาค่อนข้างหื่น

ยัยหนูเอ๊ย ไม่ช้าก็เร็วก็เป็นของข้า!

มีความสุข นอน!

***

เที่ยงวันรุ่งขึ้น เขาก็ห่อเหนียนโต้วเปามาหน่อยหนึ่ง มาถึงบ้านของหยางลี่เหนียนตรงเวลา

เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ตอนเช้ามาที่บ้าน อยากจะตามมาด้วย เขาไม่ยอม

โจวตงเป่ยเข้าบ้านก็งงไปเลย

เห็นแต่เตียงอิฐในห้องฝั่งตะวันออกถูกรื้อไปครึ่งหนึ่ง กำแพงร้อนก็ถูกทุบเป็นรูใหญ่...

หยางลี่เหนียนคาบบุหรี่ นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ด้วยใบหน้าอมทุกข์ คนสองคนนอนคว่ำอยู่บนเตียงกำลังศึกษาอะไรบางอย่าง แต่ละคนเหมือนกับมาจากแอฟริกา ถ้าไม่ใช่เพราะรูปร่างไม่เหมือนกัน ก็เดิมทีมองไม่ออกเลยว่าเป็นใคร

“พี่เจ็ดครับ นี่เป็นอะไรไปครับ?” เขากลั้นหัวเราะถาม

“คนบ้า มาได้ถูกเวลาพอดี” ห่าวจงไห่บนเตียงยิงฟันขาวซี่หนึ่ง “พวกข้าสองคนจบการศึกษาแล้ว วางใจเถอะ!”

หยางลี่เหนียนด่าขึ้นมา: “วุ่นวายมาทั้งเช้าแล้ว พอได้แล้วมั้ง? รีบๆ ก่อเตียงที่บ้านข้าให้ดี ไม่อย่างนั้นวันนี้จะถลกหนังแกสองคน!”

เสิ่นโปตบฝุ่นดำๆ บนมือ “รีบอะไรนักหนา จะให้แกไม่มีที่นอนรึไง? เดี๋ยวต้าโถวกับพ่อเขากินข้าวเสร็จกลับมาก็จะทำให้แกแล้ว!”

“ใช่เลย แถมยังถือโอกาสเอาขี้เถ้าในเตียงบ้านแกออกจนเกลี้ยงแล้ว แอบดีใจไปเถอะ!” ห่าวจงไห่ก็พูดเสริม

พี่ห้าเดินเข้ามา “รีบกลับบ้านไปอาบน้ำให้ดีๆ เถอะ ทำธุระสำคัญก่อน!”

โจวตงเป่ยก็มองออกแล้ว นี่คือพ่อของต้าโถวมาจัดการสอนภาคสนามที่นี่นี่เอง

ทั้งสองคนลงจากเตียงกำลังจะเดินออกไป

เขารีบพูด: “แกสองคนเอาชุดสกปรกชุดนี้ไปด้วย แล้วก็เปลี่ยนเป็นชุดเก่าของกองทัพชุดหนึ่ง!”

ทั้งสองคนค่อนข้างสงสัย เสิ่นโปกำลังจะถาม ห่าวจงไห่กลับพูดว่า: “ฟังคนบ้า ไป!”

ทั้งสองคนจากไป พี่ห้าก็กลับเข้าห้องฝั่งตะวันตก

ในซอย

ทั้งสองคนเพิ่งจะออกมา ก็ทำเอาเด็กสองสามคนที่เล่นอยู่ในซอยตกใจวิ่งหนีกระเจิงไปคนละทิศคนละทาง

เสิ่นโปจงใจขู่พวกเขา ยังทำท่าทางน่ากลัวไล่ตามไปสองสามก้าว

“ไม่มีอะไรเป็นเรื่องเป็นราว รีบไปเถอะ!” ห่าวจงไห่เรียกเขา

เสิ่นโปพูดอย่างไม่ใส่ใจ: “ไอ้คนบ้านี่ได้เรื่องนะ มีน้ำใจจริงๆ!”

ห่าวจงไห่พยักหน้า “อืม แค่เจอกันครั้งเดียวเท่านั้นเอง คนเขาก็ยังจำเรื่องของพวกเราสองคนได้ แถมยังใส่ใจขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องง่าย!”

ทั้งสองคนรีบเดินกลับบ้าน

เสิ่นโปถามอีก: “แกว่าจะได้เรื่องไหม?”

“หา?”

“ประจบผู้นำ!”

ห่าวจงไห่หัวเราะขึ้นมา “จะได้เรื่องหรือไม่ ก็เป็นโอกาส ใครก็ไม่ใช่คนโง่ คนที่อยากจะเลียแข้งเลียขาเขามีเยอะแยะไป ดังนั้น เราก็อย่าไปหวังเลยว่าทำงานหน่อยแล้วจะเป็นยังไง!”

“งั้น? งั้นยังจะไปอีกเหรอ?” เขาหยุดฝีเท้า

“พูดเล่นรึไง!” ห่าวจงไห่ดึงเขา “อยากจะประจบก็ต้องมีโอกาสไม่ใช่เหรอ? แกคิดว่าใครก็จะเข้าไปใกล้ได้เหรอ?”

“อืม ก็จริง!”

“รีบไปเถอะ!”

“ครับผม!”

บ้านของหยางลี่เหนียน

“พี่เจ็ดครับ ไม่มีปัญหาแล้วเหรอครับ?” โจวตงเป่ยยังคงค่อนข้างไม่วางใจ

หยางลี่เหนียนเหลือบตามองบน “ของแบบนี้โครงสร้างง่ายๆ หนึ่งช่วงเช้าพลิกไปพลิกมา ข้าแม่งก็ฟังจนจบการศึกษาภาควิชาเตียงอิฐ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงเป่ยแล้ว เขาสองคนยังไม่เข้าใจอีก ไม่ใช่กลายเป็นหมูแล้วเหรอ?”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ “งั้นพี่ก็เล่าให้ผมฟังหน่อยสิครับ ผมก็เรียนรู้ไปด้วย!”

หยางลี่เหนียนลุกขึ้นยืน คลุมเสื้อนวมไพล่มือไว้ข้างหลัง คาบบุหรี่เดินไปมาในห้อง ท่าทางนี้ช่างเหมือนกับครูในชนบทจริงๆ

“เตียงอิฐนะ มันประกอบด้วยสี่ส่วนคือเตาไฟ, กำแพงร้อน, ตัวเตียง และปล่องควัน!”

“เตาไฟสำหรับทำอาหารอยู่ในครัว ควันกับความร้อนจะผ่านกำแพงร้อนไปยังตัวเตียง หมุนเวียนอยู่ในเตียง เตียงร้อนแล้ว ควันก็จะผ่านปล่องควันระบายออกไป!”

“ขณะเดียวกัน ตำแหน่งหัวเตียงของตัวเตียง ก็ต้องเปิดช่องเตาไว้ช่องหนึ่ง แบบนี้ไม่ว่าจะทำอาหาร หรือจะเติมฟืนโดยตรงในช่องเตา เตียงอิฐก็จะร้อนขึ้น!”

“พูดถึงกำแพงร้อน ก็คือกำแพงกลวงที่กั้นระหว่างห้องครัวกับห้องนอน มันทั้งสามารถนำความร้อนและควันตอนทำอาหารไปยังตัวเตียงได้ และยังให้ความอบอุ่นแก่ทั้งห้องได้อีกด้วย!”

“ส่วนตัวเตียงนะ ก็สามารถให้ความอบอุ่นได้ ทั้งยังสามารถนั่งนอนได้...”

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดฝีเท้า ด่าประโยคหนึ่ง: “แกว่านี่มันไม่ใช่พูดจาไร้สาระเหรอ จะให้ตีลังกาทำลูกได้ด้วยรึไง!”

โจวตงเป่ยเหมือนเป็นลูกคู่ยิ้มแล้วพูดว่า: “ก็ใช่น่ะสิครับ!”

“เพราะว่าพื้นที่และประเพณีของชาติต่างกัน การวางผังเตียงอิฐก็มีความแตกต่างกันมาก มีทั้งเตียงทิศใต้, เตียงทิศเหนือ, เตียงตามแนวภูเขา, เตียงรูปอักษรว่าน และเตียงรูปตัวยูรอบห้อง เป็นต้น!”

“ตัวเตียงมีทั้งแบบรูตรง, แบบรูขวาง, และแบบรูดอกไม้ เป็นต้น รูปแบบเหล่านี้สามารถสรุปได้เป็นสองประเภทใหญ่ๆ คือแบบขนานและแบบอนุกรม!”

“แบบขนานกระจายความร้อนสม่ำเสมอ แต่การระบายอากาศไม่ดี แบบอนุกรมตรงกันข้ามพอดี...”

“ปล่องควัน คือท่อระบายควันของตัวเตียง ถ้าอยากจะให้ตัวเตียงเก็บความร้อนได้ดี ก็สามารถออกแบบแผ่นปิดบนปล่องควันได้ เพื่อป้องกันไม่ให้อุณหภูมิกระจายออกไป!”

“โดยรวมแล้ว เตียงอิฐก็แบ่งเป็นสองประเภท อันนั้น นี่คืออาจารย์หยางอย่างข้าสรุปเอง...” หยางลี่เหนียนหัวเราะเหอะๆ: “ก็คือเตียงอิฐที่ก่อไฟง่ายกับเตียงอิฐที่แม่งก่อไฟยาก!”

“แปะๆๆ!”

โจวตงเป่ยปรบมือ แล้วก็ยกนิ้วโป้งให้ “เจ๋ง พี่เจ็ดเป็นคนมีความสามารถโดยแท้ ฟังก็ฟังจนเป็นผู้เชี่ยวชาญ!”