บทที่ 98 งานฝีมือ

เหลียงเจี้ยนกั๋วกำลังกอดสวีฮุยพูดอะไรบางอย่างอยู่ พอได้ยินเสียงเรียกตัวเอง ก็เดินเข้าไป

“เจี้ยนกั๋ว” ฉีจื้อเฉียงคว้าไหล่ของเขาไว้ทันที “น้อง-น้องเขยแกคนนี้ไม่เลว คอแข็งจริงๆ! คอแข็งอย่างแท้จริง แกยกเขาให้ข้าเถอะ พวกเรากลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว วันๆ ดื่มจนหัวหมุนไปหมด...”

“สายงานไม้นี่มันเจ๋งจริงๆ แกดูพวกเราสิ ปีแล้วปีเล่าก็มีคนเลี้ยงไม่กี่คน...” เหลียงเจี้ยนกั๋วพูด

“อย่ามาร้องทุกข์กับข้า ข้าจะเอาน้องเขยแก!”

“ข้าพูดไม่ได้หรอกนะ...”

“ผู้อำนวยการฉีครับ มีธุระอะไรท่านก็ตะโกนมาคำหนึ่ง น้องชายรับประกันว่าจะไปถึงทุกเมื่อ!” โจวตงเป่ยประคองแขนข้างหนึ่งของเขา รับประกันอีกครั้ง

“นี่แกพูดเองนะ?”

“แน่นอนครับ!”

โจวตงเป่ยใช้โอกาสนี้เก่งมาก ไม่ว่าจะเป็นท่านรองผู้อำนวยการฉีคนนี้ หรือหลินอวี้ซานจากกรมพาณิชย์, ฟางเจิ้นจากสำนักงานตำรวจเมือง, อวี๋เจิ้งผิงจากกรมชลประทาน, สวีฮุยจากสำนักงานรัฐบาล ทุกคนต่างก็ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม จับมือโอบไหล่ คุยเรื่องเหล้าเคล้าเสียงหัวเราะ ความสัมพันธ์ก็ “พรวดพราด” ใกล้ชิดขึ้นเรื่อยๆ...

จ้าวชิวหลันกับผู้หญิงหลายคนกลุ้มใจแย่แล้ว แต่ละคนเมากันเป็นสภาพนี้แล้ว ในซอยกอดกันบ่นพึมพำไม่จบไม่สิ้น

ที่น่าโมโหที่สุดคือ ไอ้พวกผู้ชายพวกนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นยืนเรียงแถวกัน ปลดกางเกงฉี่รดโคนกำแพงหน้าบ้าน ไม่เกรงใจสถานะของตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ในที่สุดก็ส่งคนไปหมดแล้ว โจวตงเป่ยประคองเหลียงเจี้ยนกั๋วเดินกลับ

“พี่เขยครับ ขอบคุณครับ!” ประโยคนี้ เขาพูดอย่างจริงจัง

เหลียงเจี้ยนกั๋วยื่นมือไปลูบหัวของเขา ยิ้มแล้วพูดว่า: “น้องชาย ตั้งใจทำนะ พี่-พี่เขยเชื่อมั่นในตัวแก!”

คนเราก็แปลกแบบนี้แหละ ถ้าครั้งนั้นโจวตงเป่ยไม่ผ่านการทดสอบ ช่วยไปครั้งหนึ่งก็คงจะไม่ยุ่งอีกแล้ว แต่ก็เพราะเขาแสดงท่าทีไม่ต้องการอะไร กลับยิ่งใส่ใจมากขึ้น!

โจวตงเป่ยพูดอีก: “คืนนี้ผมพูดถึงเรื่องบ่อทรายกับพี่อวี๋ไปหน่อยหนึ่ง เรื่องนี้ผมคิดมานานแล้ว...”

เหลียงเจี้ยนกั๋วพยักหน้า “ข้าได้ยินแล้ว เฒ่าอวี๋... เฒ่าอวี๋ลำบากนะ กรมชลประทานเป็นหน่วยงานที่ใสสะอาด เรื่องนี้ก็เท่ากับแกช่วยเขาแล้ว ข้าว่าได้!”

พูดไปพลาง เขาเกือบจะสะดุดธรณีประตู โชคดีที่แขนทั้งข้างคล้องอยู่บนคอของโจวตงเป่ย ถึงได้ไม่ล้ม

จ้าวชิวหลันโกรธจนยื่นมือไปหยิกเขาอย่างแรง

โจวตงเป่ยประคองเขาขึ้นไปบนเตียงอิฐ แล้วก็ถอดรองเท้ากับเสื้อผ้าให้ พอเห็นเขาเริ่มกรนแล้ว ถึงได้ไปที่ห้องนั่งเล่นสวมเสื้อคลุม

จ้าวชิวหลันเดินไปส่งเขาจนถึงนอกประตูใหญ่

โจวตงเป่ยหยิบอั่งเปาซองหนึ่งออกมาจากในเสื้อคลุม ข้างในเป็นเงิน 50 หยวน เป็นเงินใหม่ที่เขาไปแลกมาจากธนาคารก่อนปีใหม่ ล้วนเป็นแบงค์หนึ่งหยวนใหม่เอี่ยม

“พี่ครับ นี่คือเงินแต๊ะเอียให้ชิงชิงครับ เธอไม่อยู่บ้าน พี่ก็คงต้องรับไว้แทน!”

จ้าวชิวหลันไม่ได้เกรงใจ ยื่นมือไปรับมา ยิ้มแล้วพูดว่า: “นี่น้าชายให้ พี่รับไว้แทนหลานสาวใหญ่ของแกแล้วกัน ยัยหนูนี่พอปิดเทอมก็ไปอยู่บ้านยายเขาเลย รังเกียจว่าอยู่ที่บ้านไม่เป็นอิสระ...”

“พี่ครับ งั้นผมไปแล้วนะครับ!”

“ขี่ช้าๆ นะ!”

“วางใจเถอะครับ!”

มองดูเขาขี่ออกจากซอยไป จ้าวชิวหลันถึงได้กลับเข้าไป

โจวตงเป่ยยังกลับบ้านไม่ได้ เขาตรงไปยังบ้านของหยางลี่เหนียน

พอไปถึงบ้านเขา ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว หยางลี่เหนียนตอนบ่ายดื่มเหล้ากับเพื่อนกลุ่มหนึ่งถึงตอนเย็น ตอนนี้กำลังนอนหลับครอกฟี้อยู่ โดนโจวตงเป่ยปลุกให้ตื่น

“หา?” หยางลี่เหนียนนอนคว่ำอยู่บนเตียง นึกว่าตัวเองฟังผิด “ให้เฒ่าไห่ไปทะลวงปล่องควันให้คนอื่น? ไอ้หนูแกเมามากไปแล้วรึเปล่า?”

พี่ห้ายกน้ำร้อนมาแก้วหนึ่ง

โจวตงเป่ยรีบรับมาวางไว้บนขอบเตียงอิฐ ยิ้มแล้วพูดว่า: “ขอบคุณครับพี่ห้า!”

“แกสองพี่น้องค่อยๆ คุยกันนะ ข้าไปนอนแล้ว!”

“ได้ครับ!” เขาลุกขึ้นเล็กน้อย

หลังจากพี่ห้าออกไปแล้ว เขาอธิบาย: “พี่เจ็ดครับ พี่ฟังผมพูดก่อนสิครับ!”

“จุดบุหรี่ให้ข้ามวนหนึ่ง!” หยางลี่เหนียนพูด

เขาคว้าบุหรี่องุ่นครึ่งซองในถาดใส่ยาเส้นมา ช่วยจุดให้เขามวนหนึ่ง แล้วก็ยัดใส่ปากของเขา

“ว่ามา!” หยางลี่เหนียนเอาหัวพิงหมอนลายดอกไม้ ท่าทางเหมือนยังไม่ตื่นดี

“พี่ไห่ขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนแล้ว แต่ความสัมพันธ์ในการทำงานยังอยู่ ถ้าเขากับพี่โปสามารถไปปรากฏตัวต่อหน้าผู้บังคับการใหญ่ของกรมเมืองได้ ก็มีโอกาสที่จะย้ายไปที่สำนักงานตำรวจได้...”

“เลิกพูดมากได้แล้ว!” หยางลี่เหนียนเบ้ปาก “ระบบรถไฟกับท้องถิ่นจะเหมือนกันได้ยังไง? ย้ายคนสองคนยุ่งยากจะตายไป!”

“พี่ครับ ในสายตาพี่อาจจะเป็นเรื่องที่ต้องใช้แรงมหาศาล แต่ในสายตาของบางคน อาจจะเป็นแค่เรื่องโทรศัพท์ครั้งหนึ่งกินเหล้ามื้อหนึ่งเท่านั้นเอง เข้าใจไหมครับ?”

หยางลี่เหนียนเริ่มครุ่นคิด จำต้องบอกว่า คนบ้าพูดมีเหตุผล

“พี่เจ็ดครับ พี่ลองคิดดูสิ ถ้าพี่ไห่เขาสองคนไปทำธุรกิจ ด้วยนิสัยของเขาสองคน ต่อไปในสังคมจะสงบสุขได้เหรอ? พี่อยากจะให้พวกเขามั่วสุมในสังคมเหรอ?”

“แน่นอนว่าไม่อยาก!” หยางลี่เหนียนเงยหน้าขึ้น

“นี่ก็เป็นโอกาสไม่ใช่เหรอครับ! พี่ลองคิดดูสิ จะไปหาโอกาสแบบนี้ที่ไหน?”

ฟู่—

หยางลี่เหนียนลุกขึ้นนั่งทันที ทำเอาเขาตกใจไปทีหนึ่ง

เขาหยิบกางเกงนวมข้างๆ มาใส่ “แกพูดไม่ผิด ข้าพาแกไปหาเขา บ้านเขาสองคนก็ไม่ไกล!”

โจวตงเป่ยยิ้ม

บ่ายวันที่สามของปีใหม่ตอนดื่มเหล้า พอเขารู้ว่าห่าวจงไห่เขาสองคนไม่ทำตำรวจรถไฟแล้ว ก็มีความคิดนี้ขึ้นมา แต่ตอนนั้นคิดแค่ว่าจะไปหาเหลียงเจี้ยนกั๋วพูดดูได้ไหม ต่อให้จะเสียเงินหน่อยก็ได้

ตอนนั้นแค่มีความคิดนี้ แนวทางก็ยังไม่ชัดเจน

เขาชื่นชมคนสองคนนี้มาก โดยเฉพาะห่าวจงไห่ นั่นคือตัวตนที่ชาติที่แล้วของเขาไม่อาจเอื้อมถึง เขาไม่อยากจะให้สองคนนี้เดินบนเส้นทางสายเก่าอีก มันน่าเศร้าเกินไป!

แน่นอนว่า ทุกอย่างที่เขาทำ ดูเหมือนจะพยายามอย่างสุดความสามารถ ช่วยเหลือคนอื่นโดยไม่มีเงื่อนไข จริงๆ แล้วก็คือการขยายเส้นสายให้ตัวเอง

ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ถ้าสองคนนี้สามารถกลับมาสวมเครื่องแบบนั้นได้อีกครั้ง ตัวเองถึงจะเป็นผู้ที่ได้ประโยชน์มากที่สุด!

จะว่าไปแล้วคนเราก็คือโชคชะตา ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีของตัวเอง หรือว่าเป็นโชคดีของห่าวจงไห่เขาสองคน ถึงได้ทำให้ตัวเองคืนนี้ได้เจอกับผู้บังคับการใหญ่ของกรมเมือง และยังสามารถมีโอกาสดึงความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว!

คำโบราณว่าไว้ โอกาสไม่ควรพลาดเวลาไม่คอยท่า ดังนั้นพอเขาได้ยินฟางเจิ้นบอกว่าที่บ้านท่อควันมีปัญหา ก็รับปากทันที

อันที่จริง เขาซ่อมของแบบนั้นไม่เป็นเลย ห่าวจงไห่สองคนยิ่งไม่มีความมั่นใจ

บ้านของห่าวจงไห่

โจวตงเป่ยเล่าความคิดของตัวเองออกมาอย่างไม่มีปิดบัง จากนั้นสามคนก็โง่ไปเลย

แน่นอนว่า ห่าวจงไห่ก็ซ่อมไม่เป็นเหมือนกัน

“พี่โปเป็นไหมครับ?”

ห่าวจงไห่หัวเราะอย่างขมขื่น “เขาเป็นแต่กิน!”

“ให้ตายสิ!” โจวตงเป่ยเกาศีรษะขึ้นมา การซ่อมกำแพงร้อนกับเตียงอิฐเป็นงานฝีมือนะ จะทำยังไงดี?

ห่าวจงไห่ตบไหล่ของเขา สีหน้าเคร่งขรึม: “น้องชาย ไม่ว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ พี่ก็ต้องขอบคุณแก!”

ท้ายที่สุดแล้วก็แค่ความสัมพันธ์จากเหล้ามื้อเดียว ตัวเองก็ไม่ได้พูดอะไร แต่คนเขากลับมีน้ำใจขนาดนี้ นี่ทำให้เขาซาบซึ้งอย่างยิ่ง

โจวตงเป่ยส่ายหน้า ทำหน้าร้องไห้ “พี่ครับ ความสัมพันธ์ของพวกเรายังจะมาเกรงใจอะไรกันอีก? รีบคิดหาวิธีเถอะครับ ถ้าเบี้ยวนัดผู้อำนวยการใหญ่ ผมก็ไม่มีหน้าไปเจอคนอีกแล้ว!”

สามคนทำหน้าอมทุกข์สูบบุหรี่

“เผียะ!”

หยางลี่เหนียนตบต้นขาตัวเอง

“ให้ตายสิ ข้าลืมไปได้ยังไง! พ่อของต้าโถวน่ะเป็นช่างปูน หลายปีมานี้ก่อเตียงอิฐกับกำแพงร้อนมาเยอะแยะแล้ว พาเขาไปก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ดวงตาของทั้งสองคนเป็นประกายขึ้นมา จากนั้นโจวตงเป่ยก็ส่ายหน้า “ไม่ได้ครับ งานนี้ต้องให้พี่ไห่กับพี่โป]ลงมือและก็ยิ่งทำยากยิ่งดี ทำเสร็จแล้วทั้งตัวไม่มีสภาพเป็นคนเลยถึงจะดี!”

หยางลี่เหนียนกระพริบตา ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของเขาเท่าไหร่

ห่าวจงไห่เข้าใจทันที มีแต่แบบนี้ ผู้อำนวยการใหญ่ถึงจะรู้สึกว่างานนี้ทำได้ไม่ง่าย แน่นอนว่ายิ่งเวทนายิ่งดี

เขามองไปที่โจวตงเป่ยในแววตาก็มีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกหน่อย น้องชายเล็กคนนี้ ไม่ธรรมดา!

เขาลุกขึ้นยืน “พรุ่งนี้เช้าข้ากับต้าโปจะไปก่อน ไปเรียนวิชาก่อน พยายามจะไปทำงานตอนบ่าย!”

โจวตงเป่ยค่อนข้างไม่มั่นใจ “หนึ่งช่วงเช้าจะเรียนเป็นเหรอ?”

ห่าวจงไห่ยิ้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ “พี่ชายอย่างข้าเป็นทหารช่างรถไฟ รถยนต์, สนามเพลาะ, หลุมหลบภัยข้าก็ซ่อมมาแล้ว กองศพข้าก็คลานออกมาแล้ว ไม่มีอะไรที่ข้าเรียนไม่เป็น!”

โจวตงเป่ยก็แอบชื่นชม คนคนนี้มีพลังดึงดูดพิเศษจริงๆ ทำให้คุณอดไม่ได้ที่จะเชื่อเขา

“แกสองคนอย่าเพิ่งไป ข้าไปทำกับข้าวสองสามอย่าง แล้วก็มาดื่มกันอีก!”

ห่าวจงไห่พูดจบก็จะเดินออกไป โจวตงเป่ยรีบห้ามเขาไว้ “ไม่ได้แล้วครับ ผมคืนนี้ดื่มไปสองจินกว่าแล้ว ดื่มอีกก็กลับบ้านไม่ได้แล้ว!”

“สองจินกว่า?” ห่าวจงไห่ก็ทึ่งไปเหมือนกัน “น้องชาย แกนี่มันคอแข็งจริงๆ ถ้าแกไม่บอก ข้าก็ดูไม่ออกเลยนะว่าแกดื่มเหล้ามา!”

หยางลี่เหนียนส่ายหัวไม่หยุด “ข้าก็ไม่ดื่มแล้ว ตอนบ่ายดื่มไปเยอะเกินไปแล้ว!”

สามคนย่องเบาออกจากห้อง ที่บ้านของเขาทุกคนนอนลงแล้ว ห่าวจงไห่มีพี่สาวสองคนข้างบน แต่งงานออกไปหมดแล้ว ที่บ้านมีเพียงเขากับพ่อแม่

สามคนในซอยก็สูบบุหรี่อีกมวนหนึ่ง นัดแนะกันว่าพรุ่งนี้เที่ยงจะไปเจอกันที่บ้านของหยางลี่เหนียน

อำลาห่าวจงไห่ โจวตงเป่ยก็ไปส่งหยางลี่เหนียนกลับบ้าน ถึงได้ปั่นจักรยานกลับบ้านไป