บทที่ 97 ช่างเป็นคนมือใหญ่ใจโต

ทุกคนต่างก็ขึ้นโต๊ะ โจวตงเป่ยนั่งเป็นเพื่อนอยู่ที่ปลายแถว นั่งติดกับสวีฮุย

มองดูอาหารหนักๆ เต็มโต๊ะนี้ ปลาตาเดียวตุ๋นซีอิ๊ว, ไก่ตุ๋นเห็ดฮาเซลนัท, ไส้กรอกเลือดผักกาดดองกระดูกหมู, ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน, ตับผัดพริกหยวก, ไส้หมูผัด, ตับลวก, ไส้กรอกหมูสับ...

แล้วก็นึกถึงอาหารค่ำวันสิ้นปีที่บ้านของตัวเอง และกับข้าวที่บ้านของหยางลี่เหนียนเมื่อวันก่อน ตอนนี้ถึงจะได้สัมผัสว่าอะไรคือความแตกต่าง

ผู้หญิงแยกโต๊ะต่างหาก ดื่มไวน์แดงกัน

เหล้าเหมาไถสี่ขวดบนโต๊ะนี้ถูกเปิดทั้งหมดแล้ว บนพื้นยังมีวางอยู่อีกหนึ่งลัง เหลียงเจี้ยนกั๋วจะรินเหล้า โจวตงเป่ยรีบคว้ามาทำเอง

ทุกคนทั้งดื่มทั้งคุยกันอย่างกลมเกลียว

พอได้ยินทุกคนบอกว่าเนื้อหมูป่าตุ๋นซีอิ๊วรสชาติดี โจวตงเป่ยก็คีบมาหนึ่งชิ้น เคี้ยวอย่างละเอียด เนื้อสัมผัสจะหยาบกว่าหมูบ้านทั่วไปเล็กน้อย แต่รสชาติดีเป็นพิเศษ หอมจริงๆ!

ฟางเจิ้นหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ เขายิ่งดื่มเหงื่อก็ยิ่งออก คนแบบนี้คอแข็งกันน่าดู

เขาพูดว่า: “สองวันนี้โมโหจะตายอยู่แล้ว!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วถามว่าเป็นอะไรไป

“กำแพงร้อนกับเตียงอิฐที่บ้านมีปัญหาทั้งคู่ พอจุดไฟทีไรก็ควันโขมง ปีใหม่ก็ไม่ได้ฉลองดีๆ! ที่กรมหาคนมาซ่อมหลายกลุ่มแล้ว แต่ละคนก็ฝีมือครึ่งๆ กลางๆ ทำเสร็จไปหลายวันแล้ว ก็ยังคงมีควันอยู่...”

หลินอวี้ซานยิ้มแล้วพูดว่า: “มีเตียงสปริงไม่นอน ดันจะไปนอนเตียงอิฐใหญ่ แกนี่มันมีบุญแต่ไม่รู้จักเสวยสุขจริงๆ!”

ฉีจื้อเฉียงจากสำนักงานขนส่งไม้ส่ายหน้า “เฒ่าหลินเอ๊ย แกลืมนิสัยเดิมแล้วนะ!”

ทุกคนหัวเราะออกมา

ความคิดของโจวตงเป่ยเคลื่อนไหว ยิ้มแล้วพูดกับฟางเจิ้น: “นั่นท่อควันมันอุดตันครับ ผมมีเพื่อนสองคนซ่อมเรื่องนี้เก่งเป็นพิเศษ พรุ่งนี้ผมจะพาเขาสองคนไป เดี๋ยวเดียวก็เสร็จแล้วครับ!”

“จริงเหรอ?” ฟางเจิ้นดีใจอย่างคาดไม่ถึง “งั้นเร็วหน่อยเถอะ ข้ารำคาญจะตายอยู่แล้ว!”

โจวตงเป่ยลุกขึ้นยืน “ตอนนี้ผมจะไปหาพวกเขาเลยครับ!”

ฟางเจิ้นรีบพูด: “อย่าๆๆ นี่มันพูดเล่นรึไง จะขาดไปวันเดียวไม่ได้รึไง!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วก็หัวเราะขึ้นมา “ไอ้หนุ่มคนนี้นิสัยใจร้อนจริงๆ! รีบนั่งลง พรุ่งนี้เฒ่าฟางหยุด แกพาเพื่อนไปเมื่อไหร่ก็ได้!”

โจวตงเป่ยยิ้มซื่อๆ เกาศีรษะ เดิมทีก็แค่ทำท่าไปอย่างนั้นเอง ดังนั้นจึงนั่งลงอีกครั้ง

ฟางเจิ้นบอกที่อยู่บ้านของเขาให้ แล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับเขา “น้องชาย เรื่องนี้ข้าก็ฝากไว้กับแกแล้วนะ!”

“วางใจได้เลยครับ รับรองว่าจะจัดการให้ท่านอย่างเรียบร้อยแน่นอน!”

“ดี หมดแก้ว!” ฟางเจิ้นเงยคอ เหล้าครึ่งแก้วก็ลงท้องไป

โจวตงเป่ยลุกขึ้นยืนดื่มเป็นเพื่อนแก้วหนึ่ง นั่งลงแล้วก็แอบหัวเราะในใจ ผู้อำนวยการใหญ่ขนาดนี้ ที่บ้านก็มีปัญหายุ่งยากในการใช้ชีวิตเหมือนกัน

เรื่องดี นี่แหละที่เขาเรียกว่ากำลังง่วงก็มีคนยื่นหมอนให้!

ทุกคนคุยกันสัพเพเหระ ดื่มไปพลางคุยไปพลาง

ข้างซ้ายของโจวตงเป่ยคือสวีฮุย ข้างขวาคืออวี๋เจิ้งผิงจากกรมชลประทาน

เขายิ้มเบาๆ: “ผู้อำนวยการอวี๋ครับ...”

ใบหน้าที่ร่าเริงของอวี๋เจิ้งผิงก็บึ้งลงทันที “ไอ้หนุ่มแกทำไมถึงได้ห่างเหินขนาดนี้? ข้ากับพี่เขยแกความสัมพันธ์แบบไหน? เรียกพี่!”

“เออ พี่อวี๋ครับ!” โจวตงเป่ยถือโอกาสก็ปีนขึ้นไป

“พี่อวี๋ครับ ผมอยากจะถามว่า ถ้าเอกชนอยากจะรับเหมาทรายหินในร่องน้ำ ต้องใช้เอกสารอะไรบ้างครับ?”

“รับเหมา?!” อวี๋เจิ้งผิงเห็นได้ชัดว่าชะงักไป

“ใช่ครับ เอกชนรับเหมา!”

อวี๋เจิ้งผิงส่ายหน้า “ไม่เคยมีคำว่ารับเหมาบ่อทรายมาก่อนเลยนะ ไซต์ก่อสร้างไปขนทราย ก็จ่ายค่าบริหารจัดการให้กรมหน่อยก็พอแล้ว หลังจากนั้นเราก็จะส่งคนไปดู...”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ: “ร่องน้ำสาขาหลายสายของแม่น้ำทังวั่งผมไปสำรวจมาหมดแล้ว เมืองซิงอันของเรามีเพียงไม่กี่แห่งที่คุณภาพทรายแม่น้ำดี รวมถึงหลังนายพล, อ่าวเหอซี, แม่น้ำเสี่ยวหลัน และฝั่งหลันฮวาของตงซาน...”

อวี๋เจิ้งผิงไม่พูดอะไร ดูท่าแล้วไอ้หนุ่มคนนี้ทำการบ้านมาดีจริงๆ

โจวตงเป่ยพูดต่อ: “ถึงแม้ว่าช่วงไม่กี่ปีมานี้ในเมืองเราจะไม่มีโครงการขนาดใหญ่ แต่แต่ละบ้านและหน่วยงานที่สร้างบ้านก็มีไม่น้อย ดูร่องน้ำเหล่านั้นสิ ถูกขุดจนพรุนไปหมดแล้ว ที่จะไปจ่ายค่าบริหารจัดการให้กรมชลประทานจริงๆ ผมคาดว่ามีไม่มาก”

อวี๋เจิ้งผิงรู้ว่าเขาพูดความจริงทั้งหมด เรื่องพวกนี้ในกรมไม่ใช่ไม่รู้ แต่ใครจะยอมออกจากห้องทำงานไปเฝ้าหาดทรายร้างเหล่านั้น?

อะไรคือไม่มีโครงการขนาดใหญ่?

เหอะๆ!

ปีนี้ทั้งเขตที่พักอาศัยเป่ยซานจะต้องสร้างใหม่ ทั้งหมดวางแผนไว้ 68 ตึก ปริมาณการใช้ทรายก็คาดเดาได้ว่าจะมากขนาดไหน!

ตอนนี้ที่น่าหงุดหงิดก็คือ ในเมืองประชุมเล็กประชุมใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า วุ่นวายกันจนสุดท้าย กรมชลประทานไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย

“พี่อวี๋ครับ ผมคิดแบบนี้ครับ” โจวตงเป่ยทำหน้าจริงจัง: “ถ้ากรมชลประทานตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมาบ้าง เช่น ปริมาณการขุดเจาะสูงสุดในแต่ละปี ความลึกในการขุดเจาะและพื้นที่ เป็นต้น แล้วก็ให้เอกชนรับเหมาบริหารจัดการ เอกชนจ่ายค่าบริหารจัดการประจำปีจำนวนหนึ่ง จะไม่ดีกว่าตอนนี้เยอะเหรอครับ?”

“กรมชลประทานก็ไม่ต้องมาเสียเวลาบริหารจัดการอีก ทั้งยังได้ค่าธรรมเนียมก้อนใหญ่เข้ามาอีก ทำไมจะไม่ทำล่ะครับ?”

“นี่?” อวี๋เจิ้งผิงลังเลขึ้นมา “นี่มันไม่ขัดต่อนโยบายเหรอ?”

สวีฮุยที่อยู่ข้างๆ ได้ยินชัดเจน ยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่อวี๋เฒ่าของผม ท่านยังคิดว่าเป็นเมื่อห้าปีก่อนอยู่เหรอ? ที่นาเขายังแบ่งให้ชาวบ้านทำเลย หาดทรายแม่น้ำนอกเมืองรับเหมาให้เอกชน แล้วก็ให้กรมบริหารจัดการโดยรวม นี่จะไปขัดต่อนโยบายอะไรได้?”

ความคิดของอวี๋เจิ้งผิงก็เคลื่อนไหว มองไปยังเหลียงเจี้ยนกั๋ว

หรือว่านี่จะเป็นความหมายของเจี้ยนกั๋ว?

แต่ถ้าทำแบบนี้ ในเมืองต้องไม่พอใจแน่ สนับสนุนการก่อสร้างเขตที่พักอาศัยเป่ยซานขึ้นใหม่อย่างเต็มที่ นี่คือแนวทางที่ในเมืองกำหนดไว้

เดิมทีทรายที่ไม่ต้องเสียเงิน ถ้ากรมชลประทานทำแบบนี้ นี่มันไม่ใช่การสร้างความเดือดร้อนให้ในเมืองเหรอ!

เรื่องนี้ต้องไปคุยกับเลขาธิการซุนให้ดีก่อน เขาใกล้จะเกษียณแล้ว ทั้งยังเป็นผู้นำเก่า ความสัมพันธ์ทุกด้านในเมืองก็ดีกว่าตัวเองเยอะ...

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็มองไปที่โจวตงเป่ยอีกครั้ง “แกอยากจะทำ?”

โจวตงเป่ยไม่คลุมเครือ “ใช่ครับ ผมไปสำรวจมานานแล้ว ก็มีความคิดนี้จริงๆ!”

“ถ้าให้แกรับเหมา แกจะจ่ายค่าบริหารจัดการได้ปีละเท่าไหร่?”

“ต้องดูระยะเวลา, ปริมาณการขุดเจาะ และตำแหน่งที่แน่นอนครับ!”

“แกว่ามาสักที่ให้ข้าฟังหน่อย!”

โจวตงเป่ยแสร้งทำเป็นครุ่นคิด “เช่นแม่น้ำเสี่ยวหลันที่ตำบลหงเซิงครับ”

“อ้อ?” อวี๋เจิ้งผิงพยักหน้า “ทรายที่นั่นดีที่สุดในเมือง แต่ก็ไกลเกินไป!”

“ก็ไกลไปหน่อยจริงๆ ครับ”

“แกคิดว่าที่นี่จะออกเงินได้เท่าไหร่?”

โจวตงเป่ยยื่นสองนิ้วออกมา

สีหน้าของอวี๋เจิ้งผิงหมองลง ส่ายหน้าซ้ำๆ “ไม่ได้ สองพันน้อยเกินไป!”

โจวตงเป่ยก็หัวเราะ “คือสองหมื่นครับ!”

“อะไรนะ?” อวี๋เจิ้งผิงถึงกับตกใจ ทรายแม่น้ำไม่ใช่เหมืองถ่านหิน สองฝั่งแม่น้ำทังวั่งมีอยู่ทั่วทุกแห่ง ถึงแม้ตำแหน่งที่เหมาะสำหรับการขุดเจาะปริมาณมากจะมีไม่มาก แต่ที่ที่สามารถขนได้สิบยี่สิบเที่ยวมีมากเกินไป!

ยุคนี้ ขนทรายสองเที่ยวเท่านั้นเอง ที่จะวิ่งไปจ่ายค่าบริหารจัดการให้กรมชลประทานได้จริงๆ ก็มีไม่กี่คน

ที่มีอยู่จำนวนหนึ่งในแต่ละปี ก็เป็นของหลวงใช้ทราย ใครก็ไม่ต้องการจะไปหาเรื่องยุ่งยากนี้ ยังไงก็ไม่ใช่เงินของตัวเอง

แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ กรมชลประทานปีหนึ่งก็เก็บเงินไม่ได้ถึงสองสามพันหยวนเลย อาศัยแค่งบประมาณในการดำรงชีวิต

สองหมื่น?

ช่างเป็นคนมือใหญ่ใจโต!

ดูท่าแล้วนี่น่าจะเป็นความหมายของเจี้ยนกั๋ว เขารู้ดีถึงความคิดของในเมือง นี่คือจะมาสร้างรายได้ให้น้องชายอย่างข้าอา!

ตัวเองสามารถเอาบ่อทรายที่คุณภาพดี ตำแหน่งก็ดีให้เช่าออกไปได้เลย ฝ่ายก่อสร้างอยากจะได้ของดีก็ต้องเสียเงินไปซื้อ ไม่อยากจะเสียเงิน ก็ให้พวกแกไปลำบากหน่อย呗!

นี่คือการเล่นเลี่ยงกฎหมาย ให้ในเมืองพูดอะไรไม่ออก...

ใบหน้าของโจวตงเป่ยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล้วพูดอีกว่า: “สิทธิในการขุดเจาะ 20 ปี ปีละสองหมื่น!”

อวี๋เจิ้งผิงหัวเราะเหอะๆ ยื่นมือไปชี้เขา “ไอ้หนูแก 20 ปีไม่ใช่ว่าจะเซ็นไม่ได้ แต่ไม่มีการเพิ่มขึ้น คงที่ปีละสองหมื่นเป็นไปไม่ได้...”

โจวตงเป่ยเกาศีรษะ ทำท่าซื่อๆ น่ารัก “ก็คุยกันไงครับ มีปรึกษาหารือกัน เหอะๆ!”

“ได้ ข้าว่าคุยกันได้ วันไหนแกมาที่ห้องทำงานข้า?” อวี๋เจิ้งผิงยิ้มจนตาหยี

โจวตงเป่ยยกแก้วเหล้าขึ้น ข้างในอย่างน้อยก็ยังมีเหล้าขาวสองเหลี่ยง “ตกลงตามนี้ น้องชายขอดื่มก่อนครับ!”

พูดจบ ก็ไม่รอให้เขาพูดอะไร เงยคอดื่มรวดเดียวเข้าปากไป

“แปะๆๆ!” ฟางเจิ้นปรบมือ “น้องโจว คอแข็งจริงๆ!”

เหล้ามื้อนี้ โจวตงเป่ยแสดงฝีมือได้ดีมาก มาเท่าไหร่ก็ไม่ปฏิเสธ เหมาไถสองจินลงท้อง

จ้าวชิวหลันจ้องเหลียงเจี้ยนกั๋วหลายที เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผลแล้ว ก็เริ่มจ้องเขา แต่เขาก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น นี่ไม่ใช่ความโลภ การดื่ม บางเรื่องผู้หญิงไม่เข้าใจ

บางครั้ง เหล้าคือสารหล่อลื่น เหล้ามื้อหนึ่งสามารถทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคนใกล้ชิดขึ้นได้

คนทั้งโต๊ะเมาแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงหลายคนขึ้นมาห้าม คาดว่าคงจะต้องจัดอีกขวด

ทุกคนสวมเสื้อผ้าเดินออกไป

รองผู้อำนวยการสำนักงานขนส่งไม้ฉีจื้อเฉียงจูงมือของโจวตงเป่ย โยกเยกพ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้า “น้องชายเล็ก คะ-พิจารณาหน่อยนะ ย้ายมาที่กรมเราเถอะ แกก็ไปอยู่ที่ห้องทำงาน รับผิดชอบเฉพาะแขก...”

คืนนี้ทั้งคืน โจวตงเป่ยทำเรื่องใหญ่สำเร็จไปสองอย่าง:

หนึ่ง ตกลงเรื่องซ่อมเตียงอิฐให้บ้านของผู้อำนวยการฟางจากกรมเมืองได้แล้ว สอง รับเหมาบ่อทราย

ก็ขาดแต่ส่วนของสำนักงานขนส่งไม้นี่แหละที่ยังไม่ได้คุยกันดี

สาเหตุก็คือท่านรองผู้อำนวยการฉีคนนี้นั่งอยู่บนโต๊ะเหล้าห่างจากเขาไกลเกินไป และคนคนนี้หน้าเย็นพูดน้อย ดังนั้นจึงไม่มีโอกาสที่จะดึงความสัมพันธ์ให้ใกล้ชิดขึ้นมาได้เลย

ไม่คิดว่างานเลี้ยงจะจบลง โอกาสก็มาถึง!

โจวตงเป่ยไม่มีท่าทีเมาเลยแม้แต่น้อย ประคองฉีจื้อเฉียง

“ผู้อำนวยการฉี...”

“เออ?” ฉีจื้อเฉียงไม่พอใจแล้ว “เรียก-เรียกพี่สิ รู้ไหมว่าข้ากับเจี้ยนกั๋วความสัมพันธ์แบบไหน? ไอ้หนูแกอย่าได้ห่างเหินไปเลย...”

“ครับ” โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ “พี่ฉีครับ ต่อไปถ้ามีงานเลี้ยงเหล้า ขอแค่ท่านต้องการ ผมพร้อมจะเป็นทหารของท่านเสมอ!”

ฉีจื้อเฉียงส่ายหัว มีสติขึ้นมาเล็กน้อย ไอ้หนุ่มคนนี้ช่างพูดเก่งจริงๆ ดังนั้นจึงตบไหล่เขาอย่างแรง

“ได้ ไอ้หนูแกได้เรื่อง! เจี้ยนกั๋ว? เจี้ยนกั๋ว?” เขาดังลั่น