บทที่ 96 การสนทนาครั้งเดียว ดีกว่าอ่านหนังสือสิบปี

ครู่ใหญ่ผ่านไป สวีฮุยถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองละเลยคนอื่นไป รีบขอโทษ: “ดูข้าสิ พอพูดคุยแล้วก็ชอบเหม่อลอย ขอโทษจริงๆ!”

ในใจของโจวตงเป่ยอบอุ่นขึ้นมา รู้สึกว่าคนคนนี้ไม่เลวจริงๆ

สวีฮุยถามเขาอีก: “ทำไมถึงไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัย? สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนเท่าไหร่?”

“462 คะแนนครับ”

“ปีไหน?”

“สองปีก่อนครับ!”

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่เลวนะ ข้าจำได้ว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยของมณฑลเราปีนั้น สายศิลป์คะแนนตัดที่ 452 คะแนน ทำไมถึงไม่ไปเรียนล่ะ?”

โจวตงเป่ยยิ้มอย่างจนปัญญา เล่าเรื่องการรับช่วงต่องานให้ฟังหนึ่งรอบ

สวีฮุยถอนหายใจ “น่าเสียดายจริงๆ!”

“ไม่น่าเสียดายหรอกครับ” โจวตงเป่ยส่ายหน้า “ทุกอาชีพมีคนเก่ง ผมเชื่อว่าตัวเองถึงแม้จะไม่มีวุฒิปริญญา ก็สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้!”

“ดี!” สวีฮุยตบมือทีหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พอจะบอกได้ไหมว่า แกคิดว่าถึงระดับไหน ถึงจะเรียกว่าสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้?”

โจวตงเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง การคบค้าสมาคมกับคนพวกนี้มันเหนื่อยจริงๆ ความคิดของพวกเขากระจัดกระจายเกินไป กระโดดไปมาอย่างมาก

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงได้พูดว่า: “จากมุมมองส่วนตัวของผม อย่างแรกผมอยากจะหาเงินให้ได้มากๆ ให้คนที่บ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นหน่อย!”

“อืม!” สวีฮุยพยักหน้า เขาพอใจมาก ถ้าฝ่ายตรงข้ามพูดจาใหญ่โตเกินจริง เขาก็จะหมดความสนใจ

โจวตงเป่ยพูดต่อ: “หลังจากที่สถานะ ตำแหน่ง และเงินทองได้รับการตอบสนองอย่างเต็มที่แล้ว ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะใช้ความสามารถสูงสุดของตัวเอง สร้างสรรค์และปฏิรูปเมืองบ้านเกิดให้ดีขึ้นหน่อย และก็ทำให้คนบ้านเกิดร่ำรวยขึ้น...”

สวีฮุยพยักหน้าบ่อยๆ แล้วถามอีก: “แล้วมีอีกไหม?”

โจวตงเป่ยเกาศีรษะ ไม่คิดเลยว่า ท่านผู้นี้จะเป็นคนประเภทที่ซักไซ้ไล่เลียงจนถึงที่สุด

คำพูดเมื่อก่อนหน้านี้ เขาพูดความจริงจริงๆ ถึงแม้ตัวเองจะเกิดใหม่มาหนหนึ่ง แต่คนรากหญ้าก็คือคนรากหญ้า วิสัยทัศน์และกรอบความคิดก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร!

ถ้ามีเงินจริงๆ แล้ว สามารถสร้างบ้านเกิดให้ดีได้ก็ไม่เลวแล้ว

อะไรทำนองเป็นมหาเศรษฐีของโลก เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของประเทศและมนุษยชาติ บุกทะลวงออกจากโลกไปพัฒนาจักรวาล... คิดก็ไม่กล้าคิด

เขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรที่มันเลื่อนลอย แบบนั้นจะยิ่งทำให้คนอื่นรู้สึกว่าตัวเองทะเยอทะยานเกินจริง กลับจะทำให้ความประทับใจที่ดีลดลง!

ดังนั้นจึงยิ้มอย่างเขินอาย:

“ในหนังสือ ‘ว่าด้วยเรื่องนิสัย’ ของหลิวเมิ่งหรง มีประโยคหนึ่งที่ผมชอบมาก เขาพูดว่า: หากห้องเดียวยังจัดไม่ได้ จะไปจัดการบ้านเมืองได้อย่างไร?”

“พี่สวีครับ ผมเป็นคนซื่อๆ ไม่พูดอะไรที่ไร้ประโยชน์หรอกครับ ก็แค่อยากจะทำเรื่องตรงหน้าให้ดีก่อน ก้าวไปทีละก้าวครับ!”

“ดี!” สวีฮุยเผยรอยยิ้มที่พอใจ เขาลุกขึ้นยืน ยื่นมือมาหาเขา

โจวตงเป่ยรีบลุกขึ้นยืนเช่นกัน ทั้งสองคนจับมือกันหนักๆ อีกครั้ง

“น้องชาย” เขาพูด: “ข้าหวังว่าแกจะจำคำพูดของวันนี้ไว้ได้ และก็ขอให้แกสามารถเดินไปได้ไกลยิ่งขึ้น!”

“ขอบคุณครับ ขอบคุณครับพี่สวี!”

“ปัง!” ฟางเจิ้นขว้างไพ่อย่างแรง หัวเราะฮ่าๆ: “จั่วเอง! อีกแล้ว! ข้าชนะอีกแล้ว! ฮ่าๆๆ!”

ซู่—

เสียงไพ่นกกระจอก

เขาเงยหน้ามองคนทั้งสองแวบหนึ่ง ยิ้มแล้วพูดว่า: “ไอ้หนอนหนังสือสองตัว ที่นั่นทั้งซาบซึ้งทั้งจับมือกัน คุยอะไรกันอยู่?”

โจวตงเป่ยหน้าแดง “ผู้อำนวยการฟางครับ ผมก็แค่พ่อค้าตัวเล็กๆ จะเอาผมไปเทียบกับพี่สวีไม่ได้หรอกครับ!”

สีหน้าของสวีฮุยเคร่งขรึมขึ้น “พ่อค้าตัวเล็กๆ แล้วยังไง? แค่คำพูดชุดหนึ่งของแกเมื่อกี้นี้ อนาคตต้องไร้ขีดจำกัดแน่นอน!”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้ อีกสามคนก็เงยหน้ามามองทางนี้เหมือนกัน ก็รู้ว่าไอ้หนุ่มคนนี้ค่อนข้างจะหยิ่งทะนง วันนี้เป็นอะไรไป?

สวีฮุยตบไหล่โจวตงเป่ย “ไป เราไปคุยกันที่ห้องหนังสือของพี่เจี้ยนกั๋วกันเถอะ อย่าให้พวกข้าราชการเฒ่าพวกนี้มาทำให้หูสกปรก!”

สี่คนที่เล่นไพ่นกกระจอกต่างก็หัวเราะลั่น

ฟางเจิ้นหัวเราะพลางด่า: “ไอ้เด็กบ้า นี่ยังไม่ได้เป็นข้าราชการเลยนะ ก็ดูถูกพวกเราแล้ว!”

หลินอวี้ซานยื่นมือไปพัดควันตรงหน้า พูดว่า: “พวกแกจะสูบให้น้อยลงหน่อยได้ไหม!”

อวี๋เจิ้งผิงหัวเราะเหอะๆ: “เฒ่าหลิน แกว่าแกก็ไม่สูบบุหรี่ ที่บ้านมีถ่าซาน จงหัวตั้งมากมาย แบ่งให้น้องชายอย่างข้าหน่อยสิ!”

“โย่!” หลินอวี้ซานล้อเลียน: “แกผู้อำนวยการใหญ่ จะมาร้องทุกข์อะไรกับข้า?”

อวี๋เจิ้งผิงทำหน้าร้องไห้ “ไม่ใช่ข้าร้องทุกข์หรอกนะ กรมชลประทานที่ใสสะอาดแบบนี้จะไปเทียบกับกรมพาณิชย์ของพวกแกได้ยังไง?”

“...”

โจวตงเป่ยตามสวีฮุยเข้าไปข้างใน การคุยเล่นของคนเหล่านี้ เขาได้ยินชัดเจน ตอนนี้ก็มองออกแล้วว่า วันนี้ความสัมพันธ์ระหว่างคนเหล่านี้ดีมากจริงๆ

และสวีฮุยกับพวกเขาก็ไม่ได้เป็นคนนอก ไม่อย่างนั้นด้วยการอบรมสั่งสอนและความฉลาดทางอารมณ์ของเขา คงจะไม่พูดคำพูดแบบเมื่อกี้ออกมา

ทั้งสองคนไปยังห้องหนังสือของเหลียงเจี้ยนกั๋ว

การตกแต่งของห้องหนังสือเรียบง่ายอย่างยิ่ง ผนังด้านหน้าเป็นชั้นหนังสือ วางหนังสือไว้แน่นขนัด

บนผนังข้างหน้าต่างแขวนอักษรพู่กันไว้สองภาพ โซฟาแถวยาวสีดำหนึ่งตัว มุมห้องมีโคมไฟตั้งพื้นเครื่องหนึ่ง โทรศัพท์แบบหมุนรุ่นเก่า บนผนังอีกด้านยังติดแผนที่ทั่วประเทศไว้แผ่นหนึ่ง

พอนั่งลง ทั้งสองคนก็เริ่มคุยกันอีกครั้ง

ไม่รู้ไม่ชี้ โจวตงเป่ยก็ไม่มีความประหม่าเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ถึงแม้เขาจะมีความรู้แค่มัธยมปลาย แต่ท้ายที่สุดแล้วก็มีชีวิตมาสองชาติ วิสัยทัศน์ย่อมกว้างไกลกว่าคนในยุคนี้มาก

จากเรื่องปากท้องประชาชนพูดถึงสิ่งแวดล้อม คุยไปคุยมา ก็จากสถานการณ์ระหว่างประเทศพูดถึงการพัฒนาในอนาคต...

ทั้งสองคนก็ไม่รู้ว่าคุยกันไปนานเท่าไหร่ ห้องก็มืดลงแล้ว

จ้าวชิวหลันเรียกพวกเขาสองคนกินข้าว ผลักประตูเปิดก็หัวเราะขึ้นมา “โชคดีที่แกสองคนเป็นผู้ชาย ไม่อย่างนั้นข้าคงจะคิดว่าเป็นรักแรกพบแล้วนะ!”

โจวตงเป่ยกับสวีฮุยต่างก็หัวเราะออกมา

ทั้งสองคนเดินออกไป สวีฮุยพูดว่า: “ได้สนทนากับน้องชายครั้งหนึ่ง ช่างดีกว่าอ่านหนังสือสิบปีจริงๆ!”

โจวตงเป่ยรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง ฝันก็ไม่เคยฝันว่า ตัวเองจะได้เจอกับผู้นำเบอร์หนึ่งในอนาคตคนนี้ แถมยังหลอกเขาจนหัวหมุนได้อีก เวรกรรมจริงๆ!

เงยหน้าหัวเราะลั่น!

เดินอยู่ในโถงทางเดิน เขาถึงได้คิดออก!

ตอนที่เหลียงเจี้ยนกั๋วแข่งขันชิงตำแหน่งเบอร์หนึ่งของคณะกรรมการการก่อสร้างในปี 1992 ไม่ได้แข่งขันกับรองผู้อำนวยการแซ่ฉินคนนั้น ตอนนั้นสวีฮุยอยู่ที่ไหน?

นึกออกแล้ว เจ้านายของเขาทำงานที่ซิงอันครบวาระก็กลับไปที่มณฑลแล้ว ส่วนเขาถูกจัดไปอยู่ที่สำนักงานป่าไม้ข้างล่างเป็นรองผู้อำนวยการ จนกระทั่งปี 2001 ถึงได้กลับเข้ามาในเมืองเป็นรอง แล้วก็ปี 2005 ถึงได้ก้าวหน้าไปอีกขั้น...

ให้ตายสิ ยังมีอีกสิบกว่าปี!

ตัวเองจะยังรอเขาอยู่ที่เมืองซิงอันอีกสิบกว่าปีได้เหรอ?

เขาอยากจะตบหัวตัวเองจริงๆ เปล่าประโยชน์ที่หลอกลวงไป!

คำโบราณว่าไว้ ข้าราชการระดับอำเภอก็สู้ข้าราชการที่ปกครองโดยตรงไม่ได้ ดูท่าแล้วท่านผู้นี้ชั่วคราวคงจะไม่มีประโยชน์อะไรมากนัก ยังสู้พวกเฒ่าที่เล่นไพ่นกกระจอกในห้องไม่ได้เลย...

แต่ว่า ในเมื่อมีวาสนาครั้งนี้แล้ว ความสัมพันธ์ก็ยังต้องรักษาไว้ให้ดี ใครจะไปรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร?

อีกอย่าง ด้วยความทรงจำเกี่ยวกับวงการข้าราชการในอนาคตของตัวเอง ถ้าสามารถช่วยเขาได้สักหน่อย บางทีเขาก็อาจจะไปได้สูงขึ้นไกลขึ้น นี่ก็เป็นกำลังสำคัญของตัวเองไม่ใช่เหรอ!

สมองหมุนเร็ว เขานึกถึงเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่งเรื่องหนึ่งขึ้นมาอีกแล้ว ดังนั้นจึงรีบยื่นมือไปดึงแขนของจ้าวชิวหลัน

“พี่ครับ พี่รอเดี๋ยวนะครับ!”

“มีธุระอะไร?”

“มีสองสามประโยคจะพูดกับพี่ครับ!”

สวีฮุยหันกลับมาหัวเราะ: “แกสองพี่น้องคุยกันเถอะ ข้าไปก่อนแล้ว!”

โจวตงเป่ยยิ้มอย่างขอโทษ แต่ก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

“อะไรเหรอ ลึกลับจัง?” จ้าวชิวหลันรู้สึกแปลกๆ

“พี่ครับ ผมมีความคิดที่จะรับเหมาบ่อทรายมาโดยตลอด พอดีผู้อำนวยการอวี๋จากกรมชลประทานอยู่ด้วย ไม่รู้ว่าผมจะไปสอบถามเรื่องนี้กับเขา เหมาะสมไหมครับ?”

“มีอะไรไม่เหมาะสม? ร่องน้ำก็ดีที่อยู่ในความดูแลของเขาไม่ใช่เหรอ!” จ้าวชิวหลันยิ้ม: “เจิ้งผิงกับพี่เขยแกสนิทกันจนใส่กางเกงตัวเดียวกันได้เลย คิดยังไงก็พูดไปอย่างนั้น ไม่ใช่คนนอกคนอื่น!”

“ครับ ขอบคุณครับพี่!”

“ไปเถอะ เดี๋ยวอย่าได้ซื่อสัตย์เกินไปล่ะ ดื่มให้น้อยลงหน่อย!”

“ครับผม!” เขายิ้ม

โอกาสในวันนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นธรรมเนียมปฏิบัติช่วงปีใหม่ของหลายครอบครัว

ในเมื่อให้ตัวเองมา ก็แสดงว่าเป็นสองสามีภรรยาเหลียงเจี้ยนกั๋วที่กำลังช่วยตัวเองอยู่ แต่จะคิดไม่ได้ว่าคนอื่นช่วยแกตั้งบันไดแล้ว แกก็ควรจะถือโอกาสปีนขึ้นไปเลย บางเรื่องทำไม่ได้ บางคำพูดก็พูดไม่ได้

ถ้ามีคำพูดที่อยากจะพูด ก็ต้องบอกกล่าวล่วงหน้า ไม่อย่างนั้นห้ามอ้าปากเด็ดขาด!