บทที่ 95 สังสรรค์กับปราชญ์ ไร้เงาคนสามัญ

คนที่ทำให้โจวตงเป่ยตกใจคนนั้น เขาชื่อสวีฮุย เป็นผู้นำเบอร์หนึ่งของเมืองซิงอันในอนาคต!

ขณะเดียวกัน เขาก็เป็นน้องเขยของฟางเจิ้นจากสำนักงานตำรวจเมือง

ตอนนี้อายุของเขาก็น่าจะยี่สิบห้าหกปี รูปร่างปานกลาง ขาวสะอาด หน้าตาไม่โดดเด่น ผมแสกข้างเรียบร้อย ก็สวมแว่นตากรอบสีดำเช่นกัน

โจวตงเป่ยเดินก้าวเข้าไป ในใจเต้นไม่เป็นส่ำ แต่ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอยู่เสมอ

ชาติที่แล้วไม่ได้อยู่เปล่าประโยชน์ อย่างน้อยก็หน้าด้านพอ

เหลียงเจี้ยนกั๋วตบไหล่ของเขายิ้มแล้วพูดว่า: “นี่คือน้องชายบุญธรรมของภรรยาผม โจวตงเป่ย!”

สีหน้าของคนทั้งห้าแตกต่างกันไป แต่โจวตงเป่ยมองออกได้ว่า คนเหล่านี้ทุกคนรู้จักชื่อของเขา แสดงว่าเหลียงเจี้ยนกั๋วได้เล่าเรื่องที่เขาช่วยคนให้ฟังแล้ว

เหลียงเจี้ยนกั๋วเริ่มแนะนำทุกคน

“ท่านนี้คือผู้อำนวยการฟางเจิ้นฟางจากสำนักงานตำรวจเมือง และก็เป็นพี่ใหญ่ของผมด้วย!”

“ผู้อำนวยการฟาง สวัสดีปีใหม่ครับ!”

ระยะทางไกล แล้วก็มีโต๊ะกั้นอยู่ ดังนั้นโจวตงเป่ยจึงแค่โค้งตัวเล็กน้อยทักทาย ไม่ได้เข้าไปจับมือ

ภาพลักษณ์ของฟางเจิ้นค่อนข้างจะหยาบกร้าน พอนึกถึงตำนานนั้น เขาก็อดที่จะเกิดคำถามขึ้นมาไม่ได้ หน้าตาแบบนี้จะเล่นหมากรุกเป็นเหรอ?

“ไอ้หนุ่มร่างสูงคนนี้ ไม่เลวจริงๆ ก็แค่ผอมไปหน่อย!” ฟางเจิ้นยิ้มแล้วพูด

โจวตงเป่ยรู้สึกอายอยู่บ้าง “สองเดือนนี้ก็มีเนื้อมีหนังขึ้นมาหน่อยแล้วครับ ดูท่าแล้วการปฏิวัติยังไม่สำเร็จ สหายยังคงต้องพยายามต่อไป!”

ทุกคนหัวเราะออกมา

“ท่านนี้คุณเคยเห็นแล้ว เถ้าแก่ใหญ่ของระบบพาณิชย์ของเรา หลินอวี้ซาน ผู้อำนวยการใหญ่หลิน!”

“ผู้อำนวยการหลิน สวัสดีปีใหม่ครับ!”

หลินอวี้ซานยิ้มแล้วพูดว่า: “ดี สวัสดีปีใหม่ เหนียนโต้วเปาของแกอร่อยจริงๆ...”

พูดไปพลาง เขาก็ยืดตัวตรง ยืดคอยาวๆ ไปทางโซฟาตะโกน: “แม่ไอ้หนู!”

ทางฝั่งโซฟา ผู้หญิงอ้วนท้วมอายุสามสิบเจ็ดแปดปีคนนั้นพูดว่า: “วันๆ ก็เอาแต่วางมาด ไม่รินน้ำก็จุดบุหรี่ เป็นอะไรไปอีกแล้ว?”

หลินอวี้ซานพูดว่า: “เหนียนโต้วเปานั่น ก็คือน้องชายตงเป่ยคนนี้แหละที่ส่งให้แก!”

“โย่ เหรอ?” ผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าเข้าใจผิดแล้ว รีบยิ้มแล้วพูดว่า: “อร่อย อร่อยเป็นพิเศษ!”

โจวตงเป่ยหันกลับไปทักทาย: “พี่สะใภ้ครับ สวัสดีปีใหม่ครับ! ถ้าอร่อย ผมจะให้แม่ผมห่อเพิ่มอีก!”

“ตกลงตามนี้นะ พี่จะรอ!”

“ไม่มีปัญหาครับ!” เขารีบรับคำ

เหลียงเจี้ยนกั๋วแนะนำต่อ:

“นี่คือเพื่อนที่ดีของผม จากสำนักงานขนส่งไม้ ฉีจื้อเฉียง รองผู้อำนวยการฉี!”

“ผู้อำนวยการฉี สวัสดีปีใหม่ครับ!”

โจวตงเป่ยทักทายต่อไป เหลียงเจี้ยนกั๋วสามารถเรียกเขาว่ารองผู้อำนวยการได้ แต่ตัวเองจะเอาคำนี้ออกมาไม่ได้เด็ดขาด

ฉีจื้อเฉียงเป็นคนที่ค่อนข้างจะเคร่งขรึม ยิ้มก็จางๆ พูดแค่สามคำ: “เสี่ยวโจวดี!”

“นี่คือเพื่อนร่วมชั้นเก่าของผม อวี๋เจิ้งผิง เป็นผู้อำนวยการใหญ่ของกรมชลประทานของเรา!”

โจวตงเป่ยโค้งตัวเล็กน้อย “ผู้อำนวยการอวี๋ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

กรมชลประทาน?

ในใจของเขาสั่นสะท้านไปทีหนึ่ง บังเอิญจริงๆ โครงการแรกในแผนการของตัวเอง ก็อยู่ในเขตอำนาจของกรมชลประทานพอดี ดีจริงๆ!

กรมพาณิชย์, สำนักงานตำรวจ, กรมชลประทาน, สำนักงานขนส่งไม้ บวกกับคณะกรรมการการก่อสร้างของเหลียงเจี้ยนกั๋ว ช่างเป็น “สังสรรค์กับปราชญ์ ไร้เงาคนสามัญ” จริงๆ!*

เหลียงเจี้ยนกั๋วแนะนำสวีฮุยเป็นคนสุดท้าย “นี่คือเลขานุการใหญ่ของสำนักงานรัฐบาล สวีฮุย นักศึกษาหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีฮาร์บิน! ต่อไปนี้พวกแกสองพี่น้องก็สนิทกันให้มากๆ! อ้อ ใช่แล้ว เขาก็เป็นน้องเขยของผู้อำนวยการฟางด้วย!”

“พี่สวีครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

คำว่าพี่สวีนี้ ตอนที่โจวตงเป่ยเรียกออกมาหัวใจก็เต้นเร็วขึ้น

ตอนที่เหลียงเจี้ยนกั๋วแนะนำคนเหล่านี้ ลำดับก่อนหลังมีความหมายมาก

ตามหลักแล้ว ตอนนี้กรมพาณิชย์กับสำนักงานขนส่งไม้มีอำนาจมากที่สุด แต่เขาก็ยังแนะนำฟางเจิ้นจากสำนักงานตำรวจเมืองก่อน เพราะว่าเขาอายุมากที่สุด

คนที่สองคือหลินอวี้ซาน เพราะว่าพวกเขาสนิทกันที่สุด

คนที่สามคือฉีจื้อเฉียงจากสำนักงานขนส่งไม้ เขาแนะนำว่าเป็นเพื่อน

คนที่สี่ที่แนะนำอวี๋เจิ้งผิงถึงแม้จะเป็นเบอร์หนึ่ง แต่พวกเขาก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ดังนั้นถึงได้วางไว้หลังฉีจื้อเฉียง

และคนที่แนะนำเป็นคนสุดท้ายคือสวีฮุย หนึ่งคือเขาอายุน้อยที่สุด สองคือที่เรียกว่าเลขานุการใหญ่ก็แค่ฟังดูดีเท่านั้น สวีฮุยตอนนี้ในสำนักงานรัฐบาลก็เป็นแค่เลขาฯ ธรรมดาคนหนึ่ง

เส้นทางข้าราชการของเขาจะรุ่งเรือง น่าจะเป็นอีกหนึ่งปีต่อมาที่ย้ายไปที่สำนักงานคณะกรรมการ แล้วก็ได้ติดตามผู้ใหญ่คนใหม่ที่ย้ายมาจากมณฑล ตอนนั้นถึงจะได้เป็นเลขานุการใหญ่ที่แท้จริง

สวีฮุยยิ้มอย่างสนิทสนมเป็นธรรมชาติ และก็เป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนยื่นมือมาหาเขา: “น้องโจว สวัสดีปีใหม่!”

โจวตงเป่ยเผยสีหน้าประหม่าเล็กน้อย พอดีพองาม

ทั้งสองคนจับมือกัน

สวีฮุยพูดต่อ: “ก่อนหน้านี้พี่เจี้ยนกั๋วก็พูดไปหมดแล้ว ไม่คิดว่าแกจะกล้าเสี่ยงชีวิตช่วยคนโดยไม่คาดคิดเลยว่าจะอันตราย ควรค่าแก่การเรียนรู้ของพวกเราทุกคน!”

โจวตงเป่ยหน้าแดงก่ำ ถ่อมตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เอาล่ะน่า” เหลียงเจี้ยนกั๋วปรบมือ “เจิ้งผิงแกเล่นแทนข้าสักพัก ข้าไปทำงานก่อน ยายแก่คนนั้นถ้าไม่ไปทำงานเป็นเพื่อนก็ไม่ได้!”

ทุกคนหัวเราะลั่น ผู้หญิงหลายคนบนโซฟาไม่พอใจ ผู้หญิงร่างเล็กคนหนึ่งตะโกนไปทางห้องครัว: “ชิวหลัน คนบ้านแกเรียกแกยายแก่!”

ในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยความสุข

ทางฝั่งห้องครัว มีเสียงหัวเราะของจ้าวชิวหลันดังมา: “กลับมาบ้านแล้ว เราก็เป็นยายแก่ไม่ใช่เหรอ!”

ผู้อำนวยการกรมชลประทานอวี๋เจิ้งผิงหน้าตาใจดีมาก เวลายิ้มดวงตาสองข้างก็เหมือนกับเอ้อร์หู่มาก เขาพูดกับโจวตงเป่ย: “น้องชาย แกมาเล่นสิ?”

โจวตงเป่ยรีบโบกมือ “ผมไม่เป็นหรอกครับ ท่านผู้อำนวยการอวี๋เล่นเถอะครับ!”

พอเขาเรียกคำว่าผู้อำนวยการอวี๋ออกมา คนอื่นๆ อีกหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาอีกครั้ง

ต้องรู้ว่าเมื่อกี้เหลียงเจี้ยนกั๋วแนะนำคนไปห้าคนรวดเดียว คนส่วนใหญ่ทั่วไปสามารถจำชื่อได้หนึ่งสองคนก็ดีแล้ว

ความทรงจำของคนส่วนใหญ่มาจากการเสริมความแข็งแกร่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า สามารถจำได้ในครั้งเดียว อดไม่ได้ที่จะทำให้คนต้องมองใหม่!

อวี๋เจิ้งผิงยิ้มระรื่นนั่งลงที่ตำแหน่งของเหลียงเจี้ยนกั๋ว แปดมือใหญ่กวนอยู่บนโต๊ะ เกิดเสียง “ซู่ซ่า”

สวีฮุยยื่นมือมาหาโจวตงเป่ย ยิ้มแล้วพูดว่า: “นั่งสิ พวกเขาเล่นของพวกเขา เราคุยกันของเรา!”

โจวตงเป่ยหยิบบุหรี่ออกมา สวีฮุยโบกมือ “ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเคยสูบอยู่ปีหนึ่ง โดนพี่สาวรู้เข้าด่าไปยกหนึ่ง ก็ไม่สูบอีกเลย!”

“ไม่สูบดีแล้ว ไม่สูบดีแล้ว!” โจวตงเป่ยได้ยินเขาพูดแบบนี้ ตัวเองก็เลยไม่ได้สูบ เก็บกลับเข้ากระเป๋าไปอีกครั้ง

“แกสูบของแกเถอะ” เขาโบกมือ แล้วถามอีก: “ข้าได้ยินพี่เจี้ยนกั๋วบอกว่า แกขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนเหรอ?”

โจวตงเป่ยย้ำเตือนตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ชายตรงหน้าคนนี้ก็แค่แก่กว่าตัวเองห้าหกปีเท่านั้น ตอนนี้เขายังไม่ใช่เจ้าเมืองของแก ห้ามแสดงความขลาดกลัวเด็ดขาด ผ่อนคลายหน่อย!

แต่เตือนก็เตือนไป พอนึกถึงเงาร่างที่สูงตระหง่านที่ปรากฏในทีวีบ่อยๆ ในยุคหลัง คนอื่นมองไม่เห็นอนาคต แต่ตัวเองรู้ดีนี่นา!

สองมือที่วางอยู่บนเข่าของเขา ฝ่ามือเห็นได้ชัดว่ามีเหงื่อออก โชคดีที่สีหน้ายังคงปกติ

“ใช่ครับ ที่บ้านเป็นหนี้อยู่หน่อยหนึ่ง รับปากไว้ว่าก่อนปีใหม่จะใช้คืน อาศัยเงินเดือนคงจะไม่ไหวแล้ว ก็จนปัญญาครับ!”

สวีฮุยถอนหายใจ ดูท่าแล้วเขาก็ได้ยินเรื่องพวกนี้มาแล้วเหมือนกัน แล้วถามอีก: “ไข่ไก่รับซื้อง่ายไหม?”

อันที่จริงงานรับซื้อไข่ไก่ ล้วนเป็นเอ้อร์หู่กับเฒ่าเพียวที่ทำ โจวตงเป่ยช่วงนั้นทุกวันก็นั่งเฝ้าอยู่ที่หน้าสำนักงานธัญพืช แต่คำพูดนี้พูดไม่ได้

เขายิ้มๆ “ก็พอได้ครับ ในมือชาวนาขาดคูปองอาหาร ที่บ้านชาวเมืองขาดไข่ไก่ การจัดหาอาหารรองก็ลำบาก พ่อค้าคนกลางอย่างผม ขอแค่ยอมลำบากหน่อย กำไรก็ยังพอได้ครับ!”

สวีฮุยเริ่มครุ่นคิด เสียงไม่ดัง “ดูท่าแล้วระบบสองแนวทางก็มีข้อเสียของมัน...”

โจวตงเป่ยพูด: “ข้อเสียมีแน่นอนครับ แต่นี่ก็เป็นวิธีการที่จำเป็นในช่วงเปลี่ยนผ่าน ถ้าใช้การบำบัดด้วยการช็อก ทลายเศรษฐกิจแบบวางแผนอย่างกะทันหัน เกรงว่าจะยิ่งอันตราย...”

“การบำบัดด้วยการช็อก?” สวีฮุยถึงกับชะงักไป

โจวตงเป่ยอยากจะหยิกตัวเองจริงๆ ตอนนี้เจ้าเฒ่าขนดกยังไม่ล่มสลาย การบำบัดด้วยการช็อกเป็นสิ่งที่สรุปขึ้นมาในยุคหลัง ตัวเองทำไมถึงหลุดปากออกมาได้นะ!

ดังนั้นจึงยิ้มๆ แล้วพูดว่า: “ผมก็แค่เปรียบเปรยครับ ยาดีขมปากเป็นประโยชน์ต่อโรค แต่ยาแรงกลับทำร้ายร่างกาย!”

สวีฮุยไม่รู้ว่านึกถึงอะไรขึ้นมา เหม่อลอยไป

โจวตงเป่ยไม่กล้าพูดมากอีกแล้ว หูฟังเสียงไพ่นกกระจอก นั่งเป็นเพื่อนเขาอย่างแห้งๆ...

******

หมายเหตุ*: ประโยคนี้มาจากบทกวีคลาสสิกของจีน "陋室铭" (คำจารึกสำหรับเคหาสน์อันสมถะ) หมายถึงวงสังคมที่เต็มไปด้วยผู้มีความรู้และมีเกียรติ