บทที่ 94 พูดคำไหนคำนั้น

บ่ายวันที่สี่ของปีใหม่ พวกสหายที่แลกคูปองอาหารหน้าสำนักงานธัญพืชก็มากันหมดแล้ว

ซุนกว่างจื้อ, สองพี่น้องหวังกังหวังเฉียง, และถานเสี่ยวจวินคนอ้วน, หลี่หมิงคนตัวเล็กพวกเขา เจ็ดคนไม่มีใครมามือเปล่า ถึงแม้ของขวัญจะไม่แพง แต่โจวตงเป่ยก็ดีใจมาก มีน้ำใจแค่นี้ก็พอแล้ว

จ้าวอวี้ฟางตุ๋นไก่ตัวหนึ่ง แล้วก็ทำปลาหลีฮื้อตุ๋นซีอิ๊วอีกตัวหนึ่ง ของไหว้ปีใหม่ที่บ้านก็เหลือแค่สองเมนูหนักๆ นี้แล้ว ในโอ่งใหญ่ที่โรงเก็บของยังมีเนื้อหมูป่ากับเนื้อเก้งที่หัวหน้าหลี่ส่งมา แต่ลูกชายบอกว่าห้ามแตะต้อง เขาจะเก็บไว้ให้เป็นของขวัญ

เหล้ากับข้าวขึ้นโต๊ะ ซุนกว่างจื้อเชิญคนที่บ้านมากินด้วยกัน เขาก่อนปีใหม่มาส่งคูปองอาหารสองครั้ง ก็คุ้นเคยกับโจวตงหนานดีแล้ว

สองแม่ลูกจ้าวอวี้ฟางจะขึ้นโต๊ะได้อย่างไร โจววั่งก็แค่ดื่มเป็นเพื่อนแก้วหนึ่งแล้วก็จากไป

ตอนจะไป เขาบอกว่าขอยืมจักรยานลูกชายใช้หน่อย

โจวตงเป่ยรู้ดีว่าพ่อจะไปเล่นไพ่ที่หมู่บ้านอื่น แต่ตอนนี้คนเยอะขนาดนี้ ก็ไม่กล้าพูดอะไร

ปีใหม่แล้ว จะให้เขาไม่เล่นเลยสักครั้งก็เป็นไปไม่ได้ ก็เลยไม่พูดอะไร

แปดคนชนแก้วสลับกันไปมา ดื่มกันจนถึงทุ่มกว่าถึงได้แยกย้าย ทุกคนมีความสุขมาก โจวตงเป่ยเดินไปส่งพวกเขาจนถึงปากซอย ถึงได้กล่าวลาเดินกลับ

เพิ่งจะปิดประตูรั้ว หัวหน้าสหกรณ์การค้าและการตลาดของตำบลหลี่หงเหอก็มาถึง

“เข้าบ้านครับ!”

โจวตงเป่ยกระซิบประโยคหนึ่ง ทั้งสองคนไม่ได้ทักทายอะไรกัน

หลี่หงเหอนั่งลงที่ตำแหน่งเดิมอีกครั้ง โจวตงเป่ยนั่งอยู่บนขอบเตียงอิฐ มองลงมาจากที่สูง

“เป็นยังไงบ้างครับ?”

เขารู้ว่าด้วยความสัมพันธ์ระหว่างหลี่หงเหอกับหวังเฒ่าลามกสองคน เขาจะต้องไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลแน่นอน

หลี่หงเหอพ่นควันบุหรี่ออกมา เสียงทุ้มลึก “อยู่ที่โรงพยาบาลศูนย์ป่าไม้ครับ เกือบจะไม่มีชีวิตแล้ว!”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไร

“ตัดจนเกลี้ยงเลย ไม่มีทางที่จะต่อกลับคืนได้แล้ว!” แก้มอ้วนๆ ของเขาสั่นสองที พึมพำ: “โหดเกินไป โหดร้ายเกินไปจริงๆ นี่มันโหดกว่าฆ่าเขาทิ้งอีก!”

“แล้วหวังมู่เซิงล่ะครับ?” โจวตงเป่ยถามอีก

“นอนคว่ำอยู่บนเตียงผู้ป่วยครับ โดนมีดแทงเข้าที่ก้น บาดเจ็บไม่หนัก แต่ตกใจกลัว...”

“ลุงหลี่ครับ ลำบากหน่อยนะครับ!”

หลี่หงเหอแสยะปาก แต่ก็ยิ้มไม่ออก

“พรุ่งนี้เย็นผมจะไปดื่มเหล้ากับท่านผู้อำนวยการหลินพวกเขานะครับ มีความคิดอะไรไหมครับ?” โจวตงเป่ยเปลี่ยนเรื่อง

อันที่จริง เขาก็ไม่แน่ใจว่างานเลี้ยงมื้อค่ำพรุ่งนี้จะมีหลินอวี้ซานจากกรมพาณิชย์อยู่ด้วยหรือไม่ แต่คำพูดนี้ต้องพูดแบบนี้

หลี่หงเหอยอมจำนนต่อตัวเอง เป็นเพราะกลัวว่าเรื่องยักยอกจะรั่วไหล ตัวเองก็รับปากว่าจะช่วยเขาอุดรูรั่วนี้! แต่พอเขาได้เห็นสภาพน่าเวทนาของหวังเฒ่าลามกกับตาตัวเอง ในใจต้องไม่สงบอย่างแน่นอน ตอนนี้ไม่ควรจะพูดถึงเรื่องนี้มากอีก ต้องรีบวาดฝันให้กลมกล่อม

หลี่หงเหอมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันทีจริงๆ จากนั้นเอวก็โค้งลงอีกครั้ง เยาะเย้ยตัวเอง: “มีความคิดก็ไม่มีประโยชน์ พึ่งพาไม่ได้ ปีใหม่ส่งของขวัญก็ไม่กล้าไปเยี่ยมบ้าน!”

โจวตงเป่ยพยักหน้า นี่คือความจริง คนหนึ่งคือหัวหน้าใหญ่ของระบบพาณิชย์ทั้งเมือง อีกคนคือผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าและการตลาดของตำบล สองคนห่างกันไกลเกินไป

ถ้าเป็นเมื่อก่อน สหกรณ์การค้ากับพาณิชย์เป็นสองระบบที่แยกจากกัน เขาหลี่หงเหอไม่สนใจเลยก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว ท้ายที่สุดแล้วข้าราชการระดับอำเภอก็สู้ข้าราชการที่ปกครองโดยตรงไม่ได้

เขายื่นนิ้วชี้ออกมาหนึ่งนิ้ว “หนึ่งปี ให้เวลาผมหนึ่งปี ปีหน้าผมจะพาคุณไปอวยพรปีใหม่ที่บ้านเขา!”

“จริงเหรอ?” หลี่หงเหอตื่นเต้นขึ้นมา

“ผมโจวตงเป่ยพูดคำไหนคำนั้น!”

“ได้!” หลี่หงเหอลุกขึ้นยืน “ตงเป่ย ขอบใจมาก!”

คุยเล่นกันอีกสองสามประโยค หลี่หงเหอก็ลุกขึ้นลา

ทั้งสองคนเดินออกไป

โจวตงเป่ยดูเหมือนจะถามลอยๆ: “ลุงหลี่ครับ เมื่อไหร่จะไปดื่มเหล้ากับกำนันอู๋ใหญ่ของเราเหรอครับ?”

สมองของหลี่หงเหอเร็วมาก พูดขึ้นมาทันที: “เย็นวันที่เจ็ดของปีใหม่ แกมีเวลาไหม?”

กลางอากาศ ดอกไม้ไฟทีละลูกๆ ลุกโชนขึ้น “ปัง! ปัง! ปัง!” เสียงระเบิดดังขึ้นทีละครั้ง ต้นไม้ไฟดอกไม้เงิน ส่องให้ใบหน้าคนเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด

โจวตงเป่ยมองดูค่อนข้างลังเล “ผมไปจะดีเหรอครับ?”

“มีอะไรไม่ดี? อู๋หงคนนี้หน้าตาแค่นี้ยังต้องให้ข้าอยู่!”

“ได้ครับ งั้นผมจะไปหาคุณล่วงหน้านะครับ?”

หลี่หงเหอมองเขาอีกครั้ง คาดเดาความคิดของเขา “บ่ายโมง? ต้องเล่นไพ่นกกระจอกทั้งบ่ายก่อน แกก็มาเล่นด้วยกันได้...”

“ครับผม!” โจวตงเป่ยยิ้ม

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่หงเหอครุ่นคิดขึ้นมา ไอ้หนุ่มคนนี้จะไปหากำนันอู๋ทำไม?

ผ่านบ้านของนักบัญชีสหกรณ์การค้าไป๋เสี่ยวหง แว่วๆ ว่าเห็นเชือกสีแดงแขวนอยู่บนราวตากผ้าในลานบ้าน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเหอะๆ

มองซ้ายมองขวา จากนั้นมือก็สอดเข้าไปในรูกุญแจบนประตู กลอนประตูข้างในว่าแล้วไม่ได้ล็อก

เดินผ่านลานบ้านเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูห้อง ประตูก็ “ปัง” เปิดออกทันที ทำเอาเขาตกใจไปทีหนึ่ง

“ไอ้ผีสาง ทำไมเพิ่งจะมา?”

ไป๋เสี่ยวหงยื่นมือไปดึงเขาเข้าห้องไป

***

วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 1986 วันขึ้นห้าค่ำเดือนเจียง แดดจ้า

บ่ายสองโมง โจวตงเป่ยมาถึงบ้านของเหลียงเจี้ยนกั๋ว ในมือหิ้วอยู่ ก็คือเนื้อหมูป่ากับเนื้อเก้งที่หลี่หงเหอส่งมาให้ก่อนปีใหม่นั่นเอง

ของพวกนี้ ที่บ้านไม่กล้ากินเลยสักนิด ก็เพื่อจะใช้ในวันนี้

ก่อนปีใหม่ส่งเหนียนโต้วเปา นั่นคือเขาเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ แล้วก็ทำให้ความสัมพันธ์ใกล้ชิดยิ่งขึ้น และเนื้อสัตว์ป่าในตอนนี้ ก็แสดงให้เห็นถึงความจริงใจของเขาในฐานะน้องชายเล็กๆ คุณดูสิ ข้ามีของดีตัวเองยังไม่กล้ากินเลย อย่าเพิ่งไปพูดเลยว่าของพวกนี้มีค่าหรือไม่ค่าน้ำใจนี้ก็มีค่า 100 คะแนนแล้ว

ในลานบ้าน น้ำแข็งย้อยบนชายคากำลังหยดติ๋งๆ

จ้าวชิวหลันสวมเสื้อไหมพรมใหม่สีแดงตัวหนึ่ง ดูเป็นมงคลอย่างยิ่ง รับของมาแล้วก็ทำหน้าตำหนิ “ไอ้หนูเหม็น เอาของแบบนี้มาทำไม เก็บไว้ที่บ้านกินดีกว่าตั้งเยอะ?”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ผมก็อยากจะกินอยู่หรอกครับ แต่แม่ผมบอกว่าเธอทำไม่เป็น คิดไปคิดมากลัวจะกินเสียของ ก็เลยช่างมันเถอะ เก็บไว้ให้ท่านกับพี่เขยดีกว่าครับ!”

“นี่มีอะไรยาก? เดี๋ยวฉันเอาไปละลายหน่อย เนื้อหมูป่าตุ๋นซีอิ๊ว เนื้อเก้งทำซุปลูกชิ้นให้พวกแก!”

“ดีเลยครับ!” เขาหัวเราะซื่อๆ “งั้นผมก็มีบุญปากแล้ว!”

“เข้าบ้านสิ พวกเขาเล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่” จ้าวชิวหลันหิ้วของเดินเข้าบ้าน

ห้องนั่งเล่นครึกครื้นมาก ข้างหน้าต่างมีชายวัยกลางคนสี่คนกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่ ข้างๆ ยังมีคนนั่งดูอยู่อีกสองคน บนโซฟามีผู้หญิงสี่คนนั่งอยู่ แทะเมล็ดแตงโมคุยเล่นดูทีวี

พอเห็นสองคนเข้ามา ผู้หญิงทุกคนก็หันมามอง

“ชิวหลัน นี่ใครเหรอ?” หนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิงอ้วนท้วมอายุสามสิบเจ็ดแปดปีถาม

“น้องชายฉัน หล่อไหมล่ะ?” จ้าวชิวหลันหัวเราะขึ้นมา

ผู้หญิงหลายคนบรรลุในบัดดล ผู้หญิงที่สวมเสื้อไหมพรมสีขาวพูดว่า: “ก็คือไอ้หนุ่มที่ช่วยแกไว้ใช่ไหม?”

“ใช่!” จ้าวชิวหลันรับคำ จากนั้นก็ตะโกนไปทางโต๊ะไพ่นกกระจอก: “เจี้ยนกั๋ว ให้เจิ้งผิงเล่นแทน คุณมาช่วยฉันทำงานหน่อย!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วทำหน้าจนปัญญา ลุกขึ้นยืน หันมาเห็นโจวตงเป่ย กวักมือ “มา ตงเป่ย แนะนำผู้นำให้แกรู้จักสองสามคน!”

คนห้าคนทางโน้น โจวตงเป่ยเรียกชื่อได้สี่คน

ผู้อำนวยการใหญ่หลินอวี้ซานจากกรมพาณิชย์ของเมือง เขาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย!

เขาเคยเห็นสองครั้ง ครั้งแรกไปเอาตั๋วทีวี ครั้งที่สองไปส่งเหนียนโต้วเปา

คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามผู้อำนวยการหลิน เป็นชายอ้วนดำร่างกำยำ ผมสั้น สายตาดุดัน นี่คือผู้บังคับการใหญ่ของสำนักงานตำรวจเมืองฟางเจิ้น

ประสบการณ์ของชายคนนี้ค่อนข้างเป็นตำนาน ว่ากันว่าสมัยที่เขาทำงานอยู่ต่างจังหวัด มักจะไปเล่นหมากรุกเป็นเพื่อนชายวัยกลางคนคนหนึ่ง และก็มักจะส่งอาหารให้ ดูแลอย่างเอาใจใส่

ปลายเดือนธันวาคมปี 1978 ชายวัยกลางคนย้ายกลับไปที่มณฑล ฟางเจิ้นก็พลิกชะตา ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ความเร็วในการเลื่อนตำแหน่งเทียบได้กับจรวดเลยทีเดียว

แน่นอนว่า เรื่องพวกนี้ก็เป็นแค่ข่าวลือในหมู่ประชาชนยุคหลัง จริงเท็จแค่ไหน โจวตงเป่ยก็ไม่รู้

คนที่นั่งหันหน้าเข้าหาเหลียงเจี้ยนกั๋วข้างหน้าต่าง เป็นชายวัยกลางคนที่หน้าตาขาวสะอาด รูปร่างหน้าตาธรรมดา รูปร่างปานกลาง เขาแซ่ฉี ชื่ออะไรโดยละเอียด โจวตงเป่ยจำไม่ชัดแล้ว

อีกไม่กี่ปีต่อมา เขาจะขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บังคับการใหญ่ของสำนักงานขนส่งไม้เมืองซิงอัน

คนสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ มีคนหนึ่งที่โจวตงเป่ยไม่มีความทรงจำเลยแม้แต่น้อย ชายคนนี้อายุใกล้เคียงกับเหลียงเจี้ยนกั๋ว สวมแว่นตา ขาวอ้วน

อีกคนหนึ่ง กลับเกือบจะทำให้เขาตกใจจนคางหลุด!