บทที่ 93 แกร้องเพลงทีเดียวพวกข้าก็ม่องเท่งกันพอดี

เหล้าที่ตามมาดื่มกันอย่างสนุกสนานยิ่งขึ้น เพียงแต่พอพูดถึงคำว่าตีกันเป็นต้น ก็เห็นได้ชัดว่าทุกคนลดเสียงลง

ไม่นาน ทุกคนก็ดื่มเหล้าขาวเข้าไปคนละครึ่งจินกว่าแล้ว

“พี่ๆ ทุกท่านครับ พวกพี่ใครคุ้นเคยกับหยางหงเหยียนบ้างครับ?”

โจวตงเป่ยเล่าเรื่องที่หยางหงเหยียนตอนหวังเฒ่าลามกให้ฟังหนึ่งรอบ ทำเอาทุกคนอ้าปากค้าง

ถูซื่อพูดว่า: “ไอ้หนุ่มคนนั้นมันหมาป่าหิวโหย ในเมืองไม่มีเพื่อนอะไรหรอก!”

หยางลี่เหนียนพูดว่า: “ข้าเคยเห็นสองสามครั้ง แต่ไม่เคยมีความขัดแย้งอะไรกัน เจ้านั่นดูแล้วสภาพจิตใจมีปัญหา!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ครับ ผมแกล้งบ้า คนเขาบ้าจริง!”

หม่าเสี่ยวฮวาหัวเราะอย่างอ่อนหวาน: “คนบ้า ป้าใหญ่ของฉันอยู่ที่โรงพยาบาลโรคจิตเป่ยอัน อีกสักพักฉันจะไปเอาใบวินิจฉัยโรคให้แกสักใบเป็นไง?”

ดวงตาของโจวตงเป่ยเป็นประกายขึ้นมา “ได้สิครับ! ขอบคุณครับพี่หม่า!”

หม่าเสี่ยวฮวาขยิบตาให้ทีหนึ่ง โจวตงเป่ยหัวเราะแห้งๆ สองที คารวะเหล้าเขาอึกหนึ่ง

“แกเอาข้อมูลทั้งหมดของแกมาให้ข้าแล้วกัน!”

“จะเอาจริงเหรอครับ?”

“พูดเล่นรึไง!” เขาลงจากเตียง ผลักประตูแล้วก็ตะโกน: “พี่ห้าครับ หาากระดาษกับปากกาให้ผมหน่อย!”

ไม่นาน พี่ห้าก็นำสมุดโน้ตปกพลาสติกสีแดงเล่มหนึ่งมาให้ โจวตงเป่ยเขียนชื่อ, วันเดือนปีเกิด, ภูมิลำเนา และที่อยู่บ้านของตัวเองลงไป

หม่าเสี่ยวฮวาฉีกกระดาษแผ่นนั้นออกมา พับเก็บไว้ แล้วยังยิ้มแล้วพูดว่า: “แกจะถูกเรียกว่าคนบ้าเปล่าๆ ได้ยังไง ต้องมีหลักฐานถึงจะถูก!”

ทุกคนหัวเราะออกมา

คุยไปคุยมา ถูซื่อก็พูดถึงเรื่องธุรกิจขึ้นมา บอกว่าพอผ่านปีใหม่ไปเขาเตรียมจะปล่อยเงินกู้ดอกโหด

เงินกู้ดอกโหด คำนี้มาจากสมัยราชวงศ์ชิง

มีเพลงพื้นบ้านบทหนึ่งกล่าวไว้ว่า: เงินกู้ดอกโหด หนึ่งคืนสาม, ดอกเบี้ยทบต้น ปีแล้วปีเล่า, กู้หนึ่งปี สิบปีคืน, ไม่กี่ชั่วอายุคน ก็ยังคืนไม่หมด!

ความหมายก็คือ เงินกู้ดอกโหดคือดอกเบี้ยรายวันสามลี ปีหนึ่ง 365 วันคิดดอกเบี้ยทบต้นทุกวัน อัตราดอกเบี้ยต่อปีสูงถึง 200%

โจวตงเป่ยรู้ว่าถูซื่อต่อมาก็รวยขึ้นมาด้วยอาชีพนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเดิมทีเริ่มทำตั้งแต่ปีนี้

ทุกคนพูดกันเจี๊ยวจ๊าว ต่างก็เสนอความคิดเห็น เหล้าก็ยิ่งดื่มยิ่งเยอะ

หม่าเสี่ยวฮวาที่หน้าแดงก่ำแอบเหลือบมองโจวตงเป่ยหลายที ทำเอาเขาสับสนไปหมด กลัวว่าเจ้าหมอนี่จะคิดอะไรกับตัวเอง

ในที่สุด หม่าเสี่ยวฮวาก็ทนไม่ไหวแล้ว ทำหน้าจริงจังพูดกับเขา: “น้องชายคนบ้า พี่อยากจะขอร้องเรื่องอะไรหน่อย!”

โจวตงเป่ยเห็นเขาไม่ค่อยจะเป็นทางการขนาดนี้ รีบพูดว่า: “พี่หม่าเกรงใจเกินไปแล้วครับ ท่านพูดมาเลยครับ!”

“ทุกครั้งน่ะ พี่น้องดื่มเหล้ากัน ก็ขาดกลอนของข้าไม่ได้ แต่ว่า... แกเข้าใจใช่ไหม...”

โจวตงเป่ยกะพริบตาโตๆ ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขาหมายความว่าอะไร

หม่าเสี่ยวฮวาอึดอัดแย่แล้ว อยากจะว่ากลอนสักบท แต่ก็กลัวว่าเขาจะมาผสมโรงอยากจะร้องเพลง ดังนั้นถึงได้จำต้องพูดขึ้นมา

“ก็คือว่านะ ข้าว่ากลอนได้ แต่แกร้องเพลงไม่ได้ ได้ไหม?”

เขาดื่มไปไม่น้อย หัวมึนๆ แต่เสียงครวญครางของคนบ้านี่พลังทำลายล้างแรงเกินไป จำต้องฝืนใจทำสติให้ดี ระมัดระวัง

ใบหน้าของโจวตงเป่ยเผยสีหน้าดีใจ “โอ๊ย พี่หม่าถ้าพี่ไม่เตือนผมนะ ผมก็ลืมเรื่องร้องเพลงไปแล้ว!”

สีหน้าของหม่าเสี่ยวฮวาก็เปลี่ยนไปทันที ซีดขาวเป็นกระดาษ โบกมือซ้ำๆ “ข้าไม่ว่าแล้ว น้องชาย ถือว่าข้าไม่ได้พูด!”

“อย่าสิครับ” โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ คว้าตัวเขาไว้ทันที “เราสองคนมาประสานงานกันดีๆ หน่อย呗...”

หม่าเสี่ยวฮวาทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ “น้องชายใหญ่ แกก็ถือว่าข้าเป็นแค่ตด แกปล่อยข้าไปเถอะ!”

ห่าวจงไห่ก็หัวมึนๆ เหมือนกัน กอดคอหยางลี่เหนียนถาม “พี่-พี่เจ็ดครับ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

หยางลี่เหนียนใจยังสั่นไม่หาย ก้มลงกระซิบข้างหูเขา

ห่าวจงไห่หัวเราะเหอะๆ “ไม่ใช่มั้ง? ก็แค่ร้องเพลงเท่านั้นเอง พวกแกเกินไปแล้ว!”

พอเป็นแบบนี้ คนที่ไม่เคยได้ยินเขาร้องเพลงกลับยิ่งเกิดความสนใจขึ้นมา เช่น ถูซื่อ, ห่าวจงไห่ และเสิ่นโป

หม่าเสี่ยวฮวาเห็นว่านี่คงจะห้ามไม่ได้แล้ว รีบดึงมือออก ลงจากเตียงสวมรองเท้า “ขะ-ข้าไปฉี่ก่อน!”

หยางลี่เหนียนก็รีบลงจากเตียงอย่างร้อนรน “เอ่อ ข้าก็อั้นมาครึ่งวันแล้ว!”

ต้าโถว, จ้าวกวางตี้ง และเอ้อร์หลิวจื่อพวกเขาก็纷纷ลุกขึ้นตามมา หัวเราะแห้งๆ ก็บอกว่าจะไปฉี่ด้วย

การกระทำเช่นนี้ ทำให้จิตใจที่อ่อนแอของโจวตงเป่ยได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก แต่โชคดีที่ยังมีผู้ชมอีกสองสามคน ดังนั้นจึงประสานมือยิ้ม: “พี่ๆ หลายท่านอยากจะฟังเพลงอะไรครับ?”

***

ในซอยนอกบ้าน

หยางลี่เหนียน, หม่าเสี่ยวฮวา, ต้าโถวและพวกยืนเรียงแถวกัน

“ซ่า—”

กลุ่มไอร้อนลอยขึ้นมา

เสียงประทัดดังเป็นพักๆ นานๆ ทีก็จะดังขึ้นพร้อมกัน

หม่าเสี่ยวฮวาผูกกางเกงเสร็จ ตะโกนลั่น: “ไม่รู้ว่าร้องเสร็จรึยัง?”

หยางลี่เหนียนเป็นห่วงขึ้นมา รอจนเสียงประทัดเบาลงถึงได้พูดว่า: “ก็ไม่รู้ว่าถูซื่อจะอัดเขารึเปล่า?”

เอ้อร์หลิวจื่อกลั้นหัวเราะแล้วพูดว่า: “ไม่ได้หรอก!”

“ทำไม?” จ้าวกวางตี้งถาม

“ข้าว่านะ เราเข้าไปดูสิ พี่สี่พวกเขาคงจะน้ำลายฟูมปากสลบไปแล้ว!”

หลายคนหัวเราะลั่น

ต้าโถวหยิบบุหรี่ออกมาแจกจ่ายให้ทุกคน แล้วก็จุดไม้ขีดไฟให้ทีละคน

หม่าเสี่ยวฮวาใช้สองนิ้วคีบบุหรี่อย่างสง่างาม ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “น้องชายคนบ้าจะส่วนสูงก็มี จะหน้าตาก็มี ดีไปหมดทุกอย่างจริงๆ แต่ก็แค่เสียงเดียวนี่แหละ น่ากลัวเกินไปแล้ว...”

ถู่โต้วพูดว่า: “เสียงร้องเพลงของเขาบรรยายไม่ถูก...”

จ้าวกวางตี้งพูดว่า: “มีอะไรบรรยายไม่ถูก? แกเอามีดไปขูดกระจกสิ เสียงแม่งก็เหมือนกันเปี๊ยบ...”

“...”

ครู่ต่อมา เงาร่างหนึ่งก็วิ่งออกมาจากลานบ้านอย่างร้อนรน

คือพี่ห้าหยางซิ่วลี่!

“พี่ห้าครับ เป็นอะไรไปครับ?” หยางลี่เหนียนรีบเข้าไปต้อนรับ

พี่ห้าคว้าแขนของน้องชายไว้ทันที หน้าตาซีดเผือด: “ขะ-ข้านึกว่าพวกแกกินกับข้าวหมดแล้ว กำลังฆ่าไก่บ้านเราอยู่ในห้อง!”

“ใครจะไปคิดว่าพอเข้าห้องไปดู กลับเป็นเสี่ยวโจวที่กำลังร้องเพลงอยู่ แกกลับไปเร็วเข้าสิ ถูซื่อขี่คร่อมเขาอยู่แล้ว...”

“ให้ตายสิ!” หยางลี่เหนียนตกใจจนรีบวิ่งเข้าลานบ้านไป คนอื่นๆ ก็หัวเราะลั่น ต่างก็ตามกลับเข้าไป

***

บนเตียงอิฐ

ถูซื่อขี่อยู่บนตัวของโจวตงเป่ย สองมือปิดปากของเขาไว้ ทำเสียงเหมือนจะร้องไห้: “คนบ้า ถ้าแกจะร้องอีกสักประโยค พี่ก็คงต้องบีบคอแกให้ตายแล้ว!”

ห่าวจงไห่หน้าก็ซีดแล้ว “น้อง-น้องชายครับ พี่สี่ไม่ได้ล้อเล่นนะ แกพยักหน้าก็พอแล้ว!”

เสิ่นโปแคะหู “ให้ตายสิ ถ้าแกไม่บอก ข้าก็ฟังไม่ออกเลยนะว่านี่คือเพลง ‘กลับจากการซ้อมยิงปืน’!”

ห่าวจงไห่สร่างเมาไปครึ่งหนึ่งแล้ว ถามเขา: “แกจำได้ไหมว่าสมัยก่อนที่กองร้อยเราคนเลี้ยงหมูในโรงครัวเสี่ยวหลูคนนั้น?”

“ครับผม!” เสิ่นโปพยักหน้า

“เขาร้องเพลงก็ห่วยแตกจะตายอยู่แล้ว แต่พอมาเทียบกับวันนี้ ข้าพบว่าพวกเราเข้าใจผิดเขาไปแล้ว...”

โจวตงเป่ย “อูๆๆ—” โยกหัวไม่หยุด

ถูซื่อถามอีก: “ไม่ร้องแล้วใช่ไหม?”

โจวตงเป่ยรีบพยักหน้าอย่างแรง

ถูซื่อค่อยๆ ปล่อยมือ แต่ก็เตรียมพร้อมที่จะปิดปากอีกครั้งได้ทุกเมื่อ

หยางลี่เหนียนและพวกวิ่งเข้าห้องมา เห็นไม่ได้ตีกัน ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

โจวตงเป่ยหอบหายใจ มองไปรอบๆ ถาม: “ห่วยจริงเหรอ?”

ในห้องมีทั้งหมด 11 คน ตอบอย่างพร้อมเพรียงกันมาก: “ครับผม!”

“ก็ได้” โจวตงเป่ยคอตก “ต่อไปข้าจะร้องให้น้อยลง!”

“อย่า” หยางลี่เหนียนถอดรองเท้าขึ้นเตียง “ไม่ใช่ร้องให้น้อยลง แต่คือห้ามร้องอีกเด็ดขาด!”

ทุกคนพูดกันเจี๊ยวจ๊าว บรรยากาศสนุกสนานอย่างยิ่ง

“เอ่อ” โจวตงเป่ยยกแก้วเหล้าขึ้น รู้สึกอายอยู่บ้าง “ขอโทษพี่ๆ ทุกท่านด้วยนะครับ ไม่คิดว่าร้องเพลงเพลงหนึ่งเกือบจะทำให้พวกพี่บ้าไปแล้ว...”

ทุกคนหัวเราะลั่นอีกครั้ง

เสิ่นโปพูด: “น้องชาย ถ้าแกจะร้องอีกนะ แกร้องเพลงทีเดียวพวกข้าก็ม่องเท่งกันพอดี!”

“ได้เลย! น้องชายอย่างผมขอโทษพี่ๆ ทุกท่าน ผมหมดแก้วครับ!”

พูดจบ เหล้าขาว 65 ดีกรีแก้วสามเหลี่ยงสามก็ลงท้องไป ทุกคนอ้าปากค้าง ไอ้หนุ่มคนนี้ คอแข็งจริงๆ!

งานเลี้ยงดำเนินต่อไป

“คนบ้าอา!” หม่าเสี่ยวฮวาตาเยิ้ม กำมือของเขาไว้ขยำไปมา “พี่-พี่ขอร้องแก ต่อไปห้ามร้องเพลงอีกเด็ดขาดนะ!”

“ครับผม ไม่ร้องแล้วครับ!”

“จริง-จริงไม่ร้องแล้วเหรอ?”

“จริงไม่ร้องแล้วครับ!”

“งั้นแก-แกจะบอกพี่ได้ไหม!”

“บอกอะไรครับ?”

“ทำไมของแกเป็นเส้น ขะ-ข้าเป็นหลุมล่ะ?”

“...”

เที่ยงคืน ในที่สุดก็ดื่มเสร็จ

ห่าวจงไห่กอดคอโจวตงเป่ย “คนบ้า น้อง-น้องชาย แกเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ เพื่อนคนนี้ข้าคบแน่นอน!”

คืนนี้ไม่ได้ดื่มน้อยเลย ทุกคนอย่างน้อยก็คนละหนึ่งจินสองเหลี่ยงเป็นพื้นฐาน

เหล้าขาว 65 ดีกรีในลำคอ เหมือนกับเส้นไฟสายหนึ่ง ลงไปในท้องยิ่งร้อนไปหมด คนทั่วไปทนไม่ไหว

แต่โจวตงเป่ยมาเท่าไหร่ก็ไม่ปฏิเสธ คนตาดีมองเห็นชัดเจนว่า วันนี้เขาอย่างน้อยก็ต้องดื่มเข้าไปสองจิน!

เหล้าสามารถทำให้ความสัมพันธ์ใกล้ชิดขึ้นได้ ผ่านการดื่มเหล้าบางครั้งก็สามารถมองเห็นนิสัยใจคอของคนคนหนึ่งได้ ถึงแม้จะไม่แน่นอนเสมอไป แต่ผู้ชายส่วนใหญ่ก็ให้ความสำคัญกับคอเหล้าของคนคนหนึ่งมาก

ถ้าพบว่าคนคนหนึ่งตอนดื่มเหล้าแอบขี้โกง อีกฝ่ายก็จะรู้สึกว่าแกดูถูกเขา ก็จะเก็บความแค้นไว้ในใจ

และอย่างโจวตงเป่ยที่องอาจและใจกว้างขนาดนี้ ย่อมได้รับการชื่นชอบจากทุกคน

ตอนจะเดินออกไป ถูซื่อเขย่งปลายเท้ากอดไหล่ของเขา “คนบ้า คนดี! คนดีนะ!”

โจวตงเป่ยก็ไม่รู้ว่าตัวเองไปเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่ ได้แต่ยิ้มประจบ

“แกนะ นอกจากร้องเพลงห่วยแล้ว อย่างอื่นดีหมด!”

โจวตงเป่ยหน้าแดงไปหมดแล้ว

“คืนนี้ คืนนี้พี่รับแกเป็นน้องชายคนนี้แล้ว แต่ว่า ก็-ก็ขอร้องแกเรื่องหนึ่ง...”

“พี่สี่ครับ ท่านพูดมาเลยครับ!”

“ต่อไปนะ ต่อไปห้ามร้องเพลงอีกเด็ดขาดนะ!”

คำพูดชุดนี้ ทำเอาโจวตงเป่ยไปไม่เป็นอีกแล้ว ได้แต่ยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน

“แล้วก็ แกค้าง-ค้างหมาข้าไว้ตัวหนึ่ง!”

“...”

ในซอย หลังจากหยางซิ่วลี่พูดจาสุภาพสองสามประโยคกลับไปแล้ว 11 คนก็ยืนเรียงแถวกัน หันหน้าเข้ากำแพงระบายน้ำ

“พี่ๆ ทุกท่านครับ หลังจากภัตตาคารซวี่รื่อเปิดทำการแล้ว ผมจะเป็นเจ้าภาพเลี้ยงเหล้าทุกท่านครับ!” โจวตงเป่ยดึงกางเกงขึ้น ประกาศเชิญชวนอย่างเป็นทางการ

“ดี!”

ทุกคนมีความสุขมาก โยกเยกเดินออกจากซอยไป

หยางลี่เหนียนเมาแอ๋ไปนานแล้ว แต่ก็ยังดึงมือของโจวตงเป่ยไว้ “น้องชาย ไกล-ไกลเกินไปแล้ว แกก็พักที่นี่แล้วกัน!”

โจวตงเป่ยกอดไหล่เขา “พี่เจ็ดครับ ผมไม่ได้เมามาก ขี่รถไม่มีปัญหาอะไร พี่ก็วางใจเถอะครับ!”

ถูซื่อพูดอยู่ข้างๆ: “เฒ่าเจ็ดเอ๊ย อย่า-อย่าห้ามเลย เขากลัวแกจะเอาพี่ห้าไปยัดในผ้าห่มเขาต่างหาก...”

ทุกคนก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง เสียงประทัดที่อยู่ไกลๆ ก็ไม่สามารถกลบเสียงหัวเราะที่ชื่นมื่นของพวกเขาได้