บทที่ 92 พี่ห้าครับ เข้าใจผิดแล้วครับ

ถูซื่อด่าขึ้น:

“ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย ไม่ได้เรื่องอะไรเลย! โดนหลิวเอ้อร์โก่วตีจนเป็นสภาพนี้ได้ ต่อไปอย่ามาพูดนะว่าเป็นน้องชายข้า!”

“พี่ครับ” หม่าเสี่ยวฮวาเศร้าจนนิ้วดอกกล้วยไม้ก็เปลี่ยนรูปไป “เจ็ดคนมาอัดผมนะครับ ผมบาดเจ็บเล็กน้อย แล้วก็รอดออกมาได้ก็ดีแล้ว!”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเจอต้าเหยี่ยนเอ๋อร์ที่หนานซาน แล้วก็กระโดดขึ้นรถของเขา วันนี้... วันนี้พวกพี่ก็ไม่ได้เจอผมแล้ว...” พูดไปพูดมา ขอบตาเขาก็แดงก่ำ เริ่มสะอื้นไห้

“พอได้แล้ว” ถูซื่อพูดอย่างไม่สบอารมณ์: “กลั้นไว้!”

หม่าเสี่ยวฮวาไม่กล้าร้องไห้อีกจริงๆ ก้มศีรษะที่พันผ้าพันแผลสีขาวไว้ ไหล่ยังคงสั่นไปมา น่าสงสารอย่างยิ่ง

“แกไม่เห็นซุนต้าหม่าปั้งเหรอ?” หยางลี่เหนียนถามเขา

หม่าเสี่ยวฮวาส่ายหน้า “กะทันหันเกินไปครับ ผมเข้าห้องไปจูต้าฉางก็พุ่งเข้ามาแล้ว พออัดเขาล้มลงได้ผมก็วิ่งหนีออกมา แต่ว่า...”

“แต่อะไรวะ?” ถูซื่อยิ่งมองเขาก็ยิ่งโกรธ ถ้าไม่ใช่เพราะโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กจนโต วันนี้คนยังเยอะอีก อยากจะเตะเขาสักสองสามทีจริงๆ

“แต่ว่าพอผมหนีไปแล้ว น้าสองของผมก็โดนผู้ป่วยในห้องผู้ป่วยตีคนหนึ่ง บอกว่าชายคนนั้นพันผ้าพันแผลเต็มหน้า ไม่รู้ว่าเป็นใคร! ไอ้หนุ่มคนนั้นตีขาน้าสองของผมที่เพิ่งจะต่อเสร็จหักอีกแล้ว ตีเสร็จก็ประคองจูต้าฉางหนีไป...”

ถู่โต้วกลั้นหัวเราะ “นี่ยังต้องถามอีกเหรอ เจ้านั่นต้องเป็นซุนต้าหม่าปั้งแน่ๆ ก็มีแต่เขานั่นแหละที่ทำเรื่องเลวๆ แบบนี้ได้!”

ทุกคนเริ่มพูดคุยกันเจี๊ยวจ๊าว

โจวตงเป่ยลังเลขึ้นมา ตอนนี้เขาเผชิญกับทางเลือกสองทาง:

หนึ่ง ยืมดาบฆ่าคนอีกครั้ง

ในเมื่อหม่าเสี่ยวฮวากับซุนต้าหม่าปั้งเกิดความขัดแย้งกันแล้ว ก็ดีที่เบี่ยงเบนความสนใจไปทางทิศตะวันออก แก้ไขวิกฤตของเซิ่งเซี่ย

ทำแบบนี้ยังมีข้อดีอีกอย่างหนึ่ง ก็คืออยู่ห่างจากความขัดแย้งในยุทธภพเหล่านี้

สอง พูดความจริง

แต่ถ้าพูดแล้ว พวกเขาไปหาซุนต้าหม่าปั้ง ตัวเองจะไปหรือไม่ไป?

ไม่ไป?

พี่สาวแท้ๆ ของตัวเองโดนรังแก แกกลับไม่ไป?

ถ้าเป็นแบบนั้น ทุกคนก็จะดูถูกตัวเอง ต่อไปยิ่งจะไม่ถือว่าตัวเองเป็นเพื่อนอีก!

ไป?

ถ้าตัวเองตามไปด้วย หลังจากตีกันครั้งนี้แล้ว ก็เท่ากับก้าวเข้าสู่กลุ่มคนเหล่านี้แล้ว ต่อไปความขัดแย้งต่างๆ ก็จะตามมาไม่ขาดสาย

นี่แตกต่างจากการเงื้อขวานใส่สองพ่อลูกหวังเฒ่าลามกอย่างมาก ขัดแย้งกันมาก เขาไม่อยากจะมั่วสุมในสังคม แต่ก็จำต้องวนเวียนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านี้

เขาอยากจะเอาใจทั้งสองฝ่าย ทั้งแก้ไขปัญหา และยังสามารถอยู่เหนือกฎเกณฑ์ได้ นี่ถึงจะสอดคล้องกับผลประโยชน์สูงสุดของตัวเอง...

แต่ถ้าไม่พูด เรื่องราวไม่ช้าก็เร็วก็ต้องแดง!

ท้ายที่สุดแล้วคนพวกนี้มีความแค้นของชาติบ้านเมืองอะไรกัน อาจจะตีกันไปตีกันมาก็มานั่งด้วยกันกลายเป็นเพื่อนกัน...

“พี่ๆ ทุกท่านครับ...”

คิดไปคิดมา เขาก็ยังคงตัดสินใจที่จะพูดออกมา จะทำตัวเป็นหญ้าบนกำแพงไม่ได้ ยิ่งไม่สามารถทำลายชื่อเสียงของตัวเองได้!

ทุกคนมองมาที่เขา

ดังนั้น โจวตงเป่ยก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานตอนบ่ายให้ฟังหนึ่งรอบ ทุกคนถึงได้บรรลุในบัดดล

“เผียะ!” ถูซื่อตบโต๊ะ ด่าอย่างโกรธเกรี้ยว: “ไอ้หน้าไม่อายคนนี้ กลางถนนลวนลามผู้หญิง ยังจะลงมือตีน้าของเสี่ยวหัวอีก ข้าว่าเขามันไม่อยากจะดีแล้ว!”

“ไอ้กระบองอะไรนั่น ทำอะไรอยู่เหรอ?” ห่าวจงไห่ถามประโยคหนึ่ง

ก่อนเป็นทหารเขาไม่เคยอยู่ในสังคม ปลดประจำการแล้วก็มาเป็นตำรวจรถไฟ ดังนั้นจึงไม่คุ้นเคยกับนักเลงในสังคมเมืองซิงอันเลย

เสิ่นโปพูด: “นี่มันก็แค่นักเลงอันธพาลไม่ใช่เหรอ ยังจะกล้าลงมือตีผู้ป่วยบนเตียงผู้ป่วยอีก พวกเราก็ไปตีเขให้ดูแลตัวเองไม่ได้ไปเลย!”

หยางลี่เหนียนทำหน้าเคร่งขรึม ความแค้นเก่าความแค้นใหม่ผุดขึ้นมาพร้อมกัน “แม่มันเอ๊ย จัดการมัน!”

ประตูห้องเปิดออก พี่ห้าเดินเข้ามา หน้าตาเคร่งขรึม “จัดการใคร? หยางเฒ่าเจ็ดแกคันอีกแล้วใช่ไหม?”

ทั้งห้องเงียบกริบ

“พี่ครับ ดูสิครับ ดื่มเหล้าอยู่นะครับ ปีใหม่ทั้งที...”

หยางลี่เหนียนยังไม่ทันพูดจบ พี่ห้าก็ชี้ไปที่เขาแล้วก็เริ่มด่า: “ปีใหม่แล้วยังไง? พวกแกอยากจะฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข คนอื่นหรือว่าไม่อยากจะฉลองปีใหม่อย่างมีความสุขเหรอ?”

“ทำอะไรบ่อยๆก็จะต้องตีกันฆ่ากัน? หา? ใครไม่ใช่แม่คลอดพ่อเลี้ยง ใครโดนฟันแล้วพ่อแม่เขาจะไม่เจ็บปวดใจ?”

“พวกแกจะมีความแค้นลึกซึ้งอะไรกันนักหนา? ศัตรูทางชนชั้นรึไง?”

“ก็แค่แกดูเขาไม่พอใจแล้ว เขาจ้องแกไม่สบายใจแล้ว ถ้าให้ข้าพูดนะ ก็แค่ว่างจนตดออกมาแล้ว!”

“...”

โจวตงเป่ยมองพี่ห้าอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเผ็ดร้อนขนาดนี้ ไอ้หนุ่มเต็มเตียง โดนเธอด่าจนพูดไม่ออก ใครก็ไม่กล้ามองเธอเลยสักแวบ

สิบนาทีต่อมา

โจวตงเป่ยเห็นเธอเหนื่อยแล้ว รีบลงจากเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “พี่ห้าครับ พี่เจ็ดก็แค่พูดจาขึงขัง ปีใหม่ทั้งทีจะตีกันอะไรกันครับ! พี่วางใจได้เลย ผมจะคอยดูพี่เจ็ดเอง ไม่ให้เขาไปตีกันเด็ดขาด พี่รีบไปพักผ่อนเถอะครับ พูดมาตั้งนาน เหนื่อยแล้ว...”

พูดจาหว่านล้อมอยู่นาน ถึงได้เกลี้ยกล่อมเธอจากไป

พอกลับเข้าห้อง หยางลี่เหนียนก็ยกนิ้วโป้งให้เขา “น้องชายเอ๊ย ยังไงก็แกนี่แหละที่เก่ง ตั้งแต่เล็กจนโต ตอนที่พี่ห้าข้าด่าคน พวกเราใครก็ไม่กล้าส่งเสียง ไม่อย่างนั้นเธอจะด่าได้ครึ่งคืนไม่หยุดเลย!”

ถูซื่อทำหน้ายิ้มขมขื่น กระซิบเสียงเบา: “ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ข้าจะกินหมาดำตัวใหญ่ในลานบ้านนั่น แม่งก็ผูกไว้กับกรอบประตูแล้ว พี่ห้ากลับมา เกือบจะถลกหนังข้าแล้ว...”

พูดไปพลาง เขาก็ยังตัวสั่น ทุกคนก็หัวเราะฮ่าๆ

ในที่สุดโจวตงเป่ยก็รู้ว่าทำไมหมาตัวนั้นถึงกลัวเขา คนเขาจะกินตัวเอง ถ้าเป็นใครจะไม่กลัวล่ะ นี่เห็นได้ชัดว่ามีปมในใจแล้ว!

หม่าเสี่ยวฮวายังไม่ยอมแพ้ กระซิบถาม: “พี่ๆ ครับ จะจัดการเขากันไหมครับ?”

หยางลี่เหนียนกดเสียงลง “พรุ่งนี้เริ่มหาเขา หาที่ซ่อนตัวที่แน่นอนได้แล้ว... เหอะๆ!”

เขาหัวเราะออกมา อย่างดุร้าย

เอ้อร์หลิวจื่อถาม: “ต้องเรียกจางคางคกใหญ่มาด้วยไหม พวกเขาก็เป็นศัตรูกัน!”

ถูซื่อเหลือบตามองบน “เรียกเขามาทำไม ข้ารำคาญมันจะตายไป!”

“อืม” หยางลี่เหนียนพยักหน้า “เฒ่าสี่พูดไม่ผิด เจ้านั่นมันพวกขี้ขลาดตาขาว หัวก็มุดเข้าไปในรูเงินแล้ว อยู่ห่างๆ เขาไว้!”

โจวตงเป่ยพูด: “พี่เจ็ดครับ เรียกผมด้วยนะครับ!”

“เลิกพูดมากได้แล้ว บ้านแกไกลเกินไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก!”

“จะไม่มีความสัมพันธ์ได้ยังไง?”

หยางลี่เหนียนขมวดคิ้วตั้งขึ้น “ข้าบอกว่าไม่มีความสัมพันธ์ก็คือไม่มีความสัมพันธ์ แกก็ทำมาค้าขายของแกไปดีๆ เถอะ จะมายุ่งเรื่องพวกนี้ทำไม?”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไรอีก

คำพูดนี้ตัวเองต้องพูดออกมา ไม่คิดว่าพี่เจ็ดจะลำเอียงเข้าข้างตัวเองขนาดนี้ นี่ทำให้ในใจของเขาอบอุ่นขึ้นมาเป็นพักๆ

จ้าวกวางตี้งพูด: “ควรจะจัดการซุนต้าหม่าปั้งนานแล้ว ไอ้เวรตะไลนี่มันไม่จริงใจที่สุด! ฤดูร้อนปีที่แล้วที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่ เพราะค่าจอดจักรยานห้าเฟิน กลับไปตีคนแก่ที่เฝ้ารถ แกว่าเขามันคนรึเปล่า?”

ดวงตาของเสิ่นโปเบิกขึ้น “เดรัจฉาน อัดมัน!”

“ฟุ่บ—” ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง ทั้งห้องตกใจ พี่ห้านี่หูดีเกินไปไหม?

เสิ่นโปคว้าปิดปากตัวเองทันที

พี่ห้าเท้าสะเอว ยังไม่ทันพูดอะไร โจวตงเป่ยก็รีบลงจากเตียงแล้ว ยิ้มทะเล้นพูดว่า: “พี่ห้าครับ เข้าใจผิดแล้วครับ...”

“เข้าใจผิดอะไร? เมื่อกี้ข้าไปให้อาหารต้าเฮย มันไม่กินเลยสักคำ! ขอแค่เฒ่าสี่มา มันก็เป็นแบบนี้...”

โจวตงเป่ยเข้าใจแล้ว ดูท่าแล้วไม่ใช่เพราะประโยคของเสิ่นโปนั่น นี่เป็นเพราะหมาดำแก่ตัวนั้นข้างนอก

“ถูซื่อ!” พี่ห้าจ้องเขา “ทำไมแกไม่ตะกละตายไปเลย?”

“ต้าเฮยอยู่ที่บ้านข้าสิบสองปีแล้ว ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่โดนแกแขวนขึ้นไป แกดูสิตอนนี้กลายเป็นอะไรไปแล้ว? แกยังจะกินมันอีกเหรอ?”

“หมาคือเพื่อนของเรา แกจะกล้าอ้าปากได้ยังไง? ทำไมแกไม่ตะกละตายไปเลย?”

“ข้าจำได้ว่าเขาว่ากันว่าชาวแมนจูไม่กินเนื้อหมา แกเป็นชาวแมนจูปลอมรึไง?”

“แกวันๆ ก็ไม่มีอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ไม่ตีคนนี้ก็จัดการคนนั้น แกว่างมากรึไง? ว่างมากก็ไปเกาผนัง...”

“...”

ถูซื่อนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงนั้น ก้มหน้าไม่กล้าส่งเสียงเลยสักคำ

“ข้าจะบอกให้ บ้านข้าต้าเฮยถ้ามีอะไรเป็นอะไรไป แกก็มาเฝ้าบ้านให้ข้า!”

เอ้อร์หลิวจื่อกับต้าโถวและพวกต่างก็ก้มหน้า อยากจะหัวเราะก็ไม่กล้า ไหล่สั่นไม่หยุด

“พรืด—”

หม่าเสี่ยวฮวากลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมา

ครั้งนี้ ถือว่าช่วยถูซื่อแก้ปัญหาแล้ว ไฟของพี่ห้ามุ่งเป้าไปที่เขาทันที

“แกหัวเราะอะไร? มีอะไรน่าหัวเราะ? วันๆ ผมเผ้ายาวรุงรัง แต่งตัวเหมือนยายแก่ผลาญสมบัติ แกยังอยากจะดีอยู่ไหม?”

“แกว่าแกตอนเด็กๆ เป็นเด็กดีจะตายไป คิ้วเข้มตาคม พูดจาก็น่ารัก แกดูสิว่าตอนนี้แกยังมีสภาพเป็นคนอยู่ไหม?”

“ใช่ ข้าก็รู้ แกมีพี่สาวตั้งหลายคน พ่อแม่แกก็เลี้ยงแกมาเหมือนเด็กผู้หญิงตั้งแต่เล็ก...”

“แต่แกดูพี่เจ็ดแกสิ พี่สาวเขาไม่比แกเยอะเหรอ? เขาทำไมถึงไม่เหมือนแกแบบนี้ล่ะ?”

“ต่อไปถ้ามาบ้านข้าอีก แกก็ซ่อนผมเขาไว้ให้ข้า ใส่เสื้อผ้าที่ปกติหน่อย ไม่อย่างนั้นข้าจะถอดเสื้อผ้าแกโยนออกไป ขุดหลุมในหิมะก็ฝังแกเลย!”

“...”

หม่าเสี่ยวฮวาร้องไห้ นั่งอยู่บนเตียง สองมือกอดเข่า นั่นเรียกว่าหยาดน้ำตาบนดอกแพร์

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง เกรงว่าไฟจะลามมาถึงตัวเอง

สุดท้ายก็ยังต้องโจวตงเป่ยออกโรง เขากลั้นหัวเราะ ทั้งพูดทั้งปลอบ ในที่สุดก็เกลี้ยกล่อมเธอกลับไปห้องฝั่งตะวันตกได้อีกครั้ง

ตอนกลับมาก็เช็ดเหงื่อ พี่ห้านี่ ดุจริงๆ!

พอกลับเข้าห้อง ก็พบว่าทุกคนกำลังจ้องมองเขา

หยางลี่เหนียนทำท่าเหมือนขโมยสำรวจรอบๆ ถาม: “พวกแกคิดว่ายังไง?”

“อืม—” ทุกคนพูดพร้อมกัน ต่างก็พยักหน้า

โจวตงเป่ยก้มหน้ากวาดตามองตัวเอง ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา คนพวกนี้หมายความว่าไง?

ใบหน้าของหม่าเสี่ยวฮวายังคงมีน้ำตา คิกๆ หัวเราะออกมา “แกอย่าพูดเลยนะ ข้าว่าก็ดูเหมาะสมกันดี!”

ให้ตายสิ!

โจวตงเป่ยรู้แล้วว่าพวกเขาหมายความว่าอะไร นี่มันจะเริ่มโหมดจับคู่กันอีกแล้ว!

หยางลี่เหนียนยกแก้วเหล้าขึ้น “พี่เขยห้า ขอบคุณครับ!”

ทุกคนหัวเราะลั่น

ถูซื่อพูดอย่างขุ่นเคือง: “ไอ้หนูแก ค้างหมาข้าไว้ตัวหนึ่ง!”

โจวตงเป่ยตกใจ ตัวเองไปค้างหมาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่? พี่ห้าไม่ให้แกกิน กับข้ามีอะไรเกี่ยวข้องกัน?