บทที่ 91 วิกฤตคลี่คลาย

ใบหน้าของถูซื่อเต็มไปด้วยเนื้อหนัง ถึงขนาดที่ว่าเห็นได้ชัดว่ากำลังยิ้มอยู่ แต่ก็ดูไม่เหมือน

เขาหัวเราะฮ่าๆ “คนบ้า? น้องชายเล็กคนนี้ดูสุภาพเรียบร้อย จะไปเหมือนคนบ้าอะไรกัน?”

หยางลี่เหนียนก็เล่าเรื่องที่บ้านของโจวตงเป่ยเป็นหนี้ เรื่องที่ฟันสองพ่อลูกหวังเฒ่าลามก และเรื่องที่แลกคูปองอาหารที่สำนักงานธัญพืชให้ฟังอย่างออกรสออกชาติ

ถูซื่อยกนิ้วโป้งให้ “เจ๋งเป้ง นี่แหละถึงจะเป็นลูกผู้ชายตัวจริง! เงินก็ใช้คืนหมดแล้วเหรอ?”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “บ่ายวันที่สามสิบไปให้มาครับ!”

“ดี!” ถูซื่อตบต้นขาตัวเองอย่างแรง

คนอื่นๆ พอมองสายตาของเขาก็เปลี่ยนไป เพื่อใช้หนี้แทนที่บ้าน กล้าที่จะทุบชามข้าวเหล็กในยุคนี้ แล้วยังฝ่าลมหนาวหิมะโปรยไปแลกไข่ไก่ แลกคูปองอาหาร ความกล้าหาญและความอดทนขนาดนี้ทำให้คนต้องมองใหม่!

โจวตงเป่ยรู้สึกอายอยู่บ้าง หน้าแดงเกาศีรษะสองสามที ทุกการแสดงออกล้วนเหมาะสมกับวัยของเขาอย่างยิ่ง

“นี่เสี่ยวหัว แกเคยเห็นแล้ว เราเคยดื่มเหล้าด้วยกัน!” หยางลี่เหนียนชี้ไปที่หม่าเสี่ยวฮวา

“พี่หม่า สวัสดีปีใหม่ครับ!”

“สวัสดี น้องชายคนบ้าสวัสดีปีใหม่!”

หม่าเสี่ยวฮวาก็เปลี่ยนคำเรียก ไม่เรียกน้องโจวแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนึกถึงการทรมานอย่างผิดมนุษย์ที่เจอที่ภัตตาคารครั้งนั้นรึเปล่า ครั้งนี้มือก็ไม่กล้ายื่นออกมา

เขาไม่ยื่นมือออกมาก็ดีแล้ว โจวตงเป่ยยังกลัวว่าเขาจะมาข่วนฝ่ามือตัวเองอยู่เลย!

เขาไม่ได้ถามว่าหม่าเสี่ยวฮวาไปทำอะไรมาถึงได้เป็นสภาพนี้ ท้ายที่สุดแล้วทั้งสองคนก็เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งที่สอง คำพูดนี้ถามไม่ดี

“นี่เฒ่าไห่ ชื่อจริงห่าวจงไห่ เพื่อนบ้านสหายวัยเด็กของข้า คนเขาน่ะเพิ่งจะลงมาจากสนามรบ ตอนนี้เป็นตำรวจรถไฟ!”

“พี่ไห่ครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

มือของทั้งสองคนจับกัน

รอยยิ้มของโจวตงเป่ยไม่ลดลง แต่ในใจกลับปั่นป่วนไปหมด

ที่แท้ตอนนี้เขายังไม่ได้ลาออก ถ้าเขาไม่ลาออก จะไม่เกิดเรื่องเหล่านั้นในอนาคตใช่ไหม?

ห่าวจงไห่ไม่ได้สวมเครื่องแบบ สวมแค่เสื้อนวมสีเหลืองของกองทัพ เขายิ้มเล็กน้อย มือก็เพิ่มแรงขึ้นหน่อย: “น้องชาย สวัสดีปีใหม่!”

หลังจากทั้งสองคนปล่อยมือแล้ว ห่าวจงไห่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่เจ็ดครับ ดูสิคนข้างๆ พี่นี่ เฒ่าสี่, ถู่โต้ว, ต้าโถว... ไหนเลยจะมีใครดูเป็นผู้เป็นคนบ้าง วันนี้ในที่สุดก็ได้เจอหนุ่มหล่อไฟแรงสักคน ไม่เลว!”

หยางลี่เหนียนหัวเราะลั่น ถู่โต้วพวกเขาก็ไม่โกรธ ต่างก็หัวเราะเหอะๆ ตามไปด้วย

“คนบ้า นี่พี่โป ชื่อจริงเสิ่นโป เป็นสหายวัยเด็กกับพี่ไห่แก ทั้งคู่เพิ่งจะปลดประจำการมาปีกว่า ก็ทำงานเป็นตำรวจรถไฟเหมือนกัน!”

“พี่โปครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

คนเหล่านี้ล้วนแก่กว่าโจวตงเป่ย การเป็นน้องเล็กมีข้อดีเยอะ เขาจึงเรียกพี่ทีละคำอย่างสนิทสนมและเป็นธรรมชาติ

“พอได้แล้วน่า ไม่จบไม่สิ้น” พี่ห้ายกกระติกน้ำร้อนเหล็กสองใบเข้าห้องมา “กับข้าวเย็นหมดแล้ว เริ่มโซ้ยกันได้แล้ว!”

หยางลี่เหนียนรีบพูด: “นี่คือพี่สาวคนที่ห้าของข้า ข้าเคยพูดถึงกับแกแล้ว แกว่าสิ สวยไหม?”

ประโยคเดียวทำเอาโจวตงเป่ยหน้าแดงก่ำ พูดอ้ำๆ อึ้งๆ “สะ-สวยครับ สวยกว่าพี่เยอะ!”

พี่ห้ายิ้มแล้วถ่มน้ำลาย “ไอ้หนุ่มคนนี้นะ มีที่ไหนเอาผู้หญิงมาเทียบกับเขาบ้าง? ถ้าฉันหน้าตาเหมือนเขา ยิ่งแต่งงานไม่ออกไปใหญ่!”

ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ

หลายคนค่อยๆ ย้ายโต๊ะบนเตียงอิฐมาไว้กลางเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วก็ล้อมวงนั่งลง โจวตงเป่ยก็ถอดรองเท้าขึ้นไปบนเตียง

เขาเรียกพี่ห้าขึ้นโต๊ะ พี่ห้ายืนกรานไม่ยอม

ยุคนั้นภาคตะวันออกเฉียงเหนือก็มีธรรมเนียมแบบนี้แหละ ที่บ้านมีแขกมา ผู้หญิงกับเด็กไม่ขึ้นโต๊ะ เขาก็เลยไม่คะยั้นคะยออีก

ทุกคนดื่มกันอย่างครึกครื้นไปอึกใหญ่ ห่าวจงไห่วางแก้วเหล้าลงแล้วพูดว่า: “พี่เจ็ดครับ ผมขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนแล้ว!”

“หา?!” ดวงตาของหยางลี่เหนียนเบิกกว้างจนกลม “ไม่ใช่ แก-แกเป็นอะไรไป?”

เสิ่นโปพูดว่า: “เขามีปัญหา!”

ห่าวจงไห่จ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงได้พูดว่า: “สาเหตุก็คือผมพบว่าพนักงานบนรถไฟหลายคนมีส่วนร่วมในการลักลอบนำเข้าบุหรี่...”

“ให้ตายสิ นี่มันเกี่ยวอะไรกับแกวะ ไปยุ่งกับเขาทำไม?” หยางลี่เหนียนด่าขึ้น

เขากับห่าวจงไห่, เสิ่นโปโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก เพราะแก่กว่าสองคนสองปี ก็เลยเป็นหัวหน้าเด็กของกลุ่มเด็กพวกนี้มาโดยตลอด พูดจาก็ย่อมไม่เกรงใจ

คิ้วดกของห่าวจงไห่ก็ตั้งขึ้น “จะไม่มีความสัมพันธ์ได้ยังไง? พฤติกรรมการลักลอบนำเข้าแบบนี้ จะทำให้บริษัทบุหรี่ได้รับความเสียหายมากแค่ไหน? นี่มันไม่ควรค่าแก่การไตร่ตรองของพวกเราเหรอ?”

“ไตร่ตรองบ้านแกสิ แกว่างจนตดออกมาแล้วรึไง? เขาก็แค่อยากจะหาเงินพิเศษมาจุนเจือครอบครัวเท่านั้นเอง!” หยางลี่เหนียนด่าขึ้น “ก็เพราะเรื่องนี้ถึงไม่ทำแล้ว?”

“อืม!” ห่าวจงไห่ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียว “พอรู้ว่าผมแจ้งความแล้ว คนพวกนี้ก็เริ่มรวมหัวกัน คอยหาเรื่องผมอยู่เรื่อย...”

“แกแจ้งความแล้ว? งั้นพนักงานบนรถไฟที่ร่วมลักลอบนำเข้าพวกนั้นไม่โดนลงโทษเหรอ?” หยางลี่เหนียนถาม

“ก็แค่ลงโทษพอเป็นพิธี แต่ละคนไม่เจ็บไม่คัน ลับหลังข้าก็ทำต่อ!”

“แก?!” หยางลี่เหนียนโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

โจวตงเป่ยฟังอย่างเงียบๆ ไม่คิดเลยว่าเขาจะลาออกจากตำรวจรถไฟเพราะเหตุผลนี้!

ดูท่าแล้วตอนนี้ของเขา ยังคงรักษาความซื่อตรงไม่ยอมก้มหัวให้ใครเหมือนตอนเป็นทหาร เปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม ดังนั้นถึงได้ดูไม่ชินกับพฤติกรรมการลักลอบนำเข้าเหล่านั้น

น่าเสียดาย คนคนเดียวสู้กับคนกลุ่มหนึ่ง สุดท้ายคนที่เจ็บปวดก็ต้องเป็นเขา!

ไม่ใช่ว่าไม่ควรจะทำแบบนี้ แต่คือความฉลาดทางอารมณ์ต่ำไปหน่อย วิธีการจัดการเรื่องราวเรียบง่ายตรงไปตรงมาเกินไป ดูท่าแล้วยังหนุ่มอยู่!

ถ้ายังคงมีความฉลาดทางอารมณ์แบบนี้ต่อไป ในอนาคตจะไปค้ำจุนบริษัทจดทะเบียนได้อย่างไร?

“งานนี้ทำต่อไปไม่ได้แล้ว ทุกวันต้องทนอึดอัด ตีก็ไม่ได้ ด่าก็ไม่ได้ ทำแล้วแม่งก็อึดอัด!” พูดจบ ห่าวจงไห่ก็เงยหน้าดื่มเหล้าในแก้วหมด

“แล้วแกล่ะ?” หยางลี่เหนียนมองไปที่เสิ่นโป จากนั้นก็ไม่รอให้เขาพูดก็ด่าขึ้นมาอีก “ไม่ต้องพูดแล้ว แกไอ้บ้าบิ่น ต้องลาออกตามไปด้วยแน่ๆ!”

เสิ่นโปหัวเราะเหอะๆ ซื่อๆ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มไปอึกใหญ่

ในหัวของโจวตงเป่ยผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาทันที เพียงแต่ว่ายังไม่ค่อยชัดเจน อดไม่ได้ที่จะเหม่อลอยไป...

ถูซื่อถอนหายใจ ยื่นมือไปตบห่าวจงไห่หนักๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

เขากับหยางลี่เหนียนเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน แต่รู้จักห่าวจงไห่ช้าไปหน่อย เพิ่งจะมาสนิทกันหลังจากเขาปลดประจำการกลับมา ดังนั้นบางคำพูดจึงไม่สามารถพูดได้อย่างไม่มีความกังวลเหมือนหยางลี่เหนียน

หยางลี่เหนียนถาม: “แกสองคนไม่ทำแล้ว งั้นต่อไปคิดจะทำอะไรล่ะ?”

“ไม่รู้ คนเป็นๆ จะปล่อยให้ฉี่ราดตายได้ยังไง?” ห่าวจงไห่พูดอย่างสบายๆ แต่ใครก็มองออกว่าในใจของเขาหนักอึ้ง

“พ่อแกไม่ตีแกรึ?”

“พ่อข้า?” ห่าวจงไห่ส่ายหน้า “ยังไม่รู้เลย!”

“ให้ตายสิ!” หยางลี่เหนียนขยี้หน้าตัวเองแรงๆ เริ่มเป็นห่วงเขาขึ้นมา ชายชราคนนั้นขับรถไฟมาทั้งชีวิต ลูกชายเป็นทหารแล้วก็ปลดประจำการมาเป็นตำรวจรถไฟ เมื่อไหร่ในซอยก็ยืดอกได้ตรง ถ้าได้รู้ว่าเขาไม่ทำแล้ว จะไม่เอารองเท้ามาตบเขารึไง?

“หรือว่า แกมากับข้า...” หยางลี่เหนียนพูดไปครึ่งประโยคก็กลืนกลับลงไป เขาเป็นทหารปลดประจำการ เมื่อก่อนก็เป็นตำรวจรถไฟ จะมาถีบสามล้อลากับเขาได้เหรอ?

คิดยังไงก็ไม่ใช่เรื่องอะ!

ห่าวจงไห่ยิ้มปากกว้าง ยกแก้วเหล้าขึ้น “ปีใหม่ทั้งที ไม่พูดเรื่องน่าเศร้าพวกนี้แล้ว ดื่มเหล้า!”

“ครับผม!” หยางลี่เหนียนได้แต่ต้องเออออไป

ทุกคนเริ่มคุยกันไปคนละทิศคนละทาง พูดไปพูดมา ก็พูดถึงเรื่องของหม่าเสี่ยวฮวา

“ฮวาเอ๊ย!” หยางลี่เหนียนจริงๆ แล้วก็รำคาญเขาอยู่ ไม่ใช่อะไร ก็แค่ดูไม่มีท่าทางกะเทยของเขานั่นแหละ “แกไปทำอะไรมาถึงได้เป็นสภาพนี้?”

หม่าเสี่ยวฮวาเล่าเรื่องให้ฟังอย่างเศร้าสร้อย ทุกคนฟังแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ

ดวงตาของโจวตงเป่ยยิ่งฟังก็ยิ่งสว่างขึ้น...

บังเอิญจริงๆ!

คราวนี้วิกฤตของเซิ่งเซี่ยคลี่คลายแล้ว!