บทที่ 90 เขาคือตำนาน

บ่ายวันที่สามของปีใหม่ โจวตงเป่ยจะไปดื่มเหล้าที่บ้านของหยางลี่เหนียน เขาหิ้วเหล้าเต๋อฮุ่ยต้าฉวี่สองขวดกับบุหรี่องุ่นสองแถว ไม่ใช่ว่าเขาขี้เหนียว แต่เป็นเพราะพี่เจ็ดบอกว่าเขาชอบสูบยี่ห้อนี้

บ้านของหยางลี่เหนียนอยู่ไม่ไกลจากสถานีรถไฟ เป็นบ้านชั้นเดียวขนาดใหญ่ แถบนี้ส่วนใหญ่อาศัยอยู่โดยครอบครัวของพนักงานรถไฟ

โจวตงเป่ยไม่เคยมา ได้ยินหยางลี่เหนียนบอกว่าให้เดินตรงไปทางทิศตะวันออก พอเห็นส้วมสาธารณะที่ใหญ่เป็นพิเศษแล้วก็เลี้ยวเข้าไป ประตูที่ห้าก็คือบ้านของเขา

ขี่ไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เห็นส้วมไม้ที่ยาวเหยียดนั่น กำลังจะเลี้ยวเข้าไป ก็ได้ยินคนเรียกเขา: “คนบ้า? น้องชายคนบ้า?”

พอมองดูดีๆ ก็คือถู่โต้ว (มันฝรั่ง) ที่มักจะเล่นอยู่กับหยางลี่เหนียนเสมอ เจ้านี่ตามหยางลี่เหนียน ก็เริ่มเรียกตัวเองแบบนี้แล้ว

เขายังสวมชุดผ้าฝ้ายของการรถไฟสีดำๆ ตัวนั้นอยู่ พับหมวกบุฝ้ายซุกมือไว้ในแขนเสื้อวิ่งมาทางนี้ หูหมวกสองข้างกระพือขึ้นลงราวกับเริงระบำ

“พี่ถู่โต้วครับ พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” โจวตงเป่ยยิ้ม

“พี่เจ็ดกลัวแกจะหาไม่เจอ เลยส่งข้าออกมา!”

“รอนานแล้วใช่ไหมครับ?”

“ไม่นานหรอก ไปกันเถอะ รอแกคนเดียวแล้ว!”

ทั้งสองคนพูดคุยหัวเราะกันเดินเข้าไปข้างใน

พ่อแม่ของหยางลี่เหนียนเสียไปนานแล้ว เขาถูกพี่สาวหกคนเลี้ยงดูมา ค่อยๆ แต่งงานออกไปทีละคน ตอนนี้ที่บ้านเหลือเพียงเขากับพี่สาวคนที่ห้าหยางซิ่วลี่

เข็นจักรยานเดินเข้าลานบ้าน ผ่านประตูโรงเก็บของ ได้กลิ่นขี้ไก่โชยมา ดูท่าแล้วบ้านเขาก็เลี้ยงไก่ด้วย

ลานบ้านกว้างขวางมาก จอดสามล้อของหยางลี่เหนียนไว้คันหนึ่ง และจักรยานอีกเจ็ดแปดคัน

โจวตงเป่ยกวาดตามองแวบหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วก็สามารถมองออกได้ว่าเจ้าของบ้านหลังนี้ขยันหรือไม่ ลานบ้านปัดกวาดสะอาดสะอ้านมาก ริมรั้วฝั่งตะวันออกกองฟืนที่ผ่าเสร็จแล้วไว้เรียบร้อย

ใต้หน้าต่างมุมตะวันออกเฉียงเหนือมีบ้านสุนัขอยู่หลังหนึ่ง หมาดำตัวใหญ่ตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่บนกระสอบป่านหน้าบ้าน ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

โจวตงเป่ยจอดจักรยาน รู้สึกไม่เข้าใจอยู่บ้าง: “หมาตัวนี้ทำไมถึงได้หงอยเหงาขนาดนี้?”

ถู่โต้วหัวเราะเหอะๆ: “โดนพี่สี่ขู่เอา!”

โดนขู่?

เขารู้สึกแปลกๆ ไม่เข้าใจว่าถูซื่อไปขู่หมาบ้านคนอื่นทำไม

เปิดประตูห้องออก ตู่โต้วนำเขาเดินเข้าไปข้างใน ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งถือกระบวยตักน้ำ ก้มตัวตักน้ำร้อนจากหม้อใหญ่ใส่ลงในกระติกน้ำร้อน

พอเห็นคนเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นก็ยืดตัวตรง ใช้หลังมือปัดผมที่หน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “มาแล้ว!”

ผู้หญิงอายุสามสิบปีโดยประมาณ แต่งกายเรียบง่าย ผมยาวมวยไว้ลวกๆ รูปหน้าของเธอคล้ายกับหยางลี่เหนียนมาก ก็เป็นหน้าเรียวยาวเหมือนกัน พูดไม่ได้ว่าสวยมาก แค่ดูสะอาดสะอ้านอย่างยิ่ง

โจวตงเป่ยรู้ว่า ท่านนี้ต้องเป็นพี่สาวคนที่ห้าของหยางลี่เหนียน หยางซิ่วลี่แน่ๆ พอนึกถึงเรื่องล้อเล่นเมื่อก่อน ก็อดที่จะรู้สึกอายอยู่บ้าง

“พี่ห้าครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!” เขายิ้มทักทาย โค้งตัวเล็กน้อย

“เสี่ยวโจวใช่ไหม? ฟังเฒ่าเจ็ดพูดถึงแกบ่อยๆ ไอ้หนุ่มคนนี้นะ หล่อเหลาจริงๆ!” พี่ห้ายิ้มสดใส

มองออกได้ว่า นิสัยของผู้หญิงคนนี้ตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง

“รีบเข้าบ้านสิ รอแกคนเดียวแล้ว!”

“ได้ครับ ขอบคุณครับพี่ห้า!” โจวตงเป่ยเดินก้าวเข้าห้องฝั่งตะวันออก รู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ตัวเองนี่ทั้งบุหรี่ทั้งเหล้า ทำไมถึงไม่คิดจะซื้ออะไรมาให้พี่ห้าบ้าง?

“คนบ้า ไอ้หนูแกยังจะมาอีกเหรอ?” หยางลี่เหนียนเงยหน้าตะโกนประโยคหนึ่ง

ปลายเตียงมีคนกลุ่มหนึ่งนั่งล้อมวงเล่นไพ่อยู่ หยางลี่เหนียนนั่งอยู่บนกองผ้าห่ม ที่หูยังเหน็บบุหรี่ไว้มวนหนึ่ง

บนโต๊ะบนเตียงที่หัวเตียงปูด้วยแผ่นประตู ข้างบนจัดเต็มไปด้วยกับข้าวเป็นจานๆ ถ้วยตะเกียบจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ดูท่าแล้วคนเขารอตัวเองจริงๆ ยังไม่ได้เริ่มกินกันเลย

เขาเอาถุงตาข่ายวางไว้บนตู้หีบข้างๆ หัวเราะเหอะๆ ซื่อๆ ตอนนี้พูดอะไรก็เกินความจำเป็น เกรงใจเกินไปก็จะดูห่างเหิน เอาง่ายๆ เลยก็คือไม่พูดอะไรเลย

หยางลี่เหนียนขว้างไพ่ในมือทิ้ง “ไม่เล่นแล้ว ดื่มเหล้า!”

พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงอย่างแรง จะไปคว้ากองเงินที่อยู่กลางวง จากนั้น คนกลุ่มหนึ่งก็พุ่งเข้าไป

มีคนตะโกนลั่น:

“ให้ตายสิ เฒ่าเจ็ด แก又เล่นขี้โกงอีกแล้ว!”

“อย่าแย่ง นี่ของข้า!”

“ของข้า!”

“ยังจะไปแย่งในกระเป๋าคนอื่นอีกเหรอ?”

“เฒ่าไห่ แกข่วนข้าแล้ว!”

“แกเริ่มก่อน!”

“โอ๊ย หน้าไม่อาย...”

“...”

โจวตงเป่ยมองแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ คนพวกนี้เขารู้จักทั้งหมด มีเพียงสองคนที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

จ้าวกวางตี้งจ้าวโหย่วเถียน, เอ้อร์หลิวจื่อเมิ่งเหว่ย, ต้าโถวจางเทา และเฒ่าสี่เฉินจวิน และถู่โต้วอวี๋เจียงเฟย สองสามคนนี้เมื่อก่อนก็มั่วสุมอยู่ในสังคม ต่อมาก็โดนหยางลี่เหนียนเงื้อพลั่วเหล็กตีอย่างหนัก หลังจากนั้นก็ติดตามเขาถีบสามล้อมาโดยตลอด

พวกเขาโชคดี และก็เพราะเหตุนี้ถึงได้รอดพ้นจากการกวาดล้างอาชญากรรม ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงจะไปนั่งยองๆ อยู่ในสถานดัดสันดานตงซานแล้ว!

โจวตงเป่ยกับพวกเขาเคยดื่มเหล้าด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว คุ้นเคยกันดี

คนที่นั่งขัดสมาธิจุดบุหรี่อยู่นี่ ก็คือถูซื่อผู้โด่งดังไปทั่วทั้งเมือง วันเกิดของเขาแก่กว่าหยางลี่เหนียนสองเดือน พอผ่านปีใหม่ไปก็อายุ 26 ปีทั้งคู่

เขารูปร่างปานกลาง เป็นชายฉกรรจ์ชาวตะวันออกเฉียงเหนือโดยแท้ ใบหน้าดุร้าย

บ้านของถูซื่ออยู่ใกล้กับโรงงานน้ำมัน ตามที่เขาบอก บ้านของเขาเดิมทีแซ่ถูเอ่อร์เจียซื่อ เป็นชาวแมนจูในแปดกองธง บรรพบุรุษอยู่ที่ลิ่วไถในมณฑลเหลียวหนิง กองธงเหลืองขลิบแดง บรรพบุรุษยังเคยดำรงตำแหน่งไท่ฉางซื่อซ่าวชิงอีกด้วย

ใครก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ลิ่วไถอยู่ที่ไหนก็รู้ ไท่ฉางซื่อซ่าวชิงเป็นขุนนางตำแหน่งอะไรยิ่งไม่รู้ใหญ่เลย ยังไงก็โดนหลอกจนงงไปหมด

ถ้าเป็นในยุคหลัง คนเขานี่เรียกว่าตระกูลสูงศักดิ์ สูงส่งอย่างยิ่ง!

ข้างๆ ถูซื่อที่สวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวคือหม่าเสี่ยวฮวา กางเกงขาบานสีเหลืองอ่อน รูปร่างยังคงเย้ายวนขนาดนั้น เพียงแต่ว่าบนหัวพันผ้าพันแผลไว้หลายรอบ บนหน้าก็มีแผลอยู่บ้าง ดูท่าแล้วคงจะไปตีกันมาอีกแล้ว

คนแบบหม่าเสี่ยวฮวา ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกว่าเอ้อร์เหว่ยจื่อ คำว่าเหว่ยนี้ต้องอ่านเป็นอี่ เอ้อร์อี่จื่อ (กะเทย)!

แต่ว่า อย่าได้โดนรูปลักษณ์ภายนอกของเขาหลอกเด็ดขาด คนคนนี้ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่พอตีกันขึ้นมาดุร้ายอย่างยิ่ง ยิ่งกล้าลงมือถึงตาย

คำโบราณว่าไว้ คนเก่งกลัวคนบ้าบิ่น คนบ้าบิ่นกลัวคนไม่กลัวตาย และหม่าเสี่ยวฮวาก็คือคนที่ไม่กลัวตายนั่นแหละ!

คนที่ทำให้โจวตงเป่ยประหลาดใจมีสองคน หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มร่างผอม

ห่าวจงไห่!

ในสังคมหลายคนตอนแรกเรียกเขาว่าเฒ่าไห่ ต่อมาเรียกพี่ไห่ ต่อมาคือท่านไห่, ประธานห่าว

นี่คือชื่อที่อีกไม่กี่ปีต่อมา จะทำให้นักเลงหัวไม้ส่วนใหญ่ในสังคมหวาดกลัวจนตัวสั่น และยังเป็นชื่อของประธานบริษัทจดทะเบียนเพียงแห่งเดียวในเมืองซิงอันในอีกสิบกว่าปีข้างหน้า!

เขามีใบหน้าที่ทำให้คนเห็นแล้วลืมไม่ลง โดยเฉพาะไฝแดงขนาดเท่าเม็ดข้าวฟ่างระหว่างคิ้วดกดำทั้งสองข้าง

ผมสั้นดกดำ ตารูปหงส์เปล่งประกาย สะอาด หล่อเหลา องอาจผึ่งผาย!

ในความทรงจำของโจวตงเป่ย เขาหลังจากปลดประจำการก็มาเป็นตำรวจรถไฟ แต่ทำได้ปีกว่าก็ลาออกไม่ทำแล้ว ต่อมาก็เปิดโรงแรมแห่งหนึ่งชื่อว่าดีกว่าบ้านที่หน้าสถานี

ปลายยุค 80 เขาเปิดโรงงานเครื่องไม้เล็กๆ สองปีต่อมาก็เปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์ ทยอยเปิดโรงงานแกะสลักไม้, โรงงานกล่องกระดาษ, โรงงานแปรรูปผลิตภัณฑ์ป่าไม้สีเขียว เป็นต้น ในที่สุดกลุ่มบริษัทก็ประสบความสำเร็จในการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ในปี 1998

เขาไม่เพียงแต่จะหล่อ นิสัยใจคอก็เปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมอย่างยิ่ง ในหน้าที่การงานก็ประสบความสำเร็จขนาดนี้ เขาคือตำนานของเมืองซิงอัน ถูกผู้คนนับไม่ถ้วนยกย่องให้เป็นไอดอล

ชายฉกรรจ์ที่นั่งขัดสมาธิแคะขี้เล็บเท้าอยู่ข้างๆ เขา คือคนที่สองที่โจวตงเป่ยรู้สึกประหลาดใจ!

เสิ่นโป!

เขาเป็นเพื่อนทหารของห่าวจงไห่ และก็เป็นสหายวัยเด็กของเขาด้วย

ชายคนนี้หลังเสือเอวหมี เป็นขุนพลเสือที่ภักดี ติดตามอยู่ข้างกายเขามาโดยตลอด!

น่าเสียดาย!

โจวตงเป่ยรู้สึกเศร้าหมองอยู่ครู่หนึ่ง

ฤดูใบไม้ผลิปี 1999 ในวาระครบรอบหนึ่งปีของการจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ของกลุ่มบริษัท สถานการณ์ก็เปลี่ยนแปลงกะทันหัน!

ห่าวจงไห่กลับถูกจับเข้าคุกด้วยข้อหาดำเนินธุรกิจผิดกฎหมาย, ติดสินบนหน่วยงาน และซื้อขายข้อมูลภายใน

สองเดือนต่อมา เสิ่นโปที่วิ่งเต้นไปทั่วเพื่อเรื่องของเขา ก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างทางไปยังเมืองหลวงของมณฑล

บนรถสามคน เสียชีวิตทั้งหมด!

เพียงวันเดียวต่อมา ห่าวจงไห่ก็ “ฆ่าตัวตาย” อย่างลึกลับในคุก...

หนึ่งปีต่อมา กลุ่มบริษัทก็ถูกถอดถอนออกจากตลาดหลักทรัพย์

เขาคือตำนาน และก็เป็นโศกนาฏกรรม!

หลังจากเขาเสียชีวิต ข่าวลือต่างๆ ก็ลอยว่อนไปทั่ว แต่ความจริงก็ถูกฝังกลบไปนานแล้ว

จนกระทั่งโจวตงเป่ยเกิดใหม่ ก็ไม่รู้ว่าเขาไปล่วงเกินใครเข้า คดีนี้เบื้องหลังมีเรื่องราวอย่างไร...

คนบนเตียงอิฐเล่นหัวกันพอแล้ว หยางลี่เหนียนเหงื่อท่วมหัว สองมือคว้าแบงค์ย่อยเต็มไปหมด ยิ้มปากกว้างยัดใส่กระเป๋ากางเกง

“ทุกท่านครับ” ยัดเงินเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นยืนบนเตียง “ข้าจะแนะนำให้พี่น้องทุกท่านรู้จัก!”

“นี่คือน้องเล็กของข้า โจวตงเป่ย บ้านอยู่ที่ตำบลหงเซิง ในยุทธภพขนานนามว่าโจวคนบ้า คืนนี้พวกเราล้วนเป็นคนกันเอง เรียกเขาว่าคนบ้าก็ได้!”

โจวตงเป่ยแทบจะหัวเราะออกมาไม่ได้ ยังจะมียุทธภพขนานนามอีก ฮ่าๆ!

“มา ข้าจะแนะนำให้แก” หยางลี่เหนียนชี้ไปที่ถูซื่อ “ถูฮ่าว ที่บ้านเป็นคนที่สี่ ต่อไปแกต้องเรียกพี่สี่!”

“พี่สี่ครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!” โจวตงเป่ยใบหน้ายิ้มแย้ม ยืนอยู่ริมเตียงอิฐยื่นมือออกไป สองคนจับมือกัน

เขารู้จักถูซื่อ เคยดื่มเหล้าด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว แต่นั่นมันเป็นเรื่องของชาติที่แล้ว ตอนนี้ใครจะไปรู้จักเขาล่ะ!

ถึงแม้จะเป็นชาติที่แล้ว ถึงแม้จะผ่านหยางลี่เหนียนรู้จักถูซื่อ แต่ก็แค่รู้จักเท่านั้น เจอกันก็ยังสุภาพอยู่ ไม่ได้ถือเขาเป็นเรื่องสำคัญอะไร

ไม่นาน เขาก็ผ่านหยางลี่เหนียนรู้จักห่าวจงไห่ นั่นก็เพื่อจะส่งไม้ไปยังโรงงานเฟอร์นิเจอร์ของเขา เขาก็ให้หน้ามาก ตกลงอย่างคล่องแคล่ว

ช่วงนั้น ทุกครั้งที่โจวตงเป่ยไปหาเขาที่ห้องทำงาน เขาจะยุ่งแค่ไหนก็จะสุภาพเรียบร้อย

คนอื่นๆ ที่มาส่งไม้ มักจะมีเรื่องค้างชำระค่าสินค้าอยู่บ่อยๆ แต่เงินของเขาไม่เคยค้างเลย ส่งของครบปุ๊บ วันนั้นก็จ่ายได้เลย ไม่เคยค้างแม้แต่วันเดียว!

就这样 เขาก็พาเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ ทยอยๆ ส่งมาปีกว่า ทำเงินได้หลายแสน

น่าเสียดายที่ ตอนนั้นพวกเขาไม่รู้เลยว่าอะไรคือความรู้จักประมาณตน มีเงินแล้วก็เริ่มอวดเบ่ง คาราโอเกะ, ร้านสระผม, ไนท์คลับ... เป็นเรื่องปกติ

ความเร็วในการหาเงินไม่ทันความเร็วในการใช้เงิน เพราะไม่เอาไหน ต่อมาอยากจะเข้าไปใกล้ชิดอีก ก็เข้าไม่ถึงแล้ว!

นี่คือชะตาชีวิต โอกาสดีๆ ขนาดนี้ แต่เขากลับคว้าไว้ไม่ได้