บทที่ 89 คุณนายหม่าผู้สง่างาม

พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ คนในห้องผู้ป่วยต่างก็หันไปมองที่ประตู ก็เห็นคนคนหนึ่งหิ้วถุงตาข่าย เดินส่ายหางม้าเข้ามา

เขาสวมเสื้อคลุมลายสก็อต ข้างล่างเป็นกางเกงขาบานสีชมพูอ่อน ขากางเกงที่กว้างลากพื้น

“เสี่ยวหัว ปีใหม่ทั้งที แกมาได้ยังไง?” ชายวัยกลางคนที่อยู่ริมหน้าต่างพยายามลุกขึ้นนั่ง

“แม่ข้าเป็นห่วงท่านน่ะสิคะ ยืนกรานจะให้หนู...”

เสียงหยุดชะงักลงทันที

ในห้อง เด็กหนุ่มรุ่นใหญ่เจ็ดแปดคนจ้องมองอย่างถมึงทึง

“หม่าเสี่ยวฮวา?!”

จูต้าฉางลุกขึ้นยืน สองมือใหญ่ที่กำยำส่งเสียง “กึกๆ”

“ให้ตายสิ! จูต้าฉาง?”

คนที่มาอุทานขึ้นมา ก็คือหม่าเสี่ยวฮวา กวีแนวเถื่อนผู้ไม่ค่อยมีชื่อเสียงของเมืองซิงอันนั่นเอง!

จูต้าฉางกับหม่าเสี่ยวฮวามีความแค้นต่อกัน

จะว่าไปแล้ว ความแค้นของสองคนนี้ เกิดขึ้นอย่างน่าขัน

คนที่คุ้นเคยกับหม่าเสี่ยวฮวาต่างก็รู้ดีว่า เขามีงานอดิเรกใหญ่อยู่สองอย่าง หนึ่งคือว่ากลอน สองคือเต้นรำ

แต่เขาเองไม่ยอมรับ เขาคิดว่ากวีคืออาชีพของเขา ส่วนการเต้นรำเป็นเพียงงานอดิเรก

นั่นคือคืนหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว ฝนกำลังจะตก อากาศอบอ้าวชื้นแฉะ

จูต้าฉางก็มีงานอดิเรกใหญ่อยู่สองอย่างเช่นกัน หนึ่งคือดื่มเหล้า สอง ก็คือดื่มเหล้า

วันนั้นเขาเมาอีกแล้ว ตัดสินใจจะไปเต้นรำกับเพื่อนสองสามคน หาอะไรตื่นเต้นๆ หน่อย ดังนั้นจึงเดินโซซัดโซเซมาที่ฟลอร์เต้นรำในศูนย์วัฒนธรรม

โลกนี้ทำอะไรก็มีกฎเกณฑ์ ไม่ว่าจะเป็นการเต้นแอโรบิกในลานกว้างยุคหลัง หรือการเต้นรำสังสรรค์ในยุคนี้ แม้กระทั่งเรื่องชู้สาวก็เหมือนกัน พอนานๆ เข้า ก็จะเกิดเป็นรูปแบบที่ตายตัว หรือที่เรียกว่ากฎเกณฑ์

ถึงแม้จะขึ้นไม่ได้บนเวที แต่ก็มีอยู่จริง

เช่น เรื่องชู้สาว

กินข้าวครั้งแรกใครเลี้ยง? นั่งห้องส่วนตัวหรือโถงใหญ่? ต่อไปจะนัดเจอกันที่บ้านแกหรือบ้านข้า? หรือว่าเป็นโรงแรมเล็กๆ? ใครจ่ายเงิน? ไปด้วยกันหรือไปทีละคน...

หลายครั้ง สองคนต่างก็รู้กันโดยไม่ต้องพูด รวมถึงวิธีที่จะทำให้ธงสีรุ้งข้างนอกโบกสะบัด แต่ธงแดงที่บ้านยังคงตั้งตระหง่านไม่ล้ม

การรู้กันโดยไม่ต้องพูด จริงๆ แล้วก็คือกฎเกณฑ์ และก็ต้องรักษากฎเกณฑ์!

ถ้าวันหนึ่งใครทำลายกฎเกณฑ์ ก็ได้แต่ต้องแยกทางกัน ไม่ใช่ฉีกหน้ากัน ก็คือเลิกรากันไปอย่างเงียบๆ ไม่คบค้าสมาคมกันอีก

การเต้นรำสังสรรค์ก็มีกฎเกณฑ์เช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงพวกที่มากับคู่เต้นของตัวเอง พูดถึงแต่พวกที่ไม่มีคู่เต้น

นิสัยของนักเต้นรำเก่าๆ พอเพลงหนึ่งจบลง ถ้ายังอยากจะเต้นกับคู่เต้นคนนี้ต่อ ก็จะนั่งด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ

เห็นเธอร้อน คนที่รู้ความก็จะไปซื้อน้ำอัดลมมาให้ขวดหนึ่ง

คนที่ตาไวยิ่งกว่านั้น ยังจะหยิบผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดออกมาส่งให้ ให้คู่เต้นเช็ดเหงื่อหอมๆ ก็สามารถพิชิตใจได้ในทันที

ถ้าเพลงนี้เต้นแล้วรู้สึกไม่ดี พอเพลงจบลง ทั้งสองคนก็จะกลับไปที่ตำแหน่งของตัวเอง

นี่คือกฎเกณฑ์ และก็เป็นความเข้าใจอันดีระหว่างนักเต้นรำเก่าๆ

ช่วงพักระหว่างสองเพลงในฟลอร์เต้นรำไม่นานนัก เวลานี้หนึ่งคือให้วงดนตรีได้พักหายใจ สองคือสะดวกให้นักเต้นรำมองหาเป้าหมายคู่เต้นคนต่อไป

พอถึงช่วงเต้นรำในความมืด นักเต้นรำชายหลายคนก็จะไปยืนอยู่ข้างๆ หรือไม่ไกลจากผู้หญิงที่หมายปองไว้ล่วงหน้าแล้ว พอเพลงขึ้น ก็แข่งกันว่าใครตาไวขาเร็วกว่า!

ตอนนั้นก็มีกฎเกณฑ์เหมือนกัน ถ้าผู้หญิงที่แกหมายปองไว้ข้างๆ มีลูกพี่ใหญ่ในสังคมยืนอยู่แล้ว และยังเป็นคนที่แกล่วงเกินไม่ได้ งั้นก็รีบไปหาเป้าหมายคนต่อไป

ต่อให้แกจะอยู่ใกล้ ก็อย่าลังเล!

เพราะการแย่งคู่เต้นจนตีกันมีให้เห็นอยู่บ่อยๆ เวลาไม่คอยท่า ล่วงเกินไม่ได้เราก็หลบได้

สิ่งที่เรียกว่า “เต้นรำในความมืด” ที่เมืองเฉิงตู มณฑลเสฉวนเรียกว่า ซาซาแดนซ์ ที่เมืองฉางอาน มณฑลส่านซีเรียกว่า “เพลงมืด” หรือซาแดนซ์ ที่เมืองชุนเฉิง มณฑลยูนนานก็เรียกว่า โมโมแดนซ์... เป็นต้น แต่ละที่ก็คล้ายๆ กัน ฮิตมาตั้งแต่กลางทศวรรษ 80 จนถึงสหัสวรรษใหม่

นักจัดเสียงในฟลอร์เต้นรำเอาเทปเพลงเบาๆ หลายเพลงมาต่อกันให้ยาว ชื่อเดิมของมันน่าจะเรียกว่า: ยิ่งเต้นไฟยิ่งมืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือสามารถลูบคลำได้ตามใจชอบ之เพลงเต้นรำสโลว์ซบที่ยาวเป็นพิเศษ...

อาจจะเป็นเพราะพูดแล้วยาวเกินไป ดังนั้นจึงย่อเหลือ “เต้นรำในความมืด” นี่คือภูมิปัญญาของประชาชนแรงงานเมืองซิงอัน

ความคิดสร้างสรรค์ของ “เต้นรำในความมืด” มาจากไหน ไม่สามารถสืบค้นได้แล้ว หลังจากปี 1983 การกวาดล้างอาชญากรรมก็หายไปเกือบสองปี ฤดูร้อนปีที่แล้วก็กลับมา “ออนไลน์” อย่างเงียบๆ

ต่อมา ข้างหน้า “เต้นรำในความมืด” ก็เพิ่มดิสโก้ 15 นาทีเข้าไปอีก

ภายใต้แสงไฟกะพริบ ฝูงปีศาจเริงระบำ

วงดนตรีมีความสุขที่สุด เพราะเวลาพักผ่อนเพิ่มขึ้นอีก 15 นาที

วันนั้นจูต้าฉางมาสาย พอเดินเข้าฟลอร์เต้นรำ ช่วงเต้นรำในความมืดก็เริ่มขึ้นแล้ว ไฟทีละกลุ่มๆ กำลังค่อยๆ ดับลง

หญิงแก่สองคนที่เฝ้าประตูศูนย์วัฒนธรรมดุร้ายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นคนในสังคมที่เจ๋งแค่ไหน มาที่นี่ก็ต้องไปซื้อตั๋วอย่างว่าง่าย

ตั๋วราคาแปดเหมาก็ไม่ถูกเลยนะ จุดประสงค์ของหลายคนที่มาที่นี่ทุกคืน ก็เพื่อเพลงมืดสี่เพลงนี้แหละ!

จูต้าฉางถึงจะดื่มมาไม่น้อย แต่ก็รู้ดีว่าคืนหนึ่งมีแค่รอบเดียว และพอไฟดับก็คือยี่สิบนาที โอกาสไม่คอยท่าพลาดแล้วพลาดเลย จะให้เสียเงินค่าตั๋วไปเปล่าๆ ไม่ได้ ดังนั้นจึงรีบเดินชิดขอบไปตามเก้าอี้พับไม้อัดมองหาเป้าหมาย

ในความมืดมิด ไกลออกไปก็เห็นสาวผมยาวคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงนั้น กางเกงสีแดงสดไขว่ห้าง เสื้อเชิ้ตปกแหลมสีชมพู รูปร่างนั้นช่างอรชรอ้อนแอ้น...

จูต้าฉางเข้าใจกฎเกณฑ์ดี จ้องตาเมาๆ แยกแยะอย่างละเอียดว่าข้างๆ สาวน้อยคนนั้นมีผู้ชายคนอื่นอีกไหม

ไม่มี ข้างซ้ายขวาและข้างหน้าของเธอไม่มีใครเลย!

สมบูรณ์แบบ ก็เธอนี่แหละ!

แสงไฟน้อยลงเรื่อยๆ จูต้าฉางกลัวว่าจะโดนคนอื่นแย่งไป ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าว มาถึงหน้าผู้หญิงคนนั้นรีบยื่นมือออกไป

ท่าทีนี้ สุภาพบุรุษอย่างยิ่ง

ตอนนั้นเอง ไฟในฟลอร์เต้นรำก็ดับลงทั้งหมด กลิ่นหอมประหลาดโชยมาแตะจมูก มืดจนมองไม่เห็นนิ้วมือ สาวน้อยลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ทั้งสองคนก็กอดกันอย่างรักษากฎเกณฑ์

หนึ่งนาทีต่อมา เขาอาศัยแค่ความรู้สึกก็เริ่มจะเสียใจขึ้นมาหน่อยๆ ไม่คิดว่าในอ้อมแขนจะแบนราบเป็นกระดาน

เอาเถอะ ก็เป็นแบบนี้แล้ว ใครใช้ให้ตัวเองมาช้าล่ะ?

บางทีตะวันออกไม่สว่างตะวันตกก็สว่าง นี่เขาเรียกว่าความงามภายใน เขาปลอบใจตัวเอง

ผ่านไปอีกสองนาที จูต้าฉางก็งงไปเลย เหล้าขาว 60 ดีกรีแปดเหลี่ยง กลายเป็นเหงื่อในบัดดล ไหลออกมาจากหน้าผาก

“หม่าเสี่ยวฮวา? ไอ้เวรเอ๊ยแกคือหม่าเสี่ยวฮวา?”

เขาตะโกนขึ้นมา ดึงกางเกงจะหันหลังวิ่งหนี

หม่าเสี่ยวฮวา “คิกๆ” หัวเราะอย่างอ่อนหวาน เสียงแหลม: “จะหนีไปไหน?”

“แกปล่อยข้า!”

“ข้าไม่ปล่อย!”

“ปล่อย!”

“...”

ดังนั้นทั้งสองคนก็ยื้อยุดฉุดกระชากกัน กลิ้งไปกับพื้น

ความมืดยังคงดำเนินต่อไป เพลงเต้นรำก็ยังคงดำเนินต่อไป

ขอแค่ไม่ถึงตาย ฟลอร์เต้นรำก็จะไม่เปิดไฟง่ายๆ การทะเลาะวิวาทแบบนี้ธรรมดาเกินไปแล้ว นักเต้นรำยิ่งเผชิญหน้าอย่างสงบ ราวกับมีตาทิพย์ จะหลีกเลี่ยงจุดเกิดเหตุโดยอัตโนมัติ

จูต้าฉางน่ะน่าสงสารจริงๆ ตอนที่คลานมาถึงประตูใหญ่ของฟลอร์เต้นรำ พอดีเพลงจบ ไฟสว่างขึ้น

กางเกงของเขาหายไปนานแล้ว เสื้อยืดลายทหารเรือถูกฉีกเป็นริ้วๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือด

หม่าเสี่ยวฮวาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่ กางเกงขาบานสีแดงสดถูกฉีกจนเป็นกางเกงขาสั้น ตาข้างหนึ่งเขียวช้ำ

ความแค้นนี้ ก็เกิดขึ้นแบบนี้แหละ

แต่ว่า นี่ก็เป็นแค่เรื่องระหว่างพวกเขาสองคนเท่านั้น พูดไปก็ฟังเป็นเรื่องตลก ใครก็ไม่ได้ถือเป็นเรื่องจริงจังอะไร

ในสังคมรู้กันดีว่าข้างหลังหม่าเสี่ยวฮวายืนอยู่คือถูซื่อ ส่วนถูซื่อกับพี่เจ็ดหน้าสถานีก็เป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน หลายปีมานี้สองกลุ่มก็ตีกันจนเหนื่อยแล้ว

เมื่อนึกถึงพี่เจ็ดหน้าสถานี ซุนต้าหม่าปั้งก็ปวดหัว เขาไม่อยากจะไปหาเรื่องยุ่งยากนี้อีก ท้ายที่สุดแล้วสองคนนั้นก็ไม่มีใครแพ้ใครชนะ หลับตาข้างหนึ่งก็แล้วไป

ใครจะไปรู้ว่าเย็นวันที่สองของปีใหม่ จะมาเจอที่ห้องผู้ป่วย!

แต่ดังคำที่ว่าศัตรูเจอกัน ยิ่งแดงเป็นพิเศษ ตอนนี้จูต้าฉางคนเยอะกว่า หม่าเสี่ยวฮวาก็正好มาคนเดียว จะปล่อยเขาไปได้อย่างไร?

ดังนั้นจึงตะโกนลั่น พุ่งเข้าไปหาหม่าเสี่ยวฮวา

“โอ๊ยแม่จ๋า!”

หม่าเสี่ยวฮวาร้องอย่างอ่อนหวาน จากนั้น ถุงตาข่ายในมือก็เหวี่ยงขึ้นเหมือนค้อนดาวตก—

“พลั่ก!”

ครั้งนี้ กระแทกเข้าที่หัวของจูต้าฉางพอดี

“เพล้ง!”

แยมฮอว์ธอร์นในขวดหลายขวดในถุงตาข่ายแตกหมดแล้ว น้ำเชื่อมเหนียวๆ ไหลอาบหัวอาบหน้าเขา ผนังด้านหนึ่งกระเด็นไปทั่ว เป็นสีแดงคล้ำ

จูต้าฉางครางออกมาทีหนึ่ง ท่าทางเหมือนกับซุนต้าหม่าปั้งตอนบ่ายเปี๊ยบ นอนแผ่ลงบนพื้นอย่างจัง

น้าสองของหม่าเสี่ยวฮวาที่เตียงริมหน้าต่างตกใจจนตาค้าง ยื่นมือไปปิดหน้า ข้าพเจ้าเอ๊ย บ้านนี้อยู่ไม่ได้แล้ว!

หม่าเสี่ยวฮวาเจนศึกมามาก เห็นว่าคนน้อยกว่า ดังนั้นหลังจากเหวี่ยงค้อนดาวตกไปทีหนึ่ง ก็ไม่มองเลยสักนิด มือเท้าคล่องแคล่วหันหลัง โกยอ้าววิ่งหนี

หลิวเอ้อร์โก่วเป็นคนแรกที่กระโดดขึ้นมา ยื่นมือไปคว้าเสาน้ำเกลือเหล็ก ก้าวเท้าจะไล่ตามไป

ซุนต้าหม่าปั้งด่าว่า: “พวกแกโง่กันหมดแล้วรึไง? ไล่ตามสิ!”

คนอื่นๆ ถึงได้วิ่งออกไป

ห้องผู้ป่วยว่างเปล่า เหลือเพียงเขากับน้าสองของหม่าเสี่ยวฮวา และจูต้าฉางที่นอนอยู่บนพื้นซีเมนต์ตัวสั่นเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต

ตอนบ่ายเพิ่งจะโดนอิฐฟาดไปทีหนึ่ง ตอนกลางคืนหม่าเสี่ยวฮวากลับมาลงมือในห้องผู้ป่วยของตัวเองอีก ซุนต้าหม่าปั้งโดนยั่วโมโหจนสุดขีด ตัวสั่นงันงกลุกขึ้นยืน

“แกเป็นน้าสองของเขาเหรอ?”

เนื่องจากกระดูกจมูกหัก แล้วก็พันผ้าพันแผลไว้เยอะขนาดนี้ เสียงพูดของเขาจึงแปลกประหลาดอย่างยิ่ง แต่ก็ยังฟังชัดเจน

“ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่...”

“ไม่ใช่?” ดวงตาของซุนต้าหม่าปั้งฉายแววอำมหิต ก้าวเท้าเดินไปยังเตียงผู้ป่วยนั้น “น้าใหญ่ของเขา น้าสองของเขา ก็เป็นน้าของเขาทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ!”

ปัง! ปัง!

“โอ๊ย!”

โครม—

ในห้องผู้ป่วยตีกันขึ้น

จูต้าฉางค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา “หม่า-หม่าเสี่ยวฮวา ข้า-ข้าจะเย็*แม่แก!”