บทที่ 88 บริษัทจำกัด

โจวตงเป่ยพูดต่อ: “แกว่าซัดเลยก็จบ แต่จะซัดยังไง? ทีของแกน่ะมันไม่ทันตั้งตัว แต่หลังจากนั้นล่ะ?”

“ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าคนพวกนี้ต้องพกอาวุธมากันทุกคนแน่ๆ ต่อให้จะมือเปล่า ด้วยกำลังเก้าคนของพวกเขา พวกเราก็สู้ไม่ได้เด็ดขาด!”

“ในหกคนของพวกเราก็มีแค่เราสองคนที่พอจะสู้ได้ สองต่อเก้า! เอ้อร์หู่แกว่าสิ ศึกนี้ควรจะสู้ยังไง?”

“จะให้เป็นศึกตะลุมบอนแล้วโดนพวกเขาแทงสักสองสามแผลดี? หรือว่ารีบหนีดี?”

เฒ่าเพียวหัวเราะเหอะๆ “ก็หนีสิ สู้ไม่ได้จะไปอวดเก่งทำไม!”

เอ้อร์หู่ไม่ยอม “ข้าก็แค่ไม่ได้พกมีดมา ไม่อย่างนั้นยังไม่รู้เลยว่าใครจะแทงใคร!”

“หนึ่งแทงเก้า?” โจวตงเป่ยจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “แกคิดว่าตัวเองเป็นจอมยุทธ์สมัยโบราณรึไง? ถ้าเกิดพลาดท่าแทงตายไปสักคนจะทำยังไง? ไปชดใช้ชีวิตให้ไอ้พวกนักเลงอันธพาลนั่นเหรอ? ชีวิตแกมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยรึไง?”

ทุกคนไม่พูดอะไรอีก เอ้อร์หู่ก็ก้มหน้าลง

อันที่จริง ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่โจวตงเป่ยไม่ได้พูด ก็คือคนพวกนั้นจำเซิ่งเซี่ยได้

เขาถอนหายใจ เดิมทีตัวเองก็แค่คิดจะควบคุมซุนต้าหม่าปั้งไว้เท่านั้น ขอแค่หนีรอดได้ก็พอแล้ว ความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่นับเป็นอะไร ไม่ได้มีความแค้นอะไรใหญ่โต พวกเขาจะไปหาเรื่องเซิ่งเซี่ยอีกความเป็นไปได้ก็ไม่มาก

แต่ทีของเอ้อร์หู่นี่มันแรงเกินไป ซุนต้าหม่าปั้งจะยอมราวีง่ายๆ ได้ยังไง!

แต่ว่า คำพูดนี้เขาพูดไม่ได้ ได้แต่ต้องไปคิดหาวิธีแก้ไขอีกที ท้ายที่สุดแล้วเอ้อร์หู่ก็หวังดี ต่อให้จะทำผิดพลาดไป ตัวเองก็ไม่สามารถจะบ่นว่าไม่จบไม่สิ้นได้ นี่จะทำให้เขาเสียใจ

ใครจะไปรู้ว่าเขาไม่พูด แต่เฒ่าเพียวที่ปากไวกลับพูดออกมา: “ไอ้ทึ่มเอ๊ย พวกเขาก็จำพริกขี้หนูเม็ดเล็กได้แล้ว ก็รู้ว่าเธอทำงานที่ไหน แกเล่นแรงขนาดนี้ พวกเขาหาแกไม่เจอ หรือว่าจะไม่ไปหาเธอ?”

โจวตงเป่ยขยิบตาไม่หยุด แต่เจ้าหมอนี่ไม่ได้มองตัวเองเลย

พอได้ยินประโยคนี้ของเฒ่าเพียว สีหน้าของเอ้อร์หู่ก็เปลี่ยนไป

“เอ้อร์หู่” โจวตงเป่ยกลัวว่าเขาจะมีภาระทางใจ รีบปลอบเธอ: “ไม่เป็นไร เรื่องที่ตามมาข้าจะจัดการเอง วางใจเถอะ!”

โจวตงหนานเดินไปอยู่ข้างๆ เอ้อร์หู่ ยื่นมือไปหยิบอิฐครึ่งก้อนในมือเขาออกมา เขายังคงถืออยู่เลย

“เอ้อร์หู่ วันนี้โทษพี่เอง เหยียบทีหนึ่งจะเป็นอะไรไป? ถ้าพี่ไม่พูดถึงคนคนนั้น ก็คงจะไม่มีเรื่องพวกนี้ตามมาแล้ว!”

เอ้อร์หู่เสียใจแล้ว ไม่คิดว่าจะสร้างความเดือดร้อนให้เซิ่งเซี่ย ตอนนี้ยังได้ยินพี่ตงหนานพูดแบบนี้อีก ยิ่งรู้สึกอายเข้าไปใหญ่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

“เอ้อร์หู่ วันนี้ต้องขอบคุณแกนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราหลายคนคงจะต้องเสียเปรียบแน่!”

โจวตงหนานโยนอิฐครึ่งก้อนที่เปื้อนเลือดนั่นไปไกลๆ แล้วพูดอีกว่า: “พี่รองของแกพูดจาน่าเกลียด แต่ก็เพื่อดีกับแกนะ เขากลัวแกจะลงมือหนักเกินไป สุดท้ายคนที่เสียเปรียบก็คือตัวเอง...”

“พี่ครับ ผมรู้ ผมจะไปโกรธได้ยังไง!” เอ้อร์หู่ยิ้มๆ

“อืม” โจวตงหนานยื่นมือไปจัดหมวกบุฝ้ายบนหัวของเขาให้ตรง เหมือนกับตอนเด็กๆ

จากนั้น เธอก็พูดเสียงเบาอีกว่า: “พี่รู้ว่าแกไม่มีทางโกรธหรอก พวกแกโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ไม่ว่าจะพูดอะไรทำอะไร ก็เพื่อดีต่ออีกฝ่าย...”

เซิ่งเซี่ยมองเธอมาตลอด ในแววตาส่องประกาย

เธอรู้สึกว่าพี่ตงหนานช่างอ่อนโยนจริงๆ พูดจาก็ไพเราะขนาดนั้น ทำให้ทุกคนในใจรู้สึกอบอุ่น

อดไม่ได้ที่จะคิดอีกว่า ตัวเองจะดุเกินไปหน่อยไหมนะ ถ้าเกิดพี่รองต่อไปจะไม่ชอบตัวเองจะทำยังไง?

ดูท่าแล้วคงต้องเรียนรู้จากพี่ตงหนานให้มากขึ้นแล้ว!

เธอตั้งเป้าหมายให้ตัวเอง

โจวตงเป่ยอ่านใจไม่ได้ ไม่อย่างนั้นคงจะหัวเราะฮ่าๆ ออกมาแน่ คำโบราณว่าไว้ ขุนเขายังเปลี่ยนได้ สันดานคนเปลี่ยนยาก ถ้าพริกขี้หนูเม็ดเล็กกลายเป็นดอกกุหลาบ นั่นยังจะเป็นตัวแกเองอยู่เหรอ?

เซิ่งเซี่ยเดินไปอยู่ข้างๆ โจวตงหนาน “พี่คะ วันนี้ก็โทษหนูเหมือนกัน หนูไม่ควรจะไปตีคนคนนั้นเลย...”

โจวตงเป่ยยิ้มปากกว้าง: “พอได้แล้วน่า อย่ามาตำหนิตัวเองกันเลย! การวิพากษ์วิจารณ์และการทบทวนตัวเองสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปนี้จะเริ่มจัดการประชุมยกย่องชมเชย!”

หลายคนทำหน้างงงวยมองมาที่เขา

“เนื่องจากวีรกรรมอันกล้าหาญของสหายจางเสวียจวินในวันนี้ เดือนนี้จะมีเงินรางวัลห้าหยวน!”

เอ้อร์หู่อ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ “พี่ครับ ไม่รับซื้อไข่แล้วยังมีเงินเดือนอีกเหรอครับ?”

“พูดเล่นรึไง!” โจวตงเป่ยทำหน้าบึ้ง “แกกับสหายเพียวหม่านถุนล้วนเป็นพนักงานดีเด่นของบริษัทนี้ จะไม่มีเงินเดือนได้ยังไง?”

เซิ่งเซี่ยกระพริบตาโตๆ ที่งุนงง “พวกพี่บริษัทอะไรเหรอคะ?”

เอ้อร์หู่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “บริษัทจำกัดความรับผิดชอบแลกเปลี่ยนคูปองอาหารเป็นไข่ไก่!”

“หา?” เซิ่งเซี่ยงงไปเลย “นี่มันบริษัทอะไรกันคะ? ทั้งจำกัดทั้งรับผิดชอบ หมายความว่าไง?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ: “เปลี่ยนชื่อแล้ว!”

เฒ่าเพียวถาม: “อะไรวะ?”

“บริษัทจำกัดการขุดทรายหินและผลิตวงกบประตูหน้าต่าง!”

พอได้ยินชื่อนี้ หลายคนก็งงเป็นไก่ตาแตก

โจวตงเป่ยไม่ได้อธิบาย โบกมือ “ไป ไปอวยพรปีใหม่ให้ปู่ข้ากัน!”

ตอนเข้าลานบ้าน เอ้อร์หู่ตามติดอยู่ข้างหลังเขาถาม: “พี่ครับ จะทำยังไงดีครับ?”

“ไม่เป็นไร แกก็ไม่ต้องยุ่งแล้ว ข้ามีวิธี!”

วันนี้วันตรุษจีนวันที่สอง โจวต๋าพาภรรยากับลูกไปบ้านพ่อตา กลุ่มคนก็เป็นอิสระ เล่นกันจนฟ้ามืดถึงได้จากไป

โจวกั๋วจู้จูงมือหลานสาวคนโตไว้ตลอด ตอนออกจากประตู โจวตงเป่ยก็ยัดเงินให้เขาอีกหนึ่งร้อยหยวน

คุณปู่ยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้วมองดูอยู่ตลอด จนกระทั่งพวกเขาหายลับไปที่ปากซอย

กลุ่มคนไปเอาจักรยานที่ภัตตาคารซวี่รื่อก่อน จากนั้นก็ขี่กลับ

“เสี่ยวเซี่ย พวกเธอเริ่มทำงานวันไหน?” เขาถามเซิ่งเซี่ย

“วันที่เจ็ดค่ะ แต่ว่าก่อนวันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนเจียงจะมีแค่ตอนเช้า ขายหมดก็เลิกงาน!”

“อ้อ!” โจวตงเป่ยไม่พูดอะไรอีก

เซิ่งเซี่ยรู้ว่าเขา惦记อะไรอยู่ ปลอบโยนเขาเสียงนุ่มนวล: “ไม่เป็นไรค่ะ หนูเป็นผู้หญิง ไอ้กระบองใหญ่อะไรนั่นต่อให้จะไปที่หน่วยงานหนู ก็ไม่มีทางจะลงมือตีหนูได้หรอก! พวกพี่อยู่ด้วยสิถึงจะยุ่งยาก...”

“แกเองก็ระวังหน่อยแล้วกัน!” โจวตงเป่ยจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร?

เขาครุ่นคิดมาตลอดทาง เรื่องนี้ต้องคิดหาวิธีแก้ไขให้ได้ เพราะว่าครั้งนี้ซุนต้าหม่าปั้งเสียเปรียบครั้งใหญ่

เขาคิดถึงต้าหู่พี่ชายของเอ้อร์หู่ก่อน จากนั้นก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป เพราะว่าชื่อเสียงของต้าหู่ยังไม่พอ

แล้วก็มีหยางลี่เหนียน

เขากับซุนต้าหม่าปั้งหลายปีมานี้ก็ตีกันมาหลายครั้ง ไม่แพ้ไม่ชนะ ตอนนี้ก็แค่รักษาสมดุลไว้เท่านั้นเอง!

พูดง่ายๆ ก็คือ ใครก็ไม่สามารถเอาชนะใครได้ งั้นก็อยู่ห่างๆ กันหน่อย ต่างคนต่างอยู่ไม่เห็นหน้าก็ไม่หงุดหงิด

ไม่ใช่ไม่มีคนที่สามารถกดซุนต้าหม่าปั้งได้ แต่คนแบบนั้นไม่ยังไม่ได้ตั้งตนเป็นใหญ่ ก็เป็นคนที่โจวตงเป่ยไม่รู้จักเลย ไม่สามารถจะไปติดต่อได้

เขานึกถึงหลี่ว์เซิ่นสิงที่แทงซุนต้าหม่าปั้งตายในยุคหลัง แต่ไอ้หนุ่มคนนี้ตอนนี้ก็น่าจะยังเรียนอยู่มัธยมต้น

ทำยังไงดี?

หรือว่าตัวเองจะต้องบ้าอีกครั้ง ไปเงื้อขวาน?

ระหว่างทางกลับบ้าน กลุ่มคนไม่มีความสุขเหมือนตอนมา โจวตงเป่ยยิ่งครุ่นคิดเรื่องในใจมาตลอดทาง ไม่มีใครกล้ารบกวนเขา

โรงพยาบาลประชาชนเมืองซิงอัน

นี่เป็นห้องผู้ป่วยธรรมดาสามเตียง เรียบง่ายอย่างยิ่ง

หัวของซุนต้าหม่าปั้งพันผ้าพันแผลเหมือนมัมมี่ นอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยข้างประตู สองตาเปล่งประกายสีน้ำเงิน

มั่วสุมมานานหลายปี ยังไม่เคยเสียเปรียบแบบนี้มาก่อน คู่ต่อสู้เป็นใครก็ยังไม่เห็นชัดเจน ก็โดนคนฟาดล้มลงแล้ว

จะว่าไปแล้วไอ้หนุ่มคนนี้โหดจริงๆ กระโดดขึ้นมาใช้อิฐฟาดหน้า ตอนนั้นตัวเองก็ได้ยินเสียงกระดูกจมูกหัก...

แล้วก็ไอ้หนุ่มแซ่โจวนั่น ปากก็พูดจาฉอดๆ ดูท่าแล้วจุดประสงค์ก็คืออยากจะดึงดูดความสนใจของตัวเอง แล้วก็ให้พรรคพวกจู่โจมตัวเองอย่างกะทันหัน

ต้องยอมรับว่า แผนนี้ใช้ได้ดีจริงๆ!

“เอ้อร์โก่ว” เขาทำหน้าเคร่งขรึม

แน่นอนว่า ตอนนี้ก็ไม่มีใครมองเห็นสีหน้าอะไรของเขา เสียงก็อู้อี้ “สืบได้รึยัง?”

หลิวเอ้อร์โก่วก้มหน้าไม่กล้ามองเขา เสียงเบาเหมือนยุง: “ก็รู้แค่ว่าเด็กสาวคนนั้นเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ภัตตาคารซวี่รื่อ คนอื่นๆ-คนอื่นๆ ไม่รู้จักเลย!”

“พวกแกมันหมูรึไง?”

ซุนต้าหม่าปั้งหยิบหมอนบนเตียงขึ้นมาขว้างไป หลิวเอ้อร์โก่วเอียงหัวหลบ ขว้างไปโดนผู้ป่วยที่เตียงข้างหน้าต่าง

ชายคนนั้นอายุสี่สิบกว่าปี ดูแล้วก็ซื่อๆ มองดูนักเลงเต็มห้อง ถือหมอนไม่รู้จะทำยังไง

ซุนต้าหม่าปั้งคนนี้นิสัยเปลี่ยนแปลงง่าย ยากที่จะคาดเดา ตอนนี้กลับสุภาพขึ้นมา: “โย่ ขอโทษด้วยนะครับ!”

ชายคนนั้นพอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ยื่นมือจะไปหยิบไม้ค้ำสองอันข้างเตียง

ซุนต้าหม่าปั้งเห็นว่าเขาจะเอาหมอนมาส่งให้ตัวเอง รีบพูดอีกว่า: “ไม่ต้องครับ คุณรีบนอนเถอะครับ!”

พูดจบก็หันไปจ้องหลิวเอ้อร์โก่วอีกครั้ง “แกตาบอดรึไง? ไม่เห็นเหรอว่าเขาเป็นคนพิการ? เอาหมอนมาให้ข้าสิ!”

ยังไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากหน้าประตู เสียงที่แยกไม่ออกว่าเป็นชายหรือหญิง:

“น้าสอง เป็นยังไงบ้างคะ? แม่ให้หนูมาเยี่ยม...”