บทที่ 87 กะทันหันอย่างยิ่ง

“เดี๋ยว—” ซุนต้าหม่าปั้งรีบยื่นมือออกไป “อย่าเพิ่งรีบสิ ข้ารู้ว่าต้องเหยียบจนเจ็บแน่ๆ หรือว่าจะให้ข้านวดให้?”

พอประโยคนี้พูดออกมา โจวตงหนานก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินใจของตัวเอง ชายคนนี้มันนักเลงชัดๆ!

“ขอบคุณค่ะ ไม่ต้องค่ะ!” เธอก้มหน้าลง ไม่อยากจะสนใจเขา

ซุนต้าหม่าปั้งวางมือลงบนไหล่ของเธอแล้ว ยิ้มร่าเริง: “อย่าเพิ่งรีบไปสิ แกชื่ออะไร? บ้านอยู่ที่ไหน?”

“เผียะ!”

เซิ่งเซี่ยเงื้อมือขึ้นฟาดลงบนมือของเขา “ไอ้นักเลง เอามือเหม็นๆ ของแกออกไป!”

“โย่?” ซุนต้าหม่าปั้งไม่เพียงแต่จะไม่โกรธ กลับยิ่งสนุกสนานจนทนไม่ไหว ตัวสั่นไปทั้งตัว “นี่น้องสาวแกรึ? ดุเหมือนกันนะ แต่พี่ชายชอบ ฮ่าๆๆ!”

โจวตงเป่ยเห็นว่าเรื่องเดือดร้อนมาถึงตัวแล้ว อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจ ไอ้พวกนักเลงพวกนี้นะ ทำไมถึงไม่ทำงานทำการที่เป็นเรื่องเป็นราวกันบ้าง!

พอซุนต้าหม่าปั้งเริ่มเคลื่อนไหว คนข้างๆ เขาก็หันกลับมาทั้งหมด ล้วนเป็นพวกนักเลงที่ตามเขามาเล่นด้วยกัน ในจำนวนนี้หลายคนโจวตงเป่ยก็เรียกชื่อได้

“โย่ สองสาวนี่หน้าตาสะสวยเชียวนะ!” ชายอ้วนเตี้ยหน้าดำคนหนึ่งยิ้มร่าเริง

เขาชื่อจูฮุย ฉายาจูต้าฉาง (ลำไส้ใหญ่หมู) ติดเหล้าเป็นชีวิตจิตใจ ทั้งชีวิตก็ไม่ได้เรื่องอะไร พอแก่ตัวลงหน่อย ดื่มเหล้าจนเดินฉี่ราด

“แกสองคนมาจากไหนกัน” ชายผอมที่สวมเสื้อโค้ทผ้าวูลของทหารเรือสงสัยขึ้นมา คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ท่าทางอวดดีมาก

“สาวงามขนาดนี้ ทำไมไม่เคยเห็นที่เป่ยซานเลยนะ?”

คนนี้โจวตงเป่ยก็รู้จัก เขาชื่อหลิวต้าชิ่ง ชื่อเล่นเอ้อร์โก่ว คนในสังคมเรียกเขาทั้งหมดว่าหลิวเอ้อร์โก่ว

ตอนที่ตัวเองออกจากเมืองซิงอันไป เขาตกต่ำจนต้องไปเข้าเวรกลางคืนที่โรงงานเครื่องไม้เล็กๆ แห่งหนึ่ง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเรียกติดปากว่าตีเกราะ

“ให้ตายสิ” จูต้าฉางตบหน้าผากตัวเอง “ข้านึกออกแล้ว ยัยหนูนี่เป็นพนักงานเสิร์ฟที่ภัตตาคารซวี่รื่อไม่ใช่เหรอ!”

“เหรอ?”

หลายคนพูดกันเจี๊ยวจ๊าว มีคนยังพูดอีกว่า: “พอถอดเสื้อกาวน์ขาวออกก็จำไม่ค่อยได้แล้ว!”

“น่าจะใช่เธอนะ!”

“ใช่ พนักงานเสิร์ฟพวกนี้ ไม่มีใครทัศนคติการบริการดีเลย!”

“ใครใช้ให้แกไปกินล่ะ!”

“ไอ้เวรเอ๊ยแกพูดจาไร้สาระ!”

“...”

คนรอบข้างเห็นว่าเหมือนจะเกิดเรื่องแล้ว ก็รีบหลบไปข้างๆ

เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่พวกเขาก็สังเกตเห็นว่าไม่ถูกแล้ว รีบเบียดเข้ามาทางนี้ พอได้ฟังสองสามประโยค เอ้อร์หู่ก็หันหลังวิ่งไปข้างหลัง หากระเป๋าเครื่องมือทั่วพื้น

เฒ่าเพียวก็รีบตามไป

โจวตงเป่ยหงุดหงิด ทำไมถึงไม่ได้พกขวานเล่มนั้นมาด้วย?!

เขากลอกตา ก็มีแผนรับมือแล้ว ดังนั้นจึงก้มลงกระซิบข้างหูเซิ่งเซี่ย: “เดี๋ยวพอตีกัน แกก็รีบดึงพี่สาววิ่งไปบ้านปู่ข้า ได้ยินไหม?”

พูดจบ ก็ไม่รอให้เธอพูดอะไร ดึงอย่างแรง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวก็ขวางอยู่หน้าผู้หญิงสองคน

ยังไม่ทันจะอ้าปาก ก็เผยรอยยิ้มออกมาก่อน “โอ๊ย นี่ไม่ใช่พี่ซุนเหรอครับ! สวัสดีครับ!”

ซุนต้าหม่าปั้งชะงักไปครู่หนึ่ง คาดว่าเขาคงจะไม่ค่อยได้เจอวัยรุ่นที่มีมารยาทขนาดนี้

“แกเป็นใคร?”

“น้องชายแซ่โจวครับ ได้ยินชื่อเสียงของพี่ซุนมานานแล้ว วันนี้ได้เจอตัวจริง果然ดูสง่างาม หน้าตาหล่อเหลา ใครเห็นใครก็รักดอกไม้เห็นดอกไม้ก็บาน...”

เขาอ้าปากก็เป็นคำเยินยอชุดหนึ่ง ทำเอาซุนต้าหม่าปั้งมึนงงไปเลย

เพราะว่าหยางลี่เหนียนกับเจ้านี่เป็นศัตรูกัน ดังนั้นการเอ่ยชื่อคนคงจะไม่เหมาะสม ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ โจวตงเป่ยก็ไม่อยากจะลงมือตีกัน

ฝ่ายตรงข้ามคนเยอะขนาดนี้ ในมือตัวเองไม่มีเครื่องมืออะไรเลย ถ้าตีกันขึ้นมา ขาดทุนแน่นอน...

ดังนั้น ก่อนอื่นก็ต้องหลอกล่อ

การหลอกล่อสามารถทำให้อีกฝ่ายลดความระแวดระวังลงได้ จากนั้นสิ่งที่เขาต้องทำก็คือจัดการศัตรูในหมัดเดียว ขอแค่ควบคุมซุนต้าหม่าปั้งไว้ได้ คนอื่นๆ ก็สามารถหนีไปก่อนได้

รอให้เซิ่งเซี่ยกับพี่สาวพวกเธอหนีไปไกลแล้ว ตัวเองค่อยหาทางหนีทีหลังก็พอแล้ว ด้วยขาสองข้างที่ยาวขนาดนี้ของตัวเอง ไล่ตามตัวเองไม่ทันแน่นอน

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะหลอกล่อต่อ ซุนต้าหม่าปั้งก็ขมวดคิ้วตั้งขึ้น “ไปไกลๆ!”

โจวตงเป่ยก็ก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “พี่ซุนครับ...”

“ไปๆๆ!” ซุนต้าหม่าปั้งยื่นมือไปผลักเขา “ไอ้เวรเอ๊ยแกเป็นใครวะ? เรียกพี่ทีละคำสองคำ ไปไกลๆ เลยไป!”

สำหรับไอ้หนุ่มคนนี้ที่สามารถเรียกแซ่ตัวเองออกมาได้ เขาไม่ได้แปลกใจเลยสักนิด ทั้งเขตเป่ยซาน คนที่ไม่รู้จักตัวเองมีไม่มาก

เพื่อที่จะสามารถควบคุมเขาได้ในหมัดเดียว โจวตงเป่ยทำท่าทีอ่อนแอมาก โดนเขาผลักจนถอยหลังไปหลายก้าว

เขาหัวเราะฮ่าๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ มือข้างหนึ่งทำสัญญาณไว้ข้างหลัง ความหมายคือให้เซิ่งเซี่ยรีบหนี!

“พี่ซุนครับ พี่ดูสิครับ อย่าโมโหสิครับ เราก็อยู่เป่ยซานด้วยกัน ผมเอ่ยชื่อคนคนหนึ่งพี่ต้องรู้จักแน่นอน...”

เหลืออีกสองก้าวก็จะเดินไปถึงหน้าซุนต้าหม่าปั้งแล้ว ในแววตาของโจวตงเป่ยฉายแววเย็นเยียบ กำลังจะพุ่งเข้าไป ก็ได้ยินเสียงลมพัดมาข้างหู...

“ฟุ่บ—”

เงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวไป แล้วก็กระโดดสูงขึ้น

ก็ได้ยินเสียง “เผียะ!” ทีหนึ่ง ใบหน้าทั้งหมดของซุนต้าหม่าปั้งก็บานเป็นดอกไม้

โจวตงเป่ยหลบไปข้างๆ โดยไม่รู้ตัว พอมองอีกที กลับเป็นเอ้อร์หู่ เจ้าหมอนี่หลังจากลงพื้น ในมือยังคงถืออิฐแดงครึ่งก้อนอยู่ ส่วนอีกครึ่งหนึ่งก็หล่นลงที่เท้าของซุนต้าหม่าปั้ง

ครั้งนี้ กลับทุบอิฐทั้งก้อนจนหัก!

ทุกคนต่างก็โง่ไปเลย ยืนนิ่งราวกับท่อนไม้ ฝูงชนรอบข้างก็แตกกระเจิงในทันที เสียงปี่ซัวหน่ายิ่งไกลออกไป

ครั้งนี้กะทันหันเกินไป เด็กหนุ่มสองสามคนที่อยู่ข้างๆ ซุนต้าหม่าปั้งก็งงไปหมด มองดูซุนต้าหม่าปั้งหงายหลังลงพื้น เหมือนกับภาพช้าในหนัง

โจวตงเป่ย反应เร็วมาก ยกเท้าขึ้นมาทันที ถีบเข้าที่ท้องของหลิวเอ้อร์โก่วอย่างแรง จากนั้นก็ตะโกนลั่น: “หนี!”

เซิ่งเซี่ยยิ่งโดนการโจมตีกะทันหันนี้ทำเอาตกใจจนงงไปหมด พอได้ยินเสียงตะโกนของโจวตงเป่ย ก็ดึงแขนของโจวตงหนานหันหลังวิ่งหนี

เธอเห็นเซิ่งชุนยังยืนบื้ออยู่ข้างนอก ก็ตะโกนขึ้น: “รีบหนี!”

โจวตงเป่ยพลิกมือดึงแขนของเอ้อร์หู่ ตะคอกลั่น: “รีบหนีสิวะ!”

“ตึง! ตึง! ตึง!”

หลิวเอ้อร์โก่วโดนถีบทีนี้จนถอยหลังไปหลายก้าว จากนั้นก็ก้นจ้ำเบ้า นั่งลงบนพื้นหิมะอย่างจัง

จูต้าฉางรีบเข้าไปพยุงเขา เด็กหนุ่มอีกหลายคนก็ไปดูซุนต้าหม่าปั้ง

ซุนต้าหม่าปั้งโยกเยกถูกพยุงขึ้นมา เลือดในจมูกของเขาหยุดไม่ได้เลย เขารู้ว่า ครั้งนี้กระดูกสันจมูกต้องหักแน่นอน

เขาคว้าหมวกนวมทหารบนหัวของเด็กหนุ่มคนหนึ่งมา กดไว้บนหน้าอย่างแรง พูดเสียงอู้อี้ด่า: “มัวแต่ล้อมข้าอยู่ทำไม ไล่ตามสิ!”

มีดปลายปืนกับมีดสั้นหลายเล่มถูกชักออกมา แต่ที่ไหนจะมีเงาของคนเหล่านั้นอีก

“แฮ่กๆๆ—”

หกคนหยุดฝีเท้าในซอย แต่ละคนหอบหายใจอย่างหนัก

“เอ้อ-เอ้อร์หู่” โจวตงเป่ยก้มตัว สองมือค้ำเข่า หอบหายใจแฮ่กๆ “แกนี่มันบ้าบิ่นจริงๆ นะ จะ-จะให้ข้าพูดให้จบก่อนไม่ได้รึไง?”

เอ้อร์หู่นั่งลงกับพื้นตามกำแพง “พูด-พูดอะไรล่ะ? คน-คนเขาก็ไม่ฟังแกพูดมาก ซัดเลยก็จบ!”

เซิ่งชุนเพิ่งจะเคยมีประสบการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก ใบหน้าชื่นชม “พี่เอ้อร์หู่ครับ พี่-พี่เก่งจริงๆ!”

เฒ่าเพียวเหลือบตามองบน “เก่-เก่งอะไรกัน ก้อนอิฐนั่นยังเป็นข้าที่ช่วยเขาหามาเลยนะ!”

เอ้อร์หู่กระโดดขึ้นมาทีนั้น และใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของชายคนนั้น เซิ่งเซี่ยกับโจวตงหนานต่างก็เห็นชัดเจน ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาเป็นพักๆ

เซิ่งชุนพูดอีก: “พี่เอ้อร์หู่ครับ ท่าวิ่งกระโดดของพี่เท่มากเลยครับ!”

เอ้อร์หู่อายอยู่บ้าง “ไอ้หนุ่มนั่นสูงเกินไป ไม่กระโดดขึ้นไปข้ากลัวว่าจะตีไม่ถึงเขา!”

หลายคนหัวเราะออกมา

โจวตงเป่ยหายใจสม่ำเสมอแล้ว หยิบบุหรี่ให้พวกเขาสองคน แล้วก็จุดไม้ขีดไฟ

สูบบุหรี่เข้าไปลึกๆ เขาถามเอ้อร์หู่: “รู้ไหมว่าคนที่แกตีชื่ออะไร?”

“ชื่ออะไร?”

“กลับไปถามพี่แก เขาชื่อซุนต้าหม่าปั้ง!”

“ใครนะ?!” เฒ่าเพียวอุทานออกมา

เอ้อร์หู่กระพริบตา เพราะไม่ต้องถามพี่ชายเขาก็รู้ว่าคนคนนี้คือใคร

ใบหน้าของเซิ่งชุนเต็มไปด้วยความงุนงง “ไอ้กระบองใหญ่นี่ใครเหรอครับ? เก่งไหม?”

เฒ่าเพียวพูด: “เขาเป็นคนแรกที่ตั้งตนเป็นใหญ่ในย่านเป่ยซานนี้ ในเมืองก็มีชื่อเสียงมาก แกว่าเก่งไหมล่ะ?”

เซิ่งชุนแลบลิ้น