บทที่ 86 วัวแก่กินหญ้าอ่อน

สี่คนหยุดรถอยู่ไกลๆ หันหน้าไปมองข้างหลังพร้อมกัน

เซิ่งเซี่ยถาม: “เขาไม่ร้องแล้วใช่ไหม?”

“ครับผม” เอ้อร์หู่พูด: “ผมเห็นมือกลับไปอยู่ที่แฮนด์รถแล้ว!”

เซิ่งชุนยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก “พวกพี่ใจร้ายเกินไปแล้ว ทำไมไม่รอผมด้วย?”

เซิ่งเซี่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ฉันตะโกนเรียกแกเป็นคนแรกแล้ว ใครใช้ให้แกโง่ไม่ตามมาเอง!”

“ผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าน่ากลัวขนาดนี้!”

เฒ่าเพียวทำหน้าเศร้าโศก พึมพำกับตัวเองอย่างเจ็บปวดใจ: “พี่ตงหนานที่น่าสงสารของข้า...”

ไปตามถนนใหญ่สายตรง กลุ่มคนก็มาถึงภัตตาคารของรัฐซวี่รื่อ มองดูถนนที่กว้างขวาง แต่ละคนต่างก็อ้าปากค้าง ตรงหน้ามีแต่คนแน่นขนัดไปหมด!

อย่าว่าแต่จะขี่รถเลย สถานการณ์แบบนี้เดินยังลำบาก พวกเขาได้แต่ต้องล็อกจักรยานไว้ที่หน้าประตูภัตตาคาร

โจวตงเป่ยก็นึกทึ่งเหมือนกัน ชีวิตยามว่างในยุคนี้ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน นี่ต้องว่างขนาดไหนกันนะ แค่การรำระบำหยางเกอเท่านั้นเอง สองข้างทางเด็กร้องเมียเรียก มีแต่หัวคนดำทะมึน

“พี่ตงหนานคะ พี่ดูเสื้อผ้าของเด็กสาวคนนั้นสิคะ ได้ยินมาว่าเรียกว่าเสื้อสกี สวยไหมคะ?” เซิ่งเซี่ยจูงมือโจวตงหนานพูด

“อืม” โจวตงหนานพยักหน้า “ยังเป็นสีขาวด้วยนะ สวยจริงๆ!”

“นั่น แล้วก็นั่น เสื้อโค้ทผ้าวูลสีแดง สวยจะตาย!”

“...”

ใบหน้าเล็กๆ ของเซิ่งเซี่ยแดงระเรื่อ เขย่งปลายเท้าอย่างตื่นเต้น

สองสาวจูงมือกัน ท่ามกลางสีดำน้ำเงินเทาที่มองไปสุดลูกหูลูกตา ค้นหาจุดสว่างทีละจุดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นี่คือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเธอ

โจวตงเป่ยตะโกน: “จับมือกันไว้ให้ดี อย่าให้โดนเบียดจนแยกกัน!”

เขาอยากจะฉวยโอกาสนี้ไปจับมือเล็กๆ ของเซิ่งเซี่ย แต่ยัยหนูนี่ต้องจงใจแน่ๆ หลายครั้งก็ไม่ยอมให้เขาได้สมหวัง

มีคนขายไอศกรีมแท่งไห่ลาเอ่อร์อยู่ริมถนน เขาวิ่งเข้าไปซื้อมาหกแท่ง แท่งละห้าเหมา ฉวยโอกาสขึ้นราคา โขกสับกันจริงๆ!

ไอศกรีมแท่งชนิดนี้บรรจุอยู่ในกล่องกระดาษสีขาว ข้างในไอศกรีมแท่งห่อด้วยกระดาษแผ่นหนึ่ง ไม่มีไม้ ปริมาณนมเยอะมาก อร่อยเป็นพิเศษ

พอรู้ราคา โจวตงหนานก็เห็นได้ชัดว่า有些เสียดาย แต่พอเห็นทุกคนร่าเริง ก็ยิ้มตามไปด้วย กินไปพลาง ไม่ได้พูดอะไร

เฒ่าเพียวพึมพำพึมพำ: “ไหนล่ะ? ระบำหยางเกออยู่ไหน? จะออกมาเมื่อไหร่?”

เอ้อร์หู่ด่าทอ: “ให้ตายสิ ออกมาดูหัวคนรึไง?”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “เลิกพูดมากได้แล้ว ด้วยส่วนสูงของแก แกจะไปมองเห็นหัวใครได้?”

เอ้อร์หู่โกรธจนยื่นมือไปกระทุ้ง หลายคนเล่นหัวกันไปตามกระแสคนไปทางทิศตะวันตก

เซิ่งชุนตามติดอยู่ข้างหลังพี่สาว มือข้างหนึ่งกินไอศกรีมแท่ง อีกมือหนึ่งดึงเสื้อคลุมของเธอไว้

หกคนเหมือนกับเรือลำเล็กในคลื่นยักษ์ ไปตามฝูงชนที่แออัดอย่างไม่มีจุดหมาย ไม่นานก็มาถึงประตูเหนือของโรงงานแปรรูปไม้ ได้ยินเสียงกลองฆ้องที่ดังไม่เป็นระเบียบ

โจวตงเป่ยตัวสูงที่สุด คอยรายงานสถานการณ์ให้ทุกคนฟัง: “ใกล้แล้ว ข้าเห็นหลายคนกำลังมัดไม้ต่อขาอยู่!”

นี่คือคณะระบำหยางเกอของโรงงานแปรรูปไม้ครบวงจร ผู้แสดงล้วนเป็นพนักงานของโรงงานแปรรูปไม้ เจ้าหน้าที่สหภาพแรงงานของโรงงานหลายคนกำลังยุ่งอยู่

โจวตงเป่ยรู้สึกเศร้าหมองอยู่บ้าง สิบปีต่อมา จะไม่ได้เห็นภาพแบบนี้อีกแล้ว...

โจวตงหนานหันกลับมาถาม: “ตงเป่ย เสร็จแล้วเราสองคนไปหาปู่กันไหม?”

“ครับผม!”

ผ่านไปอีกยี่สิบกว่านาที หลายคนหนาวจนกระทืบเท้า เสียงปี่ซัวหน่าและจังหวะกลองฆ้องที่ดังกังวานก็ดังขึ้น

ผู้นำร่มเป็นชายวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่าปี ทาแก้มแดงอย่างเกินจริง เสื้อนวมกางเกงนวมคลุมทับด้วยชุดผ้าไหมหลากสี ในมือถือร่มลายดอกไม้ร่ายรำไปพลางร้องเพลงไปพลาง ขบวนระบำหยางเกอเริ่มออกมา

ผู้นำร่มคือหัวหน้าคณะระบำหยางเกอ เป็นผู้บัญชาการทั้งหมด เขาสื่อถึงลมฝนที่ราบรื่น

ข้างหลังคือตัวตลกหลายสิบคน มีทั้งยายแก่ขี้เหร่, ยายแก่สูบยาเส้น, ปู่แก่ลากลา, อู่ต้าหลางที่หาบกล่องซาลาเปา, ตือโป๊ยก่ายอุ้มเมีย...

คนเหล่านี้ทำท่าทางต่างๆ อย่างเกินจริง ทำเอาคนสองข้างทางหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็ง

ข้างหลังวงดนตรีคือการแต่งกายต่างๆ มีทั้งคุณชายถือพัดกระดาษ, นักรบฝึกดาบใหญ่, หญิงสาววัยแรกรุ่น, คนขายของ, ชาวประมงถือพายเดี่ยว และเด็กๆ ที่กระโดดโลดเต้น เป็นต้น

ถัดไปอีกคือเรือบก, มังกรสะบัดหาง, ข้ามถนนคู่, หลิวไห่หยอกคางคกทองคำ, เชอเหยาเม่ย, คนโง่รับเมีย, เก้าห่วงคล้องกัน... ตระการตา

ข้างหลังสุดคือคณะเดินต่อขา มีคนหนึ่งถึงกับตีลังกาบนไม้ต่อขา เสียงปรบมือดังกระหึ่มราวกับคลื่น

ภายใต้เสียงบรรเลงของกลองฆ้องปี่ซัวหน่า พวกเขาเดินเป็นรูปกากบาท บิดตัวไปพลางร่ายรำไปพลาง ท่าทางตลกขบขัน น่ารักเรียบง่าย บางครั้งก็ทำเอาฝูงชนที่มุงดูหัวเราะฮ่าๆ อย่างสนุกสนาน

คณะระบำหยางเกอค่อยๆ เคลื่อนไปทางทิศตะวันออก ผู้คนสองข้างทางดูไม่พอ ก็เดินตามไปด้วย

แออัดเกินไปจริงๆ ตอนนี้แต่ละคนก็ไม่หนาวแล้ว ถุงมือก็ถอดออกแล้ว ในที่สุดโจวตงเป่ยก็ได้โอกาส คว้ามือของเซิ่งเซี่ยไว้ทันที

มือเล็กๆ ละเอียดอ่อนนุ่มนวล ราวกับไม่มีกระดูก

มืออีกข้างของเซิ่งเซี่ยยังคงจูงโจวตงหนานอยู่ พอรู้สึกว่าถูกมือใหญ่ที่ร้อนผ่าวคว้าไว้ ก็รู้ทันทีว่าเป็นพี่รอง ตกใจจนหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ กัดริมฝีปากล่างเบาๆ...

คนใจร้าย ในที่สุดก็หนีไม่พ้น!

ใบหน้างามของเธอแดงไปถึงต้นคอ หัวใจดวงน้อย “ตึกตักๆ” เต้นไม่เป็นระเบียบ ไม่กล้าหันกลับไปมอง

เธอถึงจะเผ็ดร้อน แต่พอเรื่องเกิดขึ้นจริงๆ ก็ยังคงร้อนรนอย่างยิ่ง ถึงขนาด有些สติหลุด

โจวตงเป่ยจับมือเล็กๆ ของเธอไว้แน่น ฉวยโอกาสตอนที่แออัด บางครั้งก็ยังได้โอบเอวเล็กๆ ของเธอ วัวแก่กินหญ้าอ่อน เขามีความสุขจนยิ้มปากกว้างตลอดเวลา

เซิ่งชุนโดนเบียดจนหลุดจากกลุ่มไปแล้ว เกลียดชังจนไปหาเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ พูดเสียงดัง: “พี่สาวข้ากับพี่รองคบกันแล้ว!”

เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนตาเบิกกว้าง รีบถามเขาว่าเป็นอย่างไร

เซิ่งชุนเล่าอย่างมีสีสัน สองคนนี้นอกจาก “ให้ตายสิ! ให้ตายสิ!” อย่างอื่นก็แทบจะพูดไม่ออกแล้ว

อิจฉาอ่ะ!

เฒ่าเพียวเขย่งปลายเท้าไปหาพี่ตงหนานของเขา หัวใจที่เจ้าชู้กำลังคันยุบยิบ

เซิ่งเซี่ยทั้งหวานทั้งร้อนรน ไม่ได้สนใจดูระบำหยางเกอแล้ว

โจวตงหนานรู้สึกถึงความผิดปกติ แล้วก็เห็นมือปลาหมึกของน้องชาย เม้มริมฝีปากแอบหัวเราะ

เซิ่งเซี่ยเป็นคนที่เธอมองดูโตมา เธอและแม่ต่างก็ชอบยัยหนูที่ใจตรงปากตรงและหน้าตาหวานแหววคนนี้ ถ้าเธอสามารถมาเป็นน้องสะใภ้ให้ตัวเองได้ ก็เป็นสิ่งที่ปรารถนาอย่างยิ่ง

ตอนนั้นเอง...

เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่เท้าซ้าย ร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว “โอ๊ย—แกเหยียบเท้าข้า!”

ชายที่สวมเสื้อโค้ทผ้าวูลลายเกล็ดหิมะสีเข้มคนหนึ่งข้างหน้าเธอหันกลับมา กำลังจะอ้าปากด่าคน พอเห็นใบหน้าของโจวตงหนานก็อดที่จะชะงักไปไม่ได้

ผ้าพันคอสีแดงขับให้ใบหน้าเล็กๆ แดงระเรื่อ ดวงตากลมโต ขนตายาวงอน สันจมูกเล็กๆ โด่ง...

แล้วก็ปากเล็กๆ บางๆ นั่น เป็นสีชมพูสุขภาพดีโดยธรรมชาติ มองแล้วก็ทำให้คนหัวใจเต้นเร็วอย่างบอกไม่ถูก

เขาจ้องมองใบหน้าของโจวตงหนานเขม็ง เหมือนคนโง่ นิ่งไม่ไหวติง

โจวตงเป่ยกับเซิ่งเซี่ยต่างก็ได้ยินเสียงร้องของเธอ หันไปมองพร้อมกัน

พอเห็นคนคนนี้ โจวตงเป่ยก็อึ้งไปเหมือนกัน เขารู้จัก!

ซุนต้าหม่าปั้ง!

ชายคนนี้ชื่อซุนหงเทา บ้านก็อยู่ที่เขตที่พักอาศัยเป่ยซาน ต้นยุค 80 ก็ตั้งตนเป็นใหญ่ อาละวาดเกเรมาสิบกว่าปี

กลางยุค 90 ที่โต๊ะบิลเลียดแห่งหนึ่งในเมือง เขาโดนหลี่ว์เซิ่นสิงที่เหอซีแทงไปสิบกว่าแผล เสียชีวิตคาที่!

ครั้งนั้นที่ภัตตาคารซวี่รื่อ เขาบอกกับจางคางคกใหญ่ว่า พวกเขาเคยดื่มเหล้ากับพี่เจ็ดที่ภัตตาคารหน้าสถานีด้วยกัน ต่อมายังตีกันอีกยกหนึ่ง ฝ่ายตรงข้ามก็คือซุนต้าหม่าปั้งคนนี้!

คนคนนี้กับหยางลี่เหนียน, จางคางคกใหญ่และพวกต่างก็เป็นศัตรูกัน

เรื่องครั้งนั้น เป็นเรื่องที่โจวตงเป่ยต่อมาได้ยินหยางลี่เหนียนเล่า ตอนนี้ซุนต้าหม่าปั้งยังไม่รู้จักเขา

ซุนต้าหม่าปั้งกลืนคำหยาบในปากกลับลงไป ยิ้มปากกว้าง “โย่ ขอโทษจริงๆ นะ ข้าขอโทษขอโพย!”

โจวตงหนานมองเขาแวบหนึ่ง รู้สึกว่าชายคนนี้ถึงจะหน้าตาไม่ขี้เหร่ แต่คิ้วตาเจ้าชู้ พูดจายิ่งเหลาะแหละ ก็ไม่อยากจะหาเรื่องอะไร

ครั้งนี้จริงๆ แล้วเจ็บมาก ไม่อย่างนั้นเธอก็คงจะไม่ร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว ชายคนนี้สวมรองเท้าหนังบุฝ้ายสีดำ ส่วนเธอสวมรองเท้าบุฝ้ายพื้นสักหลาดกำมะหยี่

ไม่รู้ว่าซุนต้าหม่าปั้งกำลังหลบคนอยู่รึเปล่า เท้าหนักๆ ก็เหยียบลงบนหลังเท้าซ้ายของเธอพอดี

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณก็ไม่ได้ตั้งใจ!”

พูดจบ เธอก็จูงเซิ่งเซี่ยจะไป

ซุนต้าหม่าปั้งโดนหน้าตาของเธอทำให้หลงใหล จะปล่อยเธอไปได้อย่างไร...