บทที่ 85 เสี่ยวไป้เหนียน (อวยพรปีใหม่ฉบับย่อ)

โจวตงเป่ยยืนเหม่อลอย ไม่คิดว่าหวังเฒ่าลามกจะดวงแข็งขนาดนี้ แต่พอลองคิดในอีกมุมหนึ่ง ของสำคัญก็ไม่มีแล้ว การมีชีวิตอยู่แบบนี้จะไม่ทรมานยิ่งกว่าตายอีกเหรอ?

ตัวเองพูดกับหลี่หงเหอไว้ว่าอยากจะให้หวังเฒ่าลามกอยู่จนสู้ตาย ดูท่าแล้วคงจะสมหวังจริงๆ!

อันที่จริง ตัวเองอยากจะให้มันตาย เพียงแต่ว่าไม่ได้พูดออกมาเท่านั้นเอง

เอ้อร์หู่หัวเราะเหอะๆ “ไอ้แก่สารเลวคนนี้ คาดว่าต่อไปคงจะต้องนั่งยองๆ ฉี่แล้วล่ะ! ฮ่าๆๆ”

เขาหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

เฒ่าเพียวจุดบุหรี่ขึ้น แล้วก็หัวเราะตาม: “น่าสมเพชจริงๆ ได้ยินว่าตัดจนเกลี้ยงเลย หวังเฒ่าลามกในรัศมีสิบหลี่แปดหมู่บ้านอย่างน้อยก็มีกิ๊กอยู่แปดเก้าคน คราวนี้คงจะต้องเป็นม่ายกันหมดแล้ว!”

“แล้วหงเหยียนล่ะ?” โจวตงเป่ยถาม

“จะไปจับเขาทันได้ยังไง?” เฒ่าเพียวเบ้ปาก “ไอ้หนุ่มคนนี้ทำเรื่องแบบนี้ชำนาญจะตายไป คาดว่าคงจะเกาะรถไฟหนีไปนานแล้ว!”

เอ้อร์หู่ก็พูดเสริม: “ใช่เลย ไม่ถึงสองสามเดือนก็คงจะกลับมาเดินกร่างแล้ว!”

โจวตงเป่ยแอบถอนหายใจ ความแค้นของตัวเองครั้งนี้ถือว่าได้ระบายออกไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขอบคุณหงเหยียน ถึงขนาดหวังว่าเขาจะถูกจับเข้าคุก!

เพราะว่าเจ้านี่สภาพจิตใจมีปัญหาแน่นอน ต่อมาก็ก่อคดีร้ายแรงมากมาย วิธีการก็โหดเหี้ยมอย่างยิ่ง...

น่าเสียดายที่ปล่อยให้เขาหนีไปได้!

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามอีก: “ใครพูด?”

“แกก็ไม่ออกไปเที่ยวเล่น ในตำบลเขาลือกันให้ทั่วแล้ว...”

พอพูดถึงตรงนี้ เฒ่าเพียวถึงได้รู้ตัวว่าพูดหลุดปากไป หัวเราะแห้งๆ สองที ไม่พูดต่อ

สีหน้าของโจวตงเป่ยเคร่งขรึมลง “ไปเล่นพนันมาใช่ไหม?”

“เล็กๆ น้อยๆ ครับ แพ้ชนะแค่ไม่กี่หยวนเอง...”

“เห็นพ่อข้าไหม?”

“ไม่เห็นครับ” เฒ่าเพียวรีบส่ายหน้า “ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเล่นกับเขาแล้ว แกวางใจเถอะ!”

ทั้งสองคนคุยเล่นกันอีกครู่หนึ่งถึงได้จากไป

ตอนที่ส่งเขาสองคนออกจากประตู โจวตงเป่ยพูดว่า: “พรุ่งนี้บ่ายไปดูระบำหยางเกอที่โรงงานแปรรูปไม้ แกสองคนไปไหม?”

“ต้องไปสิครับ!”

***

ระหว่างทางกลับบ้าน

เฒ่าเพียวกระซิบถามเอ้อร์หู่: “มีเรื่องหนึ่ง แกยังจำได้ไหม?”

“อะไร?”

“วันนั้น พี่รองให้เงินหวังเฒ่าลามกเกินไปสิบหยวน?”

“อื้ม จำได้สิ!”

“ยังจำได้ไหมว่าเขาพูดว่ายังไง?”

เอ้อร์หู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง หยุดฝีเท้า “งานศพ?”

เฒ่าเพียวพยักหน้า “ข้าถามเขาว่า แกจะไปช่วยงานอะไรบ้านเขา? เขาพูดแค่สี่คำ... งานอะไร? งานศพ!”

ในค่ำคืนที่มืดมิด พลุลูกหนึ่งลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า...

“ปัง!” เสียงระเบิดดังลั่น สว่างไสวไปทั่วฟ้า ทั้งสองคนตัวสั่นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

เอ้อร์หู่ตัวสั่นงันงก “แกหมายความว่า พี่รองจะไปโรงพยาบาลตอนกลางคืนเพื่อไปซ้ำให้ตายเหรอ?”

เฒ่าเพียวทั้งอยากจะร้องไห้ทั้งอยากจะหัวเราะ “เอ้อร์หู่เอ๊ยเอ้อร์หู่ ข้าพบว่าแกนี่มันบ้าบิ่นจริงๆ!”

“เป็นอะไรไป?”

“ซ้ำบ้านแกสิ! ความหมายของข้า...” พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็รีบกระซิบเสียงเบา “เบื้องหลังเรื่องนี้ จะเป็นพี่รองที่ทำอะไรบางอย่างรึเปล่า? ไม่อย่างนั้นเขาจะพูดแบบนั้นทำไม? มันจะบังเอิญเกินไปไหม?”

เอ้อร์หู่บรรลุในบัดดล พยักหน้าซ้ำๆ “อืม มีเหตุผล ต้องเป็นเขาที่ใช้แผนสาวงาม ให้แม่ม่ายหยางไปยั่วยวนหวังเฒ่าลามก...”

“ให้ตายสิ!” เฒ่าเพียวรู้สึกว่าหัวข้อนี้คุยต่อไปไม่ได้แล้ว หันหลังเดินจากไป

“เดี๋ยว—” เอ้อร์หู่รีบเรียกเขา “ฟังข้าวิเคราะห์ให้จบก่อนสิ!”

ไม่กี่ก้าวก็ตามเขาทัน แล้วพูดอีก: “รอให้สองคนนี้รักกันดูดดื่ม...”

“รักกันดูดดื่มเหมือนกาวเหมือนสี!” เฒ่าเพียวเตือนความจำเขา

“ก็ประมาณนั้นแหละ!” เอ้อร์หู่พูดต่อ: “ตอนนั้น พี่รองก็เริ่มปล่อยข่าวลือไปทั่ว...”

“หยุด!” เฒ่าเพียวทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว “หวังเฒ่าลามกกับแม่ม่ายหยางคบกันมากี่ปีแล้ว?”

เอ้อร์หู่ทำหน้างงงวย “เอ่อ เขาว่ากันว่าสามสี่ปีแล้วมั้ง?”

“บ้านหวังเฒ่าลามกให้ค่าสินสอด แล้วก็คุณลุงโจวยืมเงินตอนไหน?”

“ฤดูใบไม้ผลิปีที่แล้ว!”

เฒ่าเพียวถอนหายใจ “เข้าใจรึยัง?”

“เข้าใจอะไรวะ?” เอ้อร์หู่ไม่เข้าใจ

“เส้นเวลาน่ะสิ!” เฒ่าเพียวจะบ้าแล้ว

“เส้นอะไร? มาจากไหนกันวะ?”

“ไปไกลๆ เลย!” เฒ่าเพียวขี้เกียจจะพูดอีกแล้ว เปลืองน้ำลายเกินไป ก้าวขาเดินกลับบ้าน

เอ้อร์หู่ตามติดอย่างใกล้ชิด ยิ้มทะเล้น “ดูแกสิ ไม่มีความอดทนเลยสักนิด เร็วเข้าสิ พูดถึงเส้นนี่หน่อย...”

“ไปให้พ้น!”

***

บ่ายวันรุ่งขึ้น

โจวตงเป่ยดึงพี่สาว เรียกเซิ่งเซี่ยกับเซิ่งชุน แล้วก็เฒ่าเพียว, เอ้อร์หู่ หกคนห้าคันจักรยาน บุกไปยังประตูเหนือของโรงงานแปรรูปไม้

โจวตงหนานนั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยานของน้องชาย มือข้างหนึ่งโอบเอวของเขา ลมพัดผมสลวยของเธอ อารมณ์ก็เบิกบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เธอยิ้มพลางตะโกนเรียกเฒ่าเพียว: “หม่านถุน ร้องสักท่อนสิ!”

เฒ่าเพียวยังอายอยู่บ้าง ตั้งแต่เล็กจนโต พี่ตงหนานคือผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใจของเขา

เซิ่งชุนหันมาหัวเราะแล้วพูดว่า: “ผมเพิ่งจะเคยได้ยินหม่านถุนร้องเมื่อสองปีก่อนเองนะครับ เพราะมากเลย!”

เซิ่งเซี่ยวันนี้สวมหมวกที่เพิ่งจะถักใหม่ ข้างบนยังมีลูกบอลขนฟูๆ สองลูก น่ารักอย่างยิ่ง

เธอปั่นรถอย่างแรง หัวเราะคิกคัก: “พอได้แล้วน่า อย่ามาทำเป็นเกรงใจเลย ให้แกร้องก็ร้องสิ!”

โจวตงเป่ยพูด: “ถ้าแกไม่ร้อง ข้าจะร้องแล้วนะ!”

“อย่า!!!”

เฒ่าเพียว, เซิ่งเซี่ย และเอ้อร์หู่ตะโกนขึ้นพร้อมกัน ตกใจจนมือเขาสั่น เกือบจะล้มลง

“ทำอะไรกันวะ?” เขาตะโกนลั่น

เฒ่าเพียวรีบพูด: “ข้าร้อง ข้าร้องก็ได้ไม่ใช่เหรอ?”

เอ้อร์หู่ด่าขึ้น: “รีบๆ ได้แล้ว อืดอาดยืดยาด!”

“พี่ตงหนานครับ พี่เลือกสักเพลงสิครับ!” เฒ่าเพียวพูด

“อืม...” โจวตงหนานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ร้อง ‘เสี่ยวไป้เหนียน’ แล้วกัน!”

“ไม่มีปัญหาครับ!”

เซิ่งเซี่ยพูด: “ดีค่ะ เพลงนี้เข้ากับบรรยากาศ!”

เฒ่าเพียวกระแอมในลำคอ อ้าปากก็ร้อง:

“เดือนเจียงมาเยือนเป็นปีใหม่เอ๋ยอา วันตรุษจีนวันแรกของปีเอ๋ยอา ทุกบ้านพร้อมหน้าพร้อมตาเอ๋ยอา ผู้น้อยคารวะผู้ใหญ่เอ๋ยอา ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิงเอ๋ยอา เอ๊ยโหย่วโหย่วโหย่วโหย่ว เอ๊ยโหย่วโหย่วอา...”*

พอร้องรอบที่สอง ทุกคนก็ร้องตามกันขึ้นมา

บนถนนหิมะ ขาวโพลนไปหมด หกคนร้องเพลงหัวเราะกันอย่างมีความสุข

ทุกคนขี่รถขึ้นสะพานไม้เล็กๆ โจวตงเป่ยทนความอยากในใจไม่ไหวแล้ว ไม่สนใจว่าพวกเขาจะยอมหรือไม่ สองมือก็กางออก ปล่อยแฮนด์รถ หลับตาเล็กน้อย ใบหน้าดื่มด่ำ:

“ข้าอยากจะมีชีวิตที่เบ่งบาน—”**

เซิ่งเซี่ยตะโกนลั่น: “น้องชาย รีบหนีเร็ว!”

เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ไม่พูดอะไรสักคำ ก้มหน้าปั่นสุดแรง

โจวตงหนานเห็นน้องชายปล่อยมือทั้งสองข้างออกจากแฮนด์รถ ตกใจจนรีบพูดว่า: “อย่าปล่อยมือนะ ตกใจจะตายอยู่แล้ว!”

เซิ่งชุนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กำลังงงเป็นไก่ตาแตก ก็ได้ยินพี่รองของเขาร้องต่อ:

“เหมือนกับโบยบินบนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ เหมือนกับเดินทางผ่านทุ่งกว้างที่ไร้ขอบเขต มีพลังที่จะปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่าง...”

ให้ตายสิ!

เซิ่งชุนตัวสั่นไปทีหนึ่ง ในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพี่สาวพวกเขาถึงหนี รีบปั่นสุดแรง ตะโกนลั่น: “พี่ครับ รอผมด้วย!”

“ตงเป่ย? น้องชาย?” โจวตงหนานไม่กล้าขยับเลยสักนิด แล้วก็ไม่กล้าพูดเสียงดัง กลัวว่าจะล้ม

ในที่สุดโจวตงเป่ยก็ไม่ร้องแล้ว สองมือวางกลับไปบนแฮนด์รถ ยิ้มแล้วถาม: “พี่ครับ เพราะไหม?”

โจวตงหนานถอนหายใจยาว “น้องชายเอ๊ย คนหนีไปหมดแล้ว ยังจะถามอีกเหรอ?”

“พี่ครับ ก็ยังมีพี่อยู่ไม่ใช่เหรอ!”

โจวตงหนานแทบจะร้องไห้ออกมา “ถ้าพี่หนีได้พี่ก็หนีไปนานแล้ว!”

“ห่วยขนาดนั้นเลยเหรอ?” เขายังไม่ยอมแพ้

“พี่ร้องเพลงก็เพี้ยนเหมือนกัน เพราะฉะนั้นจะห่วยหรือไม่ห่วยพี่ไม่รู้ แต่ว่าเมื่อกี้นะ พี่เมื่อกี้มีความคิดอยากจะบีบคอแกอย่างแรง...”

โจวตงเป่ยอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา ถ้าเป็นแบบนี้จริงๆ ตีกันยังจะเงื้อขวานทำไม ตัวเองร้องเพลงเพลงหนึ่งก็คงจะทรมานอีกฝ่ายจนตายได้แล้วไม่ใช่เหรอ?

คนพวกนี้ ช่างเกินจริงไปแล้ว!

เชอะ!

*************

*"เสี่ยวไป้เหนียน" (小拜年) เป็นเพลงพื้นบ้านอวยพรปีใหม่ที่มีชื่อเสียงของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน

**เนื้อเพลงท่อนนี้มาจากเพลง "怒放的生命" (Blooming Life) ของวังเฟิง ซึ่งเผยแพร่ในปี 2005