บทที่ 84 ฝนโลหิตลมคาว

ใกล้จะถึงเวลาเกี๊ยวมื้อดึกแล้ว เสียงประทัดยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ

หยางหงเหยียนสางผมยาวไปไว้ข้างหลัง ค่อยๆ ก้มตัวลง ใบหน้าที่น่ากลัวนั่นเข้าไปใกล้ๆ ถามเสียงแหบ: “ได้ยินว่าแกคบกับแม่ข้างั้นเหรอ?”

กลิ่นเหล้าคลุ้ง!

พอได้ยินประโยคนี้ ดวงตาของหวังเฒ่าลามกก็เบิกกว้างขึ้นทันที “อูอูอู—”

“ข้าก็แค่ถามดู คบ? หรือว่าไม่ได้คบ?”

หวังเฒ่าลามกรีบส่ายหน้า แม่เจ้าโว้ย ตัวเองกลัวที่สุดก็คือเรื่องนี้นี่แหละ ดังนั้นจึงลังเลอยู่หลายปีกว่าถึงจะมุดเข้าไปในผ้าห่มของแม่ม่ายหยาง

จะว่าไปแล้วนี่ก็ยังไม่ถึงสามปีเลยนะ ไม่น่าจะมีคนรู้กี่คน ไอ้โรคจิตคนนี้รู้ได้อย่างไร?

เขารู้สึกว่ากางเกงนวม กางเกงลองจอห์น กางเกงในของตัวเองถูกถอดลงมาหมดแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้จะทำอะไร?

“ส่ายหัวไม่ใช่พยักหน้าใช่ ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย พูดความจริงข้าอาจจะยังยกโทษให้แกได้! แต่ถ้าโกหกข้า...”

มีดสั้นที่ส่องประกายเย็นเยียบเล่มหนึ่ง ปรากฏขึ้นในมือของเขา

“พูด คบ? หรือไม่ได้คบ?”

ในใจของหวังเฒ่าลามกปั่นป่วนไปหมด หรือว่าจะเป็นยายโง่นั่นที่พูดหลุดปากไปเอง?

ไม่อย่างนั้นเขาจะรู้ได้อย่างไร?

ดูท่าแล้วคงจะปิดบังไม่ได้แล้ว พ่อของเขาก็ตายไปตั้งหลายปีแล้ว ตัวเองหลายปีมานี้ก็ดูแลแม่ของเขาดีขนาดนี้ คาดว่าเขาก็คงจะแค่ขู่ตัวเองเล่นๆ!

อีกอย่าง แม่ของเขาก็ไม่มีทางยอมแน่ ไอ้หนุ่มคนนี้มันเดรัจฉาน แต่เขากตัญญู...

เขากำลังจะพยักหน้า พอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นดวงตาเหมือนหมาป่าคู่นี้เข้าพอดี โหดเหี้ยม เย็นชา...

เขาสะท้านขึ้นมาอย่างแรง ทันใดนั้นก็ตื่นรู้ขึ้นมา ไม่ว่าจะยังไงก็ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!

เพราะว่าไม่มีผู้ชายคนไหนจะทนความอัปยศอดสูเช่นนี้ได้ โดยเฉพาะไอ้หนุ่มคนนี้ที่กำพร้าพ่อตั้งแต่เด็ก โตมากับแม่ แม่ของเขาก็คือหนึ่งเดียวของเขา

ถ้าวันนี้ตัวเองยอมรับว่ามีความสัมพันธ์ชู้สาว ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

ดังนั้น เขารีบส่ายหน้าอย่างแรง ตะโกนสุดชีวิต:

“อูอู—อูอูอู—อู—”

หยางหงเหยียนเห็นเขาไม่ยอมรับ ก็ขี้เกียจจะถามอีกแล้ว เอ้อร์ตั้นไม่มีทางโกหกเด็ดขาด ตอนนี้ตัวเองอยากจะได้กลิ่นเลือดสดๆ เท่านั้น

เขาโยกหัวอย่างแรง ความบ้าคลั่งกับฤทธิ์เหล้าพุ่งขึ้นสู่หัว ริมฝีปากล่างไร้เรี่ยวแรง น้ำลายไหลย้อยออกมา

เขาค่อยๆ นั่งยองๆ ลงตรงหน้าหวังเฒ่าลามก

“อืม—” หวังเฒ่าลามกครางออกมาอย่างอู้อี้ ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ช่วงล่าง

จากนั้น ในลำคอของเขาก็มีเสียงร้องโหยหวนที่น่าสยดสยองดังขึ้น แล้วก็สลบไป

แผลเป็นบนใบหน้าที่ตื่นเต้นของหงเหยียนยิ่งแดงขึ้น แล้วก็ฟันลงไปอีกที!

ทุกบ้านยกเกี๊ยวขึ้นโต๊ะ เสียงประทัดดังต่อเนื่องกันเป็นผืน

หวังเฒ่าลามกเจ็บจนตื่น เขาใช้แรงทั้งหมดของร่างกาย สองขาใหญ่ๆ ดิ้นไปมา ร่างกายอ้วนท้วนบิดตัวเหมือนหนอน

หยางหงเหยียนพลิกตัวขึ้นไปนั่งบนขาของเขาทันที ทีหนึ่ง! แล้วก็อีกที!

ในห้อง

แม่ของหวังมู่เซิงตะโกนขึ้น: “พ่อแกตกลงไปในส้วมรึไง? นี่มันก็ครึ่งค่อนวันแล้วนะ? แกไปดูสิ!”

หวังมู่เซิงลุกขึ้นไปเร่งเสียงทีวี ไม่พอใจ: “รอเดี๋ยวก่อน ดูจบก่อน!”

“ไอ้ลูกชายตัวดี รีบไป!”

หวังมู่เซิงได้แต่อิดๆ ออดๆ ลุกขึ้นยืน ไม่ได้คลุมเสื้อนวม ออกจากห้องฝั่งตะวันออก ผลักประตูห้องตะโกนเรียกไปในลานบ้าน: “พ่อครับ? พ่อครับ? ทำอะไรอยู่ยังไม่กลับมาอีก?”

เสียงประทัดเบาลงหน่อย เขาคิดว่าทางฝั่งส้วมเหมือนจะมีเสียงอะไรเคลื่อนไหว เหมือนกับเสียงหมูตอนแย่งอาหารกันหึๆ ฟังไม่ชัด

“พ่อครับ?”

เขาขมวดคิ้ว ตัดสินใจจะไปดู

กอดอกเพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็เสียใจแล้ว น่าจะสวมเสื้อนวมออกมา หนาวจริงๆ

หยางหงเหยียนเหลือบมองก้อนเนื้อเลือดโชกขนาดใหญ่บนพื้นหิมะแวบหนึ่ง หัวเราะเหอะๆ ถือมีดโยกเยกลุกขึ้นยืน

ตอนนี้ หวังมู่เซิงก็เดินมาถึงข้างหน้าแล้ว

หยางหงเหยียนที่เปื้อนเลือดเต็มหน้าเดินออกมา ยิงฟันยิ้ม

“แม่จ๋า—”

หวังมู่เซิงร้องโหยหวนทีหนึ่ง โกยอ้าววิ่งหนี

หยางหงเหยียนก้าวพรวดเดียว มีดสั้นในมือก็แทงเข้าไป

“ฉึก!”

เนื่องจากกำลังวิ่งอยู่ เลยแทงเข้าไปได้แค่ครึ่งเดียว

หวังมู่เซิงรู้สึกแค่ว่าก้นเย็นวาบ ไม่รู้เลยว่าเจ็บ ยังคงวิ่งต่อไป

หงเหยียนไล่ตามไปสองสามก้าว โซซัดโซเซเกือบล้มลง สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดบอกเขาว่า ไล่ตามต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องรีบหนี!

***

บ้านหวังที่หมู่บ้านเล็กเกิดพายุโลหิต แต่บ้านเฒ่าโจวที่ตำบลหงเซิงกลับเต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ

หนิวซู่เฟินแม่ของเซิ่งเซี่ยมาตอนสองทุ่มครึ่ง ยังยกถาดขนมกวนตงมาด้วย หญิงแก่กลุ่มหนึ่งล้อมวงกัน ดูรายการ กินขนม นานๆ ทีก็จะคุยเรื่องไร้สาระกันสักสองสามประโยคแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ

รายการกาล่าฉลองตรุษจีนในยุคนี้ไม่ได้ยาวเหมือนยุคหลัง หลังจากเสียงระฆังปีใหม่ดังขึ้น ในทีวีก็ฉายภาพที่บันทึกไว้ล่วงหน้าทีละฉาก:

ปฏิทินพลิกหน้า ระฆังดังขึ้น ต้มเกี๊ยว รินไวน์แดง กินหม้อไฟ คนงาน ชาวนา ทหารชายแดน...

พิธีกรหกคนแต่งหน้าเวทีอย่างเกินจริง คุณประโยคฉันประโยค กระตือรือร้นอย่างยิ่ง

สำหรับโจวตงเป่ยแล้ว ช่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความคิดถึงจริงๆ

ไม่นาน นักแสดงตลกคนนั้นก็สวมชุดสูทสีขาว ท่าทางเกินจริงผลักตัวอักษรใหญ่ๆ สองสามตัวบนเวทีออกไป: ปีหน้าวันสิ้นปีเจอกันใหม่!

เทคนิคพิเศษดูไร้ฝีมือ แต่ชาวบ้านในตอนนี้ยังคงรู้สึกว่ามหัศจรรย์อย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร

ในที่สุดรายการก็จบลง

ก้อนหินในใจของโจวตงเป่ยก็หล่นลงพื้น โชคดีที่ตลกสองคนในยุคนี้ยังพอใช้ได้ อย่างน้อยก็ไม่ได้พาตัวเองกลับไป...

สี่ชั่วโมง เขากี่ครั้งอยากจะแอบจับมือเล็กๆ ของเซิ่งเซี่ย ก็ไม่สำเร็จ อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ยัยหนูคนนี้หัวโบราณเกินไปแล้ว แตะต้นขาก็ยังจ้องตัวเอง

ทุกคนต่างลุกขึ้นยืน แต่ละคนยังไม่ง่วงเลย สำหรับพวกเขาแล้ว รายการสนุกมาก

โจวตงเป่ยตรงกันข้าม ถ้าไม่ใช่เพราะเซิ่งเซี่ยนั่งอยู่ข้างๆ เขาคงจะหลับไปนานแล้ว

ตอนจะเดินออกไป เขากระซิบข้างหูเซิ่งเซี่ย: “ได้ยินมาว่าในเมืองวันที่สองของปีใหม่มีขบวนแห่ระบำหยางเกอ ไปไหม?”

“ค่ะ!”

เซิ่งเซี่ยพยักหน้า

หลังจากผ่านความคลุมเครือเล็กๆ น้อยๆ ในคืนนี้ ตอนนี้เธอไม่มีท่าทีเผ็ดร้อนเหมือนปกติแล้ว อ่อนโยนเหมือนลูกแมว

โจวตงเป่ยยิ้มจากข้างในออกมา ความรู้สึกที่เลือนรางแบบนี้ช่างวิเศษจริงๆ!

เซิ่งเซี่ยอ่อนโยนก็มีสาเหตุ เพราะเธอสังเกตเห็นสายตาที่ไม่เป็นมิตรของแม่มานานแล้ว

คืนนี้ทั้งคืน ดวงตาคู่นั้นเหมือนกับมีดเล็กๆ “ฟุ่บๆๆ” ไม่กี่นาทีก็แทงมาสองสามที

ท้ายที่สุดแล้วนี่ไม่ใช่บ้านตัวเอง ถ้าเถียงสักสองสามประโยคต้องโดนเพื่อนบ้านหัวเราะเยาะแน่ ดังนั้นเธอถึงได้เลือกที่จะเป็นลูกแมวที่อ่อนโยน

หลังจากกลับบ้าน เธอก็เข้าห้องเล็กๆ ของตัวเองโดยตรง พ่อเธอมาเคาะประตูเรียกเธอกินเกี๊ยว เธอก็ไม่เปิด

กอดหมอน มุมปากของเธอมีรอยยิ้มหวานๆ ไม่นานก็หลับไป

หลังจากทุกคนไปหมดแล้ว บ้านเฒ่าโจวถึงได้เริ่มห่อเกี๊ยว ต้มเสร็จยกขึ้นโต๊ะ ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่าแล้ว

***

เช้าวันที่หนึ่งของปีใหม่ เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ขอบตาดำคล้ำถือของขวัญมาอวยพรปีใหม่

จ้าวอวี้ฟางให้ซองแดงใหญ่คนละซอง ข้างในเป็นเงินใหม่ที่แลกมาล่วงหน้าแล้ว แบงค์หนึ่งเหมาหนึ่งใบ คนละ 50 ใบ สองคนถึงได้วิ่งไปยังห้องของโจวตงเป่ยอย่างร่าเริง

โจวตงเป่ยฟังพวกเขาสองคนพูดจาไร้สาระอยู่ครู่ใหญ่ ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องของหมู่บ้านเล็กเลย อดที่จะสงสัยไม่ได้ หรือว่า “ข่าวลือ” นี้ยังไม่ถึงหูหยางหงเหยียน? หรือว่าเขาหนีไปอีกแล้ว ไม่ได้กลับบ้าน?

สำหรับโรคจิตอย่างหยางหงเหยียนแล้ว ทุกอย่างล้วนเป็นไปได้!

เขาไม่รีบร้อน กับดักนี้วางไว้แล้ว ไม่ช้าก็เร็วต้องดังขึ้น รอไปก็พอแล้ว

บ่ายสองโมง สองคนนี้กินข้าวที่บ้าน ตอนเย็นแปดโมงกว่า ก็วิ่งมาด้วยกันอีกครั้ง

“ได้ยินมารึยัง?”

ประโยคแรกของเฒ่าเพียวก็ทำให้โจวตงเป่ยตื่นตัวขึ้นมาทันที กับดักระเบิดแล้ว!

“เป็นอะไรไป?” เขาทำหน้างุนงง

“รู้จักหงเหยียนใช่ไหม?”

“พูดเล่นรึไง!” โจวตงเป่ยจ้องเขาอย่างไม่พอใจ

“ได้ยินมาว่าเขาตัดของหวังเฒ่าลามกนั่นทิ้ง แล้วยังแทงหวังมู่เซิงไปทีหนึ่ง!”

“หา?!”

โจวตงเป่ยตกใจจริงๆ ไม่คิดว่าเขาจะโหดขนาดนี้

ดังนั้นจึงรีบถาม: “เป็นยังไงบ้าง? คนตายไหม? หงเหยียนโดนจับรึยัง?”

เฒ่าเพียวถอดรองเท้าขึ้นไปบนเตียง หยิบซองฟีนิกซ์ออกมา ฉีกห่ออย่างสุขุม ทำเอาโจวตงเป่ยโกรธจนอยากจะเตะเขาสองสามที

เอ้อร์หู่พูด: “เขาว่ากันว่าหวังเฒ่าลามกเกือบจะตายแล้ว เลือดเกือบจะไหลหมดตัวแล้ว ช่วยชีวิตอยู่หลายชั่วโมงถึงจะไม่ให้เขาสิ้นใจ! หวังมู่เซิงไม่รุนแรง มีดนั่นแทงเข้าที่ก้น ไม่ลึก แล้วก็ไม่ถึงแก่ชีวิต!”

เฒ่าเพียวยื่นมือไปกระทุ้งเขา “ไอ้เวรเอ๊ย แกจะรีบอะไรนักหนา? ให้ข้าพูดไม่ได้รึไง?”

“ไอ้เวรเอ๊ยแกมันอืดอาดยืดยาดเหมือนท้องผูก พูดจาไร้สาระ!”

“ไม่ตาย?!” โจวตงเป่ยอึ้งไป