บทที่ 83 โรคจิตหยางหงเหยียน

พอได้ยินเรื่องเหล่านี้ ในใจของโจวตงเป่ยก็เบิกบานเป็นดอกไม้ เพราะแม่ม่ายหยางก็คือแม่ของหยางหงเหยียนนั่นเอง!

ในเมื่อข่าวลือมาถึงบ้านตัวเองแล้ว ดูท่าแล้วปีใหม่นี้ของหวังเฒ่าลามกคงจะผ่านไปไม่ดีนัก

หลี่หัวโตทำงานได้ไม่เลว เรื่องนี้ช่างทำได้โดยที่ผีไม่รู้เทพไม่เห็นจริงๆ ในตำบลชอบปล่อยข่าวลือแบบนี้ที่สุด อยากจะหาต้นตอก็หาไม่เจอ

“เริ่มแล้ว รีบๆ หน่อยสิ เสียงดังหน่อย!” มีคนตะโกนขึ้น

รายการกาล่าฉลองตรุษจีนปี 1986 เริ่มขึ้นแล้ว การจัดฉากบนเวทีดูบ้านๆ หลอดไฟสีสันสดใสกระโดดไปมาเหมือนกับเวทีโปรโมชั่นในตลาดนัดชนบทในอีกยี่สิบปีข้างหน้า ฉากกั้นลายดอกไม้ข้างหลังยิ่งเหมือนกับนกยูงที่นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นอย่างงุนงง

ในบรรดาพิธีกรมีเพียงพิธีกรชายมืออาชีพแซ่จ้าวคนเดียว ที่เหลืออีกสองชายสามหญิง ไม่ใช่นักแสดงภาพยนตร์ก็เป็นนักแสดงตลกสองคน

ในห้องเงียบลง ทุกคนต่างก็เงยหน้าดูทีวี

โจวตงเป่ยรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง เพราะชาติที่แล้ว เขาดูตลกสองคนของหนึ่งในนั้นแล้วก็เกิดใหม่ขึ้นมา

เขาขยับเข้าไปใกล้เซิ่งเซี่ย กลัวว่าคนคนนั้นจะพาตัวเองกลับไปอีก...

ฟังเพลงเมดเล่ย์ "เพลงอวยพรปีใหม่" เขาสูดจมูกอย่างตะกละตะกลาม นอกจากกลิ่นยาเส้นของย่าซานพั่งจื่อข้างหน้าแล้ว ข้างๆ ยังมีกลิ่นหอมบริสุทธิ์จางๆ

หัวใจของเซิ่งเซี่ยเต้นเหมือนลูกกวางน้อย หน้าแดงไปถึงคอ

อย่าเห็นว่าปกติเธอจะเหมือนพริกขี้หนู แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องชายหญิง นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันขนาดนี้หลังจากโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ช่างน่าอายจริงๆ

***

หยางหงเหยียนไม่ค่อยกลับบ้าน ปีใหม่แล้ว จำต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนแม่เฒ่า

ตอนเขาอายุห้าขวบพ่อก็เสียแล้ว ได้ยินมาว่าตอนที่ดื่มเหล้ากับเพื่อนกินถั่วเหลืองมากเกินไป กลับบ้านมาดื่มน้ำเย็นสองกระบวยแล้วก็ท้องแตกตาย

มีคนเคยสรุปไว้ว่า หยางหงเหยียนต่อคนนอกแล้วเป็นเดรัจฉานโดยแท้ แต่กับแม่ของเขากตัญญูอย่างยิ่ง

กินอาหารค่ำวันสิ้นปีเสร็จ เขาก็เดินเตร็ดเตร่ไปยังบ้านของเอ้อร์ตั้นเพื่อนนักเรียนประถมที่อยู่หัวหมู่บ้านทิศใต้

พ่อแม่ของเอ้อร์ตั้นเสียไปนานแล้ว อยู่กับพี่ชาย ที่บ้านมักจะมีเพื่อนกินเพื่อนเที่ยวมาดื่มเหล้ากันเป็นกลุ่ม วันนี้คนก็ไม่น้อย

หยางหงเหยียนผลักประตูเข้าห้อง เด็กหนุ่มแปดเก้าคนบนเตียงอิฐใหญ่เงียบลงทันที

เขาสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีดำ ที่อกซ้ายยังพิมพ์อักษรสีขาวว่า “โรงงานซ่อมเครื่องจักรเมืองซิงอัน” ไม่รู้ว่าเขาไปหามาจากไหน

อย่าเห็นว่าเขาแต่งตัวไม่สะดุดตา แต่ทรงผมล้ำสมัย อย่าว่าแต่ยุคนี้เลย ต่อให้เป็นในอีกสามสิบปีข้างหน้า ทรงนี้ก็ถือว่าเป็นคนทันสมัยแน่นอน!

ผมข้างซ้ายของหัวเขาสั้นมาก เผยให้เห็นหนังศีรษะสีเขียว ส่วนผมข้างขวาของหัวกลับยาวมาก ยาวจนปิดใบหน้าข้างขวา

ใบหน้าของเขาซีดขาวอย่างไม่แข็งแรง ตาไม่ใหญ่ คิ้วกับหางตาสูงชันขึ้นไป

นานๆ ทีจะสะบัดผมเบาๆ ก็จะเห็นว่ามีแผลเป็นอยู่เส้นหนึ่ง ตั้งแต่ปลายคิ้วขวาของเขาไล่ยาวไปจนถึงมุมปากขวา แผลเป็นลึกมาก โดยเฉพาะบริเวณแก้ม แผลเป็นที่นูนขึ้นมากลับออกมาข้างนอก

อย่าเพิ่งไปพูดถึงเลยว่าคนบ้าจริงๆ คนนี้ตีกันโหดหรือไม่โหด แค่รูปลักษณ์แบบนี้ ก็สามารถทำให้เด็กหยุดร้องไห้ตอนกลางคืนได้แล้ว

“หงเหยียน!”

“พี่หยางครับ!”

“เสี่ยวเหยียน!”

“...”

ทุกคนพูดกันเจี๊ยวจ๊าว เรียกอะไรก็มีหมด สนิทสนมและกระตือรือร้น แต่ตอนนี้ถ้ามีคนนอกอยู่ จะต้องสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวของพวกเขาแน่นอน

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา หยางหงเหยียนก็ดื่มเหล้าขาว 60 ดีกรีแบบตักขายเข้าไปจินกว่า เขาเดินโซซัดโซเซออกไปฉี่ เอ้อร์ตั้นก็ตามออกไปด้วย

เดิมทีเขาคอแข็งพอใช้ได้ แต่ตอนนี้โดนลมพัดเข้าไป มึนยิ่งกว่าเดิม

ทั้งสองคนยืนอยู่ริมรั้วแผ่นไม้ ปลดกางเกงออก ไอร้อนพวยพุ่ง ไกลออกไปมีเสียงประทัดดังขึ้นประปราย

“พี่ครับ ช่วงนี้ในหมู่บ้านมีข่าวลือ...” เอ้อร์ตั้นพูดอย่างระมัดระวัง โตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก เขารู้ดีว่าคนข้างๆ นี้อารมณ์เป็นอย่างไร

“อะไรวะ?” หยางหงเหยียนใช้มือข้างหนึ่งค้ำรั้วแผ่นไม้ไว้ เรอออกมาทีหนึ่ง

“หลายคนแอบพูดกันลับหลังว่า... ว่า...”

“ว่าอะไรวะ? ให้ตายสิ แกไปติดอ่างตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เอ้อร์ตั้นกัดฟัน “ว่าป้าหยางกับหวังเฒ่าลามกคบกัน!”

“หา?!” หยางหงเหยียนตัวสั่นไปทีหนึ่ง ฉี่หยุดไหล จากนั้นเลือดทั่วร่างกายก็พุ่งขึ้นสู่สมอง ทันใดนั้นสองตาก็แดงก่ำ

“พี่ครับ พี่ฟังผมพูดก่อน” เอ้อร์ตั้นกลัวจะตายอยู่แล้ว รีบอธิบาย: “คนพวกนี้ก็ไม่รู้ว่าไปได้ยินมาจากไหน ก็เอาไปพูดจาเหลวไหลลับหลังคนอื่น... ผมได้ยินมา ก็เลยมาบอกพี่...”

“ฟุ่บ—” หยางหงเหยียนคว้าคอเสื้อนวมของเขาไว้ทันที “จริงหรือเท็จ?”

“ผะ-ผม-ผม...”

“พูด!”

ถึงแม้หยางหงเหยียนจะเมาแล้ว แต่สมองยังไม่เบลอไปหมด

ดังคำที่ว่าไม่มีลมก็ไม่มีคลื่น ตัวเองไม่ได้อาศัยอยู่ที่หมู่บ้านเล็กมานานแล้ว หลายเรื่องก็ไม่รู้ แต่สองพี่น้องเอ้อร์ตั้นวันๆ ไม่มีอะไรทำ หลายเรื่องในหมู่บ้านก็ซ่อนไม่พ้นพวกเขา

“ผมไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ ก็แค่ได้ยินมา...”

ใบหน้าของหยางหงเหยียนแทบจะติดกับหน้าของเขา เสียงเย็นเยียบ “เอ้อร์ตั้น ข้าจะถามแกเป็นครั้งสุดท้าย จริงหรือเท็จ?”

เอ้อร์ตั้นรู้สึกว่าตัวเองจะสลบไปแล้ว สายตาหลบเลี่ยงไม่กล้ามองเขา

หยางหงเหยียนเห็นท่าทีของเขา ก็เข้าใจไปกว่าครึ่งแล้ว อดไม่ได้ที่สองมือจะสั่นเทา

เอ้อร์ตั้นกลัวว่าตอนนี้ถ้าไม่พูด ต่อไปถ้าไปสืบสาวราวเรื่องทีหลังจะยิ่งหนักกว่าเดิม กัดฟันทีหนึ่ง ตัดสินใจพูดความจริง:

“เมื่อสองปีก่อนตอนฤดูร้อน มีอยู่ครั้งหนึ่งผมเล่นไพ่จนฟ้าสาง ตอนกลับบ้าน เห็น-เห็นหวังเฒ่าลามกกระโดดออกมาจากหน้าต่างหลังบ้านพี่...”

หยางหงเหยียนเหมือนกลายเป็นหิน ครู่ใหญ่ถึงได้ค่อยๆ ปล่อยมือ ขาทรุด เกือบจะนั่งลงบนพื้น

“พี่ครับ” เอ้อร์ตั้นรีบยื่นมือไปประคองเขา แล้วพูดว่า: “เรื่องของรุ่นพ่อแม่ พวกเราก็อย่าไปใส่ใจเลย...”

“ไปให้พ้น”

หยางหงเหยียนไม่ได้มองเขา แค่พูดเสียงเข้มคำหนึ่ง คำว่า “ไปให้พ้น” นี้ ไม่มีความยิ่งใหญ่เหมือนปกติเลยแม้แต่น้อย ข้างในยังแฝงไปด้วยความหดหู่และจนใจอยู่บ้าง

“พี่ครับ?” เอ้อร์ตั้นก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง

เขาเดินจากไปอย่างสิ้นหวัง ฝีเท้าหนักอึ้ง

เอ้อร์ตั้นรู้ว่าเกลี้ยกล่อมเขาไม่ได้ พูดมากอีกสักประโยค ตัวเองก็อาจจะต้องโดนอัด ดังนั้นจึงรีบกลับไปเอาเสื้อคลุมของเขา แล้วก็วิ่งออกมาช่วยคลุมให้

เขายังคงไม่พูดอะไรสักคำ

มองดูแผ่นหลังของเขา เอ้อร์ตั้นกลืนน้ำลาย หวังเฒ่าลามก แกเสร็จแล้ว!

พี่ชายของเขากับเพื่อนๆ ก็วิ่งออกมา

“บอกไปแล้วเหรอ?”

เอ้อร์ตั้นหัวเราะอย่างขมขื่น “ถ้าข้าไม่บอก ต่อไปถ้าเขารู้จากปากคนอื่น ไม่ใช่ว่าจะตีขาข้าหักเหรอ!”

ใครก็ไม่ได้พูดอะไรอีก รู้ว่าเขาพูดไม่ผิด ตอนนี้พูดก็เรื่องหนึ่ง ต่อไปพูดก็อีกเรื่องหนึ่งแล้ว

***

ปีใหม่นี้ของหวังเฒ่าลามกผ่านไปไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ลูกชายสองคนที่เหมืองถ่านหินก็ไม่กลับมา ทีวีปรับยังไงก็ไม่ชัด ดูภาพซ่าๆ ไปครึ่งคืน ดื่มไปหลายแก้ว ยายแก่ก็บ่นไม่หยุด

เขาดึงหนังสือพิมพ์เก่ามาสองแผ่น คลุมเสื้อนวม เตรียมจะออกไปนั่งยองๆ สักพัก

ต่อให้จะหนาวก้น ก็ขอหลบไปสงบๆ หน่อย

เดินเข้าไปในส้วมแห้งที่มุมตะวันตกเฉียงใต้ของลานบ้าน ยังไม่ทันจะหันกลับไปปิดประตู ก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย ตาพร่ามัว แล้วก็สลบไป

หวังเฒ่าลามกค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา รู้สึกว่าช่วงล่างเย็นเฉียบไปหมด ข้อเท้าข้อมือถูกมัดไว้แน่น ปากก็มีอะไรพันอยู่

มองซ้ายมองขวา ยังคงอยู่ในส้วมบ้านตัวเอง

“อู—อูอู—”

เขาตะโกนลั่นอย่างตื่นตระหนก แต่กลับตะโกนออกมาไม่ได้เลย ประกอบกับเสียงประทัดที่ดังขึ้นเป็นพักๆ ต่อให้ปากจะไม่ถูกปิดไว้ คาดว่าก็คงจะส่งไปได้ไม่ไกล

ในความมืดมิดของยามค่ำคืน คนคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูส้วมเหมือนวิญญาณเร่ร่อน ลมพัดผ่านมาทีหนึ่ง เขาก็เห็นแผลเป็นที่น่ากลัวนั่น

หงเหยียน?

เขาถึงกับตกใจ ขนทั่วร่างกายลุกชัน

“อูอูอูอู—” เขายังคงตะโกนลั่น ไม่เข้าใจว่าไอ้หนุ่มคนนี้จะทำอะไร

หวังเฒ่าซานยังไม่ได้ยินข่าวลือเหล่านั้น เรื่องแบบนี้ คนที่เป็นตัวการมักจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้