บทที่ 82 สวัสดีปีใหม่

เสียงประทัดหยุดลง บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระดาษสีแดง

“พี่รองคะ?”

เสียงใสๆ ของเซิ่งเซี่ยดังขึ้น ไม่รู้ว่าเธอออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“กินข้าวรึยัง?” โจวตงเป่ยยิ้มแล้วถาม

“เดี๋ยวจะกินแล้วค่ะ” เซิ่งเซี่ยหัวเราะคิกคัก “ของพี่นี่ไม่ได้เรื่องเลย ขี้เหนียวชะมัด ซื้อมากี่นัดคะ?”

“1,000!”

“พี่ดูของบ้านหนูสิ!”

กำลังพูดอยู่ เซิ่งชุนก็อุ้มประทัดวิ่งออกมา “พี่รอง สวัสดีปีใหม่ครับ!”

เขายิ้มปากกว้างทักทาย

“ต้าชุน สวัสดีปีใหม่ พี่สาวแกอวดข้าใหญ่เลย ของแกนี่กี่นัดล่ะ?” โจวตงเป่ยยิ้มถาม

“2,000!”

เอ่อ—

“จุดสิ ดูสิว่าจะดังกว่าของบ้านข้าไหม!”

“ครับผม!” เซิ่งชุนเอาประทัดไปแขวนไว้บนราวตากผ้า เป่าธูปในมือ แล้วก็ตัวสั่นๆ ไปแตะทีหนึ่ง

ประทัดยังไม่ทันดัง เขาก็ “พรึ่บ” วิ่งออกไปทันที หลบไปไกลๆ แล้วก็เอามืออุดหู

“อะไรกัน?” เซิ่งเซี่ยเห็นประทัดไม่ดัง ก็ด่าขึ้น: “แกนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ! จุดประทัดจะกลัวอะไร?”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ สวรรค์ก็ไม่รู้ว่าเล่นตลกอะไรกันแน่ ถึงได้สลับนิสัยของสองพี่น้องคู่นี้!

เซิ่งชุนตั้งแต่เล็กก็ขี้ขลาด พูดน้อยเงียบๆ เหมือนเด็กผู้หญิง แต่เซิ่งเซี่ยตรงกันข้ามพอดี ตอนประถมหนึ่ง เธอเคยขี่คร่อมเด็กผู้ชายที่มารังแกเธอแล้วตบปากฉาดๆ

ตอนอายุสิบเอ็ดสิบสอง เธอก็กล้าจุดประทัดสองนัดแล้ว นัดแรกอยู่ในมือ จากนั้นก็พุ่งขึ้นไปบนฟ้าแล้วระเบิดนัดที่สอง เด็กผู้ชายทั่วไปก็ไม่มีใครใจกล้าเท่าเธอ

เซิ่งชุนหน้าแดงก่ำ ปล่อยมือทั้งสองข้างแล้วถาม: “ไม่ดังเหรอ?”

“ไอ้ไม่ได้เรื่องเอ๊ย!”

เซิ่งเซี่ยด่าอีกประโยคหนึ่ง เดินเข้าไปคว้าธูปในมือเขามา มาถึงหน้าประทัดแล้วก็ยื่นมือไปจุด

เซิ่งชุนก็เอามืออุดหูอีกครั้ง

ในควันหมอก ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเซิ่งเซี่ยปรากฏให้เห็นเป็นครั้งคราว

ประทัด 2,000 นัดใช้เวลาจุดไม่นาน ไม่นานก็เสร็จแล้ว

“เป็นไงคะ?” เธอเชิดคางเล็กๆ ที่งดงามของเธออย่างภาคภูมิใจ

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ดัง ของบ้านแกดีกว่า!”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

“จะมาเมื่อไหร่?”

“ใกล้จะเริ่มแสดงแล้วค่อยไปค่ะ!”

“ได้เลย!”

โจวตงเป่ยรับคำแล้วก็กลับเข้าไป

เซิ่งชุนเหลือบตามองบนใส่พี่สาว พึมพำ: “ก็แค่จุดประทัด ยังจะมาอวดอีก?”

เซิ่งเซี่ยยกเท้าขึ้นเตะ

เซิ่งชุนหลบอย่างทุลักทุเล “แม่ครับ ดูพี่สิคะ เตะหนูอีกแล้ว...”

เซิ่งเซี่ยคว้าคอเสื้อของเขาไว้ทันที พูดอย่างดุเดือด: “ยังไม่หย่านมรึไง? วันๆ ก็เอาแต่เรียกแม่?”

“หยาบคาย!”

***

อาหารค่ำวันสิ้นปีเริ่มต้นขึ้น

โจวตงเป่ยลงมือรินเหล้าขาวให้โจววั่งเต็มแก้ว แล้วก็ยกแก้วขึ้นพูดว่าสวัสดีปีใหม่ เพียงแต่ว่ายังไม่ได้เรียกพ่อ

มองดูอาหารเลิศรสบนโต๊ะ จ้าวอวี้ฟางขอบตาแดงก่ำ

ปลาตาเดียวตุ๋นซีอิ๊ว, เนื้อหัวหมู, หมูตุ๋นซีอิ๊ว, ผักกาดดองเนื้อขาว, ยำวุ้นเส้นผักกาดขาว... แล้วก็ยังมีเกี๊ยวไส้ผักกาดดองหมูอีกจานแล้วจานเล่า

นี่คืออาหารค่ำวันสิ้นปีที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในรอบหลายปีมานี้

“แม่คะ” โจวตงหนานเห็นความผิดปกติของแม่ รีบคีบหมูตุ๋นซีอิ๊วชิ้นหนึ่ง “กินเนื้อค่ะ!”

“อืม แกกินสิ!”

โจววั่งมีความสุขมาก ถึงแม้ลูกชายจะไม่พูดกับตัวเอง แต่คำพูดที่แม่ลูกคุยกันในครัวเมื่อก่อนหน้านี้ ตัวเองก็ได้ยินชัดเจน เงิน 1,490 หยวนก็ใช้คืนหมดแล้ว คราวนี้ตัวเองก็สามารถยืดอกได้แล้ว!

เปลี่ยนความคิดก็แอบถอนหายใจ ค่ำคืนที่พร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ ไม่รู้ว่ากุ้ยเซียงทำอะไรอยู่นะ เธอคนเดียวคงจะอ้างว้างเกินไป เฮ้อ!

หนึ่งทุ่ม ที่บ้านเริ่มมีคนมาแล้ว ล้วนเป็นเพื่อนบ้านซ้ายขวามาดูรายการกาล่าฉลองตรุษจีน และก็พกม้านั่งเล็กๆ มาเองด้วย

จ้าวอวี้ฟางยุ่งอยู่กับการต้มน้ำในหม้อใหญ่

โจวตงหนานถืออ่างไปที่โรงเก็บของ หยิบสาลี่แช่แข็งออกมาจากโอ่งใหญ่ กลับไปที่ครัวเทน้ำบ่อที่เย็นเฉียบลงไปในอ่าง ครู่เดียวก็ละลายดีแล้ว

หันกลับไปที่โรงเก็บของอีกครั้ง เอาถั่วลิสงเมล็ดแตงโมลูกอมในถุงผ้าออกมา จัดใส่จานแล้วจานเล่ายกออกมาวางไว้บนเตียงอิฐ

นิสัยของสองแม่ลูกก็เป็นแบบนี้แหละ เมื่อก่อนสองคนไม่เคยไปดูทีวีบ้านคนอื่นเลย แต่เธอไม่ไปก็คือไม่ไป พอคนอื่นมาที่บ้านตัวเอง ก็ต้องต้อนรับด้วยรอยยิ้ม เลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี

เพราะว่าสองสามวันนี้ทุกคืนก็มีคนมา ก็เลยเตรียมใจไว้แล้ว

โจวตงเป่ยซื้อบุหรี่ต้าจีมาแถวหนึ่งล่วงหน้าแล้ว หยิบออกมาสองซองแจกจ่ายให้ทุกคน...

“ลุงหลี่ครับ สูบบุหรี่ครับ!”

“โอ๊ย ต้าจี?!”

“ป้าจางครับ อย่าสูบยาเส้นเลย ลองของผมสิครับ!”

“ข้าสูบของแบบนั้นไม่ได้หรอก ไอ!”

“คุณลุงจางครับ มาสักมวนไหมครับ?”

“...”

ในห้องวุ่นวายไปหมด หลังจากคุยเรื่องสัพเพเหระแล้ว ก็เริ่มโหมดอวดลูกกัน คุณประโยคฉันประโยค ชมโจวตงเป่ยจนเป็นดอกไม้

บ้านของเซิ่งเซี่ย

“แม่คะ ถ้าแม่ไม่ไปพวกเราก็จะไปแล้วนะคะ!” เซิ่งเซี่ยพูด

“ข้าไม่ไปหรอก!” หนิวซู่เฟินยืนอยู่หน้าเตาล้างชาม ไม่แม้แต่จะมองสามพ่อลูก

“ต้าชุน ไปที่โรงเก็บของเอาสาลี่แช่แข็งมาอ่างหนึ่ง” เซิ่งเจี้ยนเซ่อพูด: “ปีใหม่ทั้งที เราจะไปมือเปล่าได้ยังไง!”

หนิวซู่เฟินไม่พูดอะไร

สามพ่อลูกหิ้วม้านั่งเล็กๆ จากไป โกรธจนเธอเช็ดน้ำตา “ไอ้ลูกหมาป่าสองหัว! หมาป่าเนรคุณ! มีทีวีแล้วก็ไม่เอาแม่แล้ว...”

โจววั่งกำลังเติมฟืนเข้าไปในช่องเตา เห็นเซิ่งเจี้ยนเซ่อเข้ามา ก็ยิ้มเหอะๆ ทักทาย:

“เจี้ยนเซ่อ สวัสดีปีใหม่!”

“เฒ่าวั่ง อย่างนี้ถึงจะถูก อยู่บ้านทำงานเยอะๆ หน่อย!”

เซิ่งเจี้ยนเซ่อพูดประโยคเดียว ทำเอาเขาหน้าแดงก่ำ

เมื่อก่อนสองคนเข้ากันได้ดี ก็เพราะเซิ่งเจี้ยนเซ่อเคยเตือนเขาหลายครั้งว่าอย่าเอาแต่เหลวไหล สองคนก็เลยทะเลาะกันจนหน้าแดงไปครึ่งหนึ่ง ต่อมาก็ไม่ค่อยได้ดื่มเหล้าด้วยกันอีกแล้ว

“คุณลุงโจว สวัสดีปีใหม่ค่ะ!” สองพี่น้องเซิ่งเซี่ยปากหวานมาก

“เออ สวัสดีปีใหม่!”

จ้าวอวี้ฟางหิ้วกระติกน้ำร้อนสองใบออกมา ยิ้มระรื่น: “เจี้ยนเซ่อมาแล้วเหรอ เสี่ยวเซี่ย แม่แกล่ะ?”

“อยู่ที่บ้านล้างชามค่ะ!”

ยังไม่ทันที่เซิ่งเซี่ยจะพูดต่อ เซิ่งเจี้ยนเซ่อก็พูดแทรกขึ้นมา “เดี๋ยวก็มาแล้ว เอาสาลี่แช่แข็งมาหน่อย รีบเอาไปละลายให้ทุกคนสิ!”

“ดูแกสิ มาก็มาสิ เอาอะไรมาด้วย!” จ้าวอวี้ฟางพูดอย่างเกรงใจ วางกระติกน้ำร้อนไว้บนขอบเตา ยื่นมือไปรับมา

สามพ่อลูกเข้าบ้านไป ก็โดนคนมากมายขนาดนี้ทำเอาตกใจไปทีเดียว กล้าพูดได้เลยว่าเพื่อนบ้านแถวนี้มากันหมดแล้ว เด็กร้องเมียเรียกคุ้นเคยดีจริงๆ

“ยัยหนูเซี่ย เร็วเข้า ขึ้นมาบนเตียง!” โจวตงเป่ยนั่งอยู่หัวเตียงกวักมือเรียกเซิ่งเซี่ย: “เก็บที่ไว้ให้แกแล้ว!”

เซิ่งเซี่ยหัวเราะคิกคัก คล่องแคล่วว่องไวถอดรองเท้ากระโดดขึ้นไปบนเตียงอิฐ

เซิ่งชุนมองไปรอบๆ “พี่รองครับ แล้วผมล่ะ?”

โจวตงเป่ยชี้ไปที่มุมห้อง “ตรงนั้นคือที่ของแก!”

เซิ่งเซี่ยหัวเราะลั่น ใบหน้าภาคภูมิใจ

เซิ่งชุนแทบจะร้องไห้ เห็นว่าไม่มีที่แล้วจริงๆ แล้วก็ไม่อยากจะไปเบียดกับพวกหญิงแก่เหล่านั้น ได้แต่อุ้มม้านั่งเล็กๆ ไปตรงนั้น

บนเตียงคนก็เยอะเหมือนกัน

โจวตงเป่ยกับเซิ่งเซี่ยสองคนพิงหลังกับผนังร้อน ขาได้แต่งอไว้

โดยไม่ตั้งใจ เข่าของโจวตงเป่ยก็ไปโดนเท้าเล็กๆ ของเธอ...

เท้าคู่นี้อย่างมากก็ใส่รองเท้าเบอร์สามสิบห้า วันนี้สวมถุงเท้าสีชมพู เรียวเล็กงดงาม

เซิ่งเซี่ยเห็นเขาจ้องมองเท้าตัวเองไม่กระพริบ นิ้วเท้าก็อดที่จะงอเล็กน้อย รีบซ่อนไว้ใต้ขา ใบหน้างามแดงก่ำ เสียงอ่อนโยน:

“คนน่ารังเกียจ!”

ยังไม่ถึงสองทุ่ม ในห้องก็วุ่นวายพูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่

“ยังไงทีวีสีก็ดีกว่า ดูสิ สว่างชัดเจนแค่ไหน!”

“อื้ม ดีจริงๆ!”

“...”

“เฮ้ พวกแกได้ยินมารึยัง?”

คือป้าหลี่เพื่อนบ้านหัวมุมบ้านฝั่งตะวันตก

“อะไรเหรอ?”

“เป็นอะไรไปอีกแล้ว?”

ป้าหลี่คือลำโพงน้อยชื่อดังของตำบล ข่าวซุบซิบเล็กๆ น้อยๆ ส่วนใหญ่ก็มาจากเธอนี่แหละ

เธอกระซิบเสียงเบา อย่างลึกลับ “ข้าจะบอกให้พวกแกนะ พวกแกห้ามไปบอกคนอื่นเด็ดขาดนะ...”

โจวตงเป่ยก็โดนเธอดึงดูดความสนใจไปด้วย พอได้ยินประโยคนี้ก็อยากจะหัวเราะ คนที่ชอบปล่อยข่าวลือประโยคแรกก็เป็นแบบนี้แหละ

“ได้ยินมาว่านะ หวังเฒ่าลามกแห่งหมู่บ้านเล็กกับแม่ม่ายหยางมีอะไรกัน...”

“หา? ป้าหลี่ ป้าก็ได้ยินมาเหรอ?”

“เมียซานพั่งจื่อ แกก็รู้เหรอ?”

“ค่ะ!”

“ไม่ใช่มั้ง?” มีคนพูด: “ยายเฒ่าหยางดูเรียบร้อยดีออก!”

“เรียบร้อยอะไรกัน? นั่นมันอีตัวชัดๆ!”

“เขาว่ากันว่า สองคนนอนด้วยกันมาหลายปีแล้ว...”

“มีอะไรแปลก? หวังเฒ่าลามกหลายปีมานี้เคยสงบสุขบ้างเหรอ?”

“ใช่เลย ข้าไม่แปลกใจเลยสักนิด แล้วก็เมียเฒ่าหูที่หมู่บ้านหน้า ก็เคยโดนคนจับได้คาผ้าห่ม...”

“ใช่แล้ว ได้ยินมาว่าตอนที่คนกลุ่มหนึ่งบุกเข้าไป หวังเฒ่าลามกกำลังโก่ง...”

“พวกแกจะเบาเสียงหน่อยได้ไหม? เด็กๆ อยู่ด้วยนะ!”

“...”