บทที่ 81 คืนเงิน

“ใคร?!”

คือหวังมู่เซิง

“ข้าเอง โจวตงเป่ย มาคืนเงิน!”

หวังมู่เซิงพอได้ยินว่าเป็นเขา ก็หันหลังกลับเข้าบ้านไป

“พ่อครับ พ่อ! มาแล้วจริงๆ ครับ!” พอเข้าบ้านเขาก็ตะโกนขึ้น

หวังเฒ่าลามกกำลังปรับทีวีขาวดำโบตั๋น 13 นิ้วเครื่องนั้นอยู่ ปากก็สบถด่าว่าภาพซ่ามาก ดูไม่ชัด...

พอเห็นลูกชายวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน ก็อดไม่ได้ที่จะด่าขึ้น: “โตป่านนี้แล้ว จะสุขุมหน่อยไม่ได้รึไง?”

แม่ของหวังมู่เซิงนั่งอยู่บนเตียงอิฐกำลังมวนยาเส้น พูดแทรกขึ้นมาประโยคหนึ่ง: “สันดานเดิม!”

หวังเฒ่าลามกโกรธจนแทบจะหงายหลัง

“พ่อครับ ไอ้รองบ้านโจวมาแล้วจริงๆ ครับ!”

“ไม่ควรจะมาเหรอ?” หวังเฒ่าลามกจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์

หวังมู่เซิงแทบจะร้องไห้ “พ่อครับ ถ้าคืนเงินแล้วจริงๆ เมียผมก็หนีไปแล้วสิครับ!”

หวังเฒ่าลามกยื่นมือไปหยิบเสื้อคลุม “ไม่เอาเงินก็หนีอยู่ดี มีแรงขนาดนี้ ไปคิดถึงเรื่องตัวเองให้ดีๆ เถอะ! ดูคนอื่นสิ สามเดือนก็หาเงินก้อนนี้มาได้แล้ว ได้ยินมาว่ายังซื้อทีวีสีอีก...”

ใบหน้าของหวังมู่เซิงแดงก่ำ พูดอย่างขุ่นเคือง: “นั่นมันเก็งกำไรชัดๆ แลกไข่ไก่? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าทำเรื่องแบบนั้นจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้?”

“เก็งกำไร?” หวังเฒ่าลามกทั้งโกรธทั้งผิดหวัง “ข้าว่าแกยิ่งอยู่ยิ่งถอยหลังเข้าคลองนะ! ตอนนี้ใครจะยังมาพูดเรื่องเก็งกำไรอะไรกันอีก?”

หวังมู่เซิงไม่ยอม “เอ้อร์หู่กับพวกเขาสองคนจะยอมลำบากขนาดนั้นเหรอ? ต้องอาศัยข้ออ้างนี้ไปลักขโมยตามบ้านแน่ๆ...”

“แกไม่ได้ไปแจ้งจับคนอื่นเขาเหรอ ผลเป็นยังไง?”

หวังมู่เซิงไม่พูดอะไร

“ข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกัน วันๆ แกคิดอะไรอยู่? พอผ่านปีใหม่ไปก็รีบตามพี่ใหญ่กับพี่รองแกไปทำงานที่เหมืองถ่านหิน!”

“ข้าไม่ไป!” หวังมู่เซิงบิดตัว

“แล้วแต่แกแล้วกัน!”

หวังเฒ่าลามกไม่สนใจเขาอีก คลุมเสื้อคลุม ไพล่มือไว้ข้างหลังเดินออกไป

แม่ของหวังมู่เซิงร้อนใจ ตะโกนขึ้น: “ไม่ได้นะ ลูกชายคนเล็กของฉันจะไปเป็นคนงานเหมืองถ่านหินได้ยังไง?”

“ก็เพราะแกตามใจมันทั้งนั้น!” หวังเฒ่าลามกด่าไปประโยคหนึ่ง

ผลักประตูห้องออกไป ยืนอยู่ในลานบ้าน หวังเฒ่าลามกก็กระแอมในลำคอ ถ่มน้ำลายลงบนกองหิมะ

เขาว่ากันว่าไอ้รองบ้านโจวบ้าไปแล้ว แต่เขารู้ว่านั่นมันเหลวไหลสิ้นดี ถ้าบ้าจริงๆ เงินนี่ก็คงจะไม่คืนแล้ว!

ในเมื่อกล้ามาคืนเงิน ก็แสดงว่าไม่เพียงแต่จะไม่บ้า แต่ยังฉลาดกว่าใครทั้งหมด

ให้ตายสิ ตัวเองพยายามอย่างสุดความสามารถ ค่อยๆ ลากเฒ่าวั่งลงหลุมไปทีละก้าว ไม่คิดว่าไอ้ลูกชายไม่ได้เรื่องของเขาจะกระโดดออกมา ช่างคาดไม่ถึงจริงๆ หงุดหงิดชะมัด!

ตัวเองฉลาดมาทั้งชีวิต ทำไมลูกชายสามคนถึงได้ไม่ได้เรื่องคนแล้วคนเล่า!

ไอ้เวรโจววั่งนั่น ทำอะไรก็ไม่เป็น แต่เมียก็ดีงาม ลูกสาวก็สวย ลูกชายก็สูงใหญ่กำยำ สวรรค์นี่มันไม่มีตาจริงๆ!

เขาเดินก้าวยาวๆ ไปที่ประตู อารมณ์ซับซ้อน ไม่รู้ว่าไอ้หนุ่มคนนี้จะเงื้อขวานขึ้นมาอีกไหม...

ประตูใหญ่เปิดออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

“ผู้นำครับ สวัสดีปีใหม่ครับ!”

ผู้นำ?

พอได้ยินสองคำนี้ หวังเฒ่าลามกรู้สึกว่าหูตัวเองคันยุบยิบ นี่มันคำเรียกแบบไหนกัน?

หวังมู่เซิงก็ตามออกมาด้วย ใบหน้าเขียวคล้ำ

เขามองโจวตงเป่ยแวบหนึ่ง จากนั้นก็จับจ้องไปที่เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคน ครั้งที่แล้วที่ตัวเองโดนตี ก็เป็นฝีมือของไอ้สองคนนี้!

ตัวเองพาคนไปดักรอหลายครั้งแล้ว แต่สองคนนี้วันๆ ก็ออกเช้ากลับดึก ไม่เคยเจอเลยสักครั้ง

ไม่คิดว่าวันนี้พวกเขาสองคนจะตามมาด้วย ถ้ารู้แต่แรกก็เรียกคนมาที่บ้านสักสองสามคนก็ดีแล้ว ความแค้นนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องชำระ!

เฒ่าเพียวมองเขา ยิ้มทะเล้น

ดวงตาเล็กๆ ของเอ้อร์หู่ส่องประกายเย็นเยียบ เขากำลังรอให้หวังมู่เซิงลงมือก่อน มีดเล่มนี้ของตัวเองไม่ใช่ของประดับ!

พี่รองบอกว่า สองพ่อลูกนี่จะพูดจาน่าเกลียดแค่ไหนก็ห้ามลงมือ แต่ถ้าพวกเขาลงมือก่อน ตัวเองค่อยชักมีดออกมาก็ไม่มีปัญหาแล้วใช่ไหม?

คำโบราณว่าไว้ ยื่นมือไปไม่ตีคนหน้ายิ้ม ในการรับมือกับสองพ่อลูกนี้ โจวตงเป่ยมีความอดทนอย่างยิ่ง

หวังเฒ่าลามกทำเสียง “อืม” ในลำคอ ถาม: “เอาเงินมาแล้วเหรอ?”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ผู้นำไม่เชิญพวกเราเข้าบ้านไปนั่งหน่อยเหรอครับ?”

หวังเฒ่าลามกชะงักไปครู่หนึ่ง ช่างยิ่งคาดเดาเจ้านี่ไม่ออกจริงๆ เขาทำหน้าเฉยเมย: “ก็ยุ่งกันอยู่ทั้งนั้น ช่างเถอะ!”

“ก็ได้ครับ!” โจวตงเป่ยทำท่าทีไม่ใส่ใจ ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม เอาเงินออกมา

เงิน 1,500 หยวน ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ดูหนามาก

“นับดูสิครับ ให้เกินมา 10 หยวน นี่คือเงินช่วยงานที่ผมให้!” เขาพูด

เงินช่วยงาน?

หวังเฒ่าลามกรู้สึกสับสนเล็กน้อย ยื่นมือไปรับมา หันไปยื่นให้ลูกชาย “นับดู!”

หวังมู่เซิงรีบเปิดกระดาษหนังสือพิมพ์ออก แล้วก็นับขึ้น

เขามองโจวตงเป่ย “เงินช่วยงานอะไร?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ “ปีใหม่ทั้งที จะมามือเปล่าได้ยังไง ท่านว่าใช่ไหมครับ?”

หวังเฒ่าลามก “อ้อ” คำหนึ่ง แต่ก็ยังขมวดคิ้วแน่น รู้สึกอยู่เสมอว่าเขาพูดจาคลุมเครือแดกดัน แต่ก็ขี้เกียจจะไปติดใจเรื่องนี้ 10 หยวนเชียวนะ ก็ถือว่าเป็นดอกเบี้ยแล้วกัน!

เขาถามอีก: “ได้ยินว่าเป็นพ่อค้าอิสระแล้วเหรอ?”

“ครับผม ต้องขอบคุณท่านเลยครับ ลาออกจากงานมาทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ไม่อย่างนั้นปีลิงเดือนม้าถึงจะใช้หนี้คืนได้!” รอยยิ้มของโจวตงเป่ยไม่ลดลง

พอได้ยินเขาเรียก “ท่าน” ทีละคำ หวังเฒ่าซานยิ่งรู้สึกขัดๆ ทั้งเมืองซิงอันก็มีไม่กี่คนที่พูดแบบนี้

“ดีนี่ ดูท่าแล้วแกยังต้องขอบคุณข้า!”

เขาพูดปัดไปประโยคหนึ่ง อยากจะจบการสนทนานี้เร็วๆ ไม่อย่างนั้นเหมือนกับมีเห็บไต่เต็มตัวอึดอัด

โจวตงเป่ยยิ้มอีกครั้ง: “ครับผม ขอบคุณครับ!”

หวังเฒ่าลามกเห็นแววตาเย็นเยียบในดวงตาของเขาแวบหนึ่ง แล้วก็หายไป อดไม่ได้ที่ท้องน้อยจะรู้สึกเปรี้ยวขึ้นมา...

“พ่อครับ 1,500 พอดีครับ!” หวังมู่เซิงนับเสร็จแล้ว

“ได้ งั้นก็ตามนี้แล้วกัน!” พูดจบ หวังเฒ่าลามกก็หันหลังจะเดินกลับเข้าไป

“เดี๋ยวครับ—” โจวตงเป่ยคว้าไหล่ของเขาไว้ทันที “ท่านลืมอะไรไปรึเปล่าครับ?”

หวังเฒ่าลามกทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก หัวเราะแห้งๆ สองที: “เกือบลืมไปจริงๆ!”

พูดจบ ก็หยิบกระดาษโน้ตปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกง มีทั้งซองบุหรี่ กระดาษหนังสือพิมพ์ และกระดาษมวนบุหรี่อีกสองสามแผ่น

โจวตงเป่ยรับมา แน่นอนว่าเป็นลายมือของพ่อทั้งหมด มีทั้งห้าสิบหนึ่งร้อย สามร้อยสองร้อยก็มี เขาดูไปพลางรวมเงินไปพลาง

ไม่ผิด พอดี 890 หยวน!

เงินค่าสินสอดไม่นิยมเขียนใบรับ ดังนั้นจึงไม่มีหลักฐานอะไร โจวตงเป่ยไม่กลัวว่าเขาจะเบี้ยว

ฉีก! ฉีก! ฉีก!

เขาฉีกอย่างแรง ยื่นมือไปโปรยขึ้นไปในอากาศ ปลิวไปตามลม

หวังเฒ่าลามกเงยหน้ามองเศษกระดาษที่ปลิวว่อนเหล่านี้ ไม่พูดอะไรสักคำ หันหลังเดินเข้าลานบ้านไป

หวังมู่เซิงกำเงินไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเกลียดชังจ้องมองเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ที่อยู่ข้างหลังเขา

“มองหาพ่องรึ?”

ในที่สุดเอ้อร์หู่ก็ทนไม่ไหว อ้าปากก็ด่า

เฒ่าเพียว “พรืด” หัวเราะออกมา

หวังมู่เซิงก็อดหัวเราะไม่ได้ ตอบกลับไปประโยคหนึ่ง: “ข้าก็มองแกนี่แหละ!”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ ทำเอาเอ้อร์หู่งงไปหมด ไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าขำ

หวังมู่เซิงมีพี่ชายสองคน ตั้งแต่เล็กก็โดนแม่ตามใจจนเสียคน แต่สมองเขาไม่โง่เลย คนตรงหน้าสามคน ตัวเองยังไงก็สู้ไม่ได้ ดังนั้นพอพูดประโยคนี้จบ ก็หันหลังกลับเข้าไปเหมือนกัน

มองดูประตูใหญ่ที่ปิดสนิท รอยยิ้มของโจวตงเป่ยก็หายไปทันที ไร้ร่องรอย

ระหว่างทางกลับบ้านของสามคน

เอ้อร์หู่เอาข้อศอกทั้งสองข้างค้ำแฮนด์รถ บ่นพึมพำอย่างหงุดหงิด: “ใจกว้างบ้าบออะไรอาศัยอะไรต้องให้พวกเขาเพิ่มอีก 10 หยวนด้วย?”

เฒ่าเพียวก็พูดเสริม: “ใช่แล้ว เงินช่วยงาน 10 หยวนมันจะมากไปหน่อยไหม? อีกอย่าง แกจะไปช่วยงานอะไรบ้านเขา?”

“งานอะไร?” โจวตงเป่ยยิ้มกว้าง สายตาโหดเหี้ยม พูดทีละคำ: “งาน! ศพ!”

ฟ้าเริ่มยาวขึ้น บ่ายสี่โมงยังไม่มืด

โจวตงหนานผลักประตูออกไป ยิ้มแย้มดั่งดอกไม้ “เกี๊ยวมาแล้ว จุดเถอะ!”

โจวตงเป่ยดีดบุหรี่ในมือ จุดประทัดที่แขวนอยู่บนราวตากผ้าในลานบ้าน

เปรี๊ยะๆๆ

จมูกของเขาได้กลิ่นที่คุ้นเคย นั่นคือกลิ่นที่ผสมผสานระหว่างอากาศที่หนาวเย็น กลิ่นควันไฟในชนบท และกลิ่นของประทัดที่กำลังลุกไหม้

บางครั้ง เพียงแค่ได้ยินเพลงเพลงหนึ่ง หรือเห็นฉากฉากหนึ่ง หรือได้กลิ่นกลิ่นหนึ่ง...

ชั่วขณะนั้น สามารถทำให้ความคิดของคุณย้อนกลับไปหลายสิบปี เรื่องราวในอดีตก็ปรากฏแก่สายตา

โจวตงเป่ยไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นผู้โชคดีที่สุด เขาไม่เพียงแต่จะได้กลิ่นที่คุ้นเคยนี้อีกครั้ง ยังได้กลับมาในยุคนี้ ทุกอย่างยังทันเวลา...

อารมณ์ของเขาเบิกบานอย่างยิ่ง

สามเดือน ใช้หนี้สินภายนอกทั้งหมด ที่บ้านกับบ้านปู่ก็ซื้อทีวีสีแล้ว ในมือยังเก็บเงินไว้ได้อีกสองหมื่นกว่าหยวน โดยพื้นฐานแล้วบรรลุเป้าหมายที่คาดไว้!

ปีใหม่แล้ว เขาให้แม่กับพี่สาวซื้อเสื้อผ้าใหม่สองสามชุด แต่ทั้งสองคนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากมาจนชินแล้ว เงินส่วนเกินสักเฟินก็ไม่ยอมใช้