บทที่ 80 อย่าได้สอนผู้อื่นให้เป็นคนดี

จ้าวอวี้ฟางใช้สองมือเช็ดบนผ้ากันเปื้อน ถามเขาว่า: “เงินพอไหม?”

“พอครับ!”

“ห้ามตีกันเด็ดขาดนะ!”

“แม่ครับ แม่วางใจเถอะครับ! เป็นหนี้ก็ต้องใช้คืน เป็นเรื่องชอบธรรม! พอใช้เงินคืนแล้ว พวกเรากับบ้านเฒ่าหวังนั่นก็จะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไร ผมจะไปตีกันทำไมล่ะครับ!”

จ้าวอวี้ฟางได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็สบายใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังพูดว่า: “แม่ไปกับแกด้วยดีไหม?”

โจวตงเป่ยรู้ว่าเธอไม่วางใจ เดินเข้าไปโอบไหล่ของเธออย่างแรง ปลอบโยนเสียงนุ่มนวล: “แม่ครับ แม่ก็วางใจเถอะครับ ก็แค่ไปคืนเงินเท่านั้นเอง ต่อให้เขาจะด่าผม ผมก็จะไม่สู้ตอบ?”

“จริงเหรอ? แกอย่ามาหลอกแม่นะ!”

“ผมสาบาน!” โจวตงเป่ยยกมือขึ้นข้างหนึ่ง อย่างจริงจัง

จ้าวอวี้ฟางยื่นมือไปตีเขา “ปีใหม่ก็จะยี่สิบแล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กๆ อยู่ได้ รีบไปเถอะ กลับมาเร็วๆ!”

“ครับผม!”

โจวตงเป่ยเพิ่งจะผลักประตู ก็เห็นเด็กหนุ่มสองคนสวมเสื้อคลุมทหารเข็นรถเข้าลานบ้านมา ตะโกนโหวกเหวก

“เถ้าแก่โจว? เถ้าแก่โจว?”

เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่?

สองคนนี้ไม่ได้ไปเดินเล่นหรอกเหรอ ทำไมถึงกลับมาเร็วขนาดนี้? ยังซื้อเสื้อคลุมใหม่มาด้วยกันทั้งคู่?

“คุณลุงโจวครับ!” สองคนนี้ถึงได้เห็นโจววั่ง รีบทักทาย

ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สำหรับคนที่รุ่นราวคราวเดียวกับพ่อของตัวเอง แต่แก่กว่าพ่อ ก็ต้องเรียกว่าลุงใหญ่ เน้นเสียงที่พยางค์หน้า ไม่ใช่ลุงใหญ่แบบคุณลุงทั่วไป ยิ่งไม่ใช่เสียงเรียกของหญิงงามเมือง

คนที่อายุน้อยกว่าพ่อตัวเอง ถึงจะเรียกว่าอา

“อ้อ!” โจววั่งยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร

“ได้เรื่องนี่” โจวตงเป่ยยิ้มเดินเข้าไปต้อนรับ “เปลี่ยนชุดใหม่กันหมดเลยนะ!”

“เป็นไง?” เอ้อร์หู่จอดจักรยานเสร็จ ก็หมุนตัวรอบหนึ่ง ใบหน้าตื่นเต้น “35 หยวนต่อตัว ข้าสองคนซื้อพร้อมกันสองตัว ต่อราคาลงมาได้สามหยวน!”

เฒ่าเพียวจ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าบอกให้ซื้อชุดผ้าวูลของทหารเรือ แต่เจ้าหมอนี่เสียดายเงิน!”

“พูดเล่นรึไง” เอ้อร์หู่พูด: “58 หยวนต่อตัว ไม่ลดสักเฟิน แพงเกินไป ข้าให้แม่ไป 50 เงินก็ไม่พอแล้ว!”

โจวตงเป่ยพูดว่า: “แกจะรีบร้อนอะไรนักหนา จะไปซื้อชุดผ้าวูลของทหารเรือทำไม?”

เฒ่าเพียวถอนหายใจ “ไอ้สองบ้านนอกเอ๊ย เฮ้อ จนปัญญา!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วถาม: “แกสองคนกลับมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?”

“ก็เป็นห่วงแกไม่ใช่รึไง?” เฒ่าเพียวพูดอย่างไม่สบอารมณ์: “กลัวแกไปหมู่บ้านเล็กคนเดียวจะมีอันตราย ข้าสองคนซื้อเสื้อคลุมเสร็จก็รีบปั่นกลับมา ขาแม่งก็ล้าไปหมดแล้ว...”

โจวตงเป่ยในใจซาบซึ้งอย่างเห็นได้ชัด แต่คำพูดที่ออกมากลับไม่ค่อยน่าฟังนัก “แกสองคนไปจะทำอะไรได้? เพิ่งจะไปลอบทำร้ายหวังมู่เซิงมา ไปแล้วอย่าให้ตีกันอีกนะ!”

“ถ้าจะตีก็ตีไปนานแล้ว!” เอ้อร์หู่พูด “ข้าว่าเรื่องนี้ต้องไปบอกพี่ข้า ให้เขาไปหาโอกาสจัดการหวังมู่เซิงอีกที!”

โจวตงเป่ยกลัวว่าต้าหู่จะมาทำลายเรื่องใหญ่ของตัวเอง รีบพูดว่า: “เลิกพูดมากได้แล้ว! ยังคิดว่าเป็นตอนเด็กๆ อยู่รึไง? โดนรังแกก็เรียกพี่แก น่าอายไหม?”

ใบหน้าใหญ่ๆ ของเอ้อร์หู่แดงก่ำ หัวเราะแห้งๆ สองทีไม่พูดอะไรอีก

“ไปกันเถอะ!” โจวตงเป่ยเข็นรถจะเดินออกไป

“ตงเป่ย?!”

โจวตงเป่ยหันกลับไป เป็นโจววั่งที่เรียกเขา

โจววั่งรู้สึกว่ามีหม่านถุนกับพวกเขาสองคนอยู่ด้วย ลูกชายคงจะไม่กล้าปฏิเสธตัวเอง ดังนั้นจึงรวบรวมความกล้าพูดว่า: “ข้าไปด้วยได้ไหม?”

“แกจะไปทำไม?” สีหน้าของโจวตงเป่ยดูไม่ดีขึ้นมา “ข้าเพิ่งจะใช้หนี้เสร็จ แกจะไปยืมต่อเหรอ?”

ใบหน้าของโจววั่งเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน เขาหลักๆ แล้วอยากจะดูว่าใช้หนี้ก้อนนี้คืนแล้วจริงๆ หรือไม่ อีกอย่างก็กลัวว่าคนพวกนี้จะตีกัน

ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นลูกชายของตัวเอง จะบอกว่าไม่เป็นห่วงก็โกหก!

เขาอยากจะอธิบายกับลูกชายสักสองสามประโยคมาตลอดว่า ตัวเองไม่ได้คิดจะขายลูกสาวจริงๆ!

ละแวกใกล้เคียงสองสามตำบล บ้านของหวังจู่เต๋อรวยที่สุด เขาเป็นผู้ใหญ่บ้าน ลูกชายสองคนก็ทำงานที่เหมืองถ่านหิน ไอ้หนุ่มนั่นกับลูกสาวก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ตัวเองก็แค่อยากจะให้ลูกสาวต่อไปนี้ได้มีชีวิตที่ดีเท่านั้นเอง...

ส่วนเรื่องเงิน การพนันนี่มัน ก็มีแพ้มีชนะไม่ใช่เหรอ ปีที่แล้วตัวเองก็ดวงซวย อาจจะปีนี้ดวงจะขึ้นมาก็ได้ ยังจะต้องให้ลูกชายมาใช้หนี้แทนตัวเองอีกเหรอ?

คิดถึงตัวเองช่วงหลายเดือนที่ผ่านมานี้ ผ่านชีวิตมาอย่างน่าอนาถจริงๆ!

ถ้าไม่ใช่เพราะเดือนที่แล้วภรรยาให้เงินตัวเองมา 10 หยวน ลูกสาวก็แอบให้อีก 10 หยวน ชีวิตนี้ก็คงจะอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว

เฒ่าเพียวยื่นมือไปดึงเขา โจวตงเป่ยทำหน้าเคร่งขรึม จ้องเขาแวบหนึ่ง

เขาได้แต่ต้องดึงมือกลับมาอย่างเจื่อนๆ

เดิมทีเอ้อร์หู่ยังอยากจะพูดอะไรสักสองสามประโยค พอเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็รีบหุบปาก อย่าไปหาเรื่องไม่สบายใจเลย

สามคนออกจากลานบ้าน ขี่รถไปทางหมู่บ้านเล็กด้วยกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่ โจวตงเป่ยก็เปิดปากพูดก่อน: “แกสองคนอยากจะพูดอะไรข้ารู้หมด!”

ทั้งสองคนเอียงคอมองเขา

“มีคำพูดหนึ่งพูดได้ดีมาก ไม่เคยผ่านความทุกข์ของผู้อื่น อย่าได้สอนผู้อื่นให้เป็นคนดี!”

ทั้งสองคนไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอะไร

เขาพูดต่อ: “ความหมายของประโยคนี้ก็คือ อย่าใช้ความเข้าใจของตัวเอง ไปคาดเดาโลกของคนอื่น เพราะว่าบนโลกใบนี้ไม่เคยมีคำว่าเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่น มีแต่ความหนาวร้อนที่รู้ได้ด้วยตัวเองเท่านั้น!”

“มีดแทงอยู่ที่ใคร คนนั้นถึงจะรู้สึกเจ็บ และไม่เกี่ยวกับคนอื่น! ไม่เคยผ่านชีวิตของคนอื่นอย่างแท้จริง ก็อย่าได้ไปตำหนิและวิพากษ์วิจารณ์คนอื่น...”

เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนฟังแล้วก็งงๆ ไม่กล้าพูดอะไร

โจวตงเป่ยไม่อยากจะอธิบายอีกแล้ว เข้าใจได้ก็ดีที่สุด ไม่เข้าใจก็จนปัญญา

แน่นอนว่า เขารู้ดีว่าทั้งสองคนหวังดี ท้ายที่สุดแล้วคนคนนั้นไม่ใช่คนอื่น เขาคือพ่อแท้ๆ ของตัวเอง

กากตัญญู ลูกแกะคุกเข่าดูดนม สัตว์ยังเป็นเช่นนี้ แล้วคนเล่า!

สามเดือนแล้ว เขาไม่อยากจะเป็นแบบนี้ ก็อยากจะผ่อนคลายความสัมพันธ์แบบนี้ลงบ้าง แต่ทุกครั้งที่มีความคิดนี้ขึ้นมา ในหัวก็จะปรากฏหลุมศพที่อ้างว้างของพี่สาวขึ้นมา ทันใดนั้นใจก็เย็นชาลงอีกครั้ง

ต่อให้จะมีชีวิตมาสองชาติ แต่เขาก็ยังคงเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง คนธรรมดาสามัญ มีทั้งเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา และยังมีข้อเสียอีกมากมาย

ใกล้จะถึงหมู่บ้านเล็กแล้ว ก็ได้ยินเสียงประทัดดังขึ้นมาประปราย

เขาถอนหายใจ แล้วพูดอีก: “หลายปีมานี้ แกสองคนก็รู้ดีว่าพ่อข้าเป็นยังไง ถ้าข้าไม่ทำกับเขาแบบนี้ เขาก็ยิ่งจะกำเริบเสิบสาน!”

เฒ่าเพียวลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังคงพูดออกมา “พี่ครับ คุณลุงโจวเป็นยังไงพวกเรารู้แน่นอน แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็คือพ่อแก เวลาอยู่ต่อหน้าคนนอก ก็ควรจะสำรวมหน่อย เขาก็ต้องรักษาหน้า...”

“หน้า?” คิ้วของโจวตงเป่ยก็ตั้งขึ้น “ถ้าเขารู้ว่าอะไรคือหน้า ก็จะไม่ทำเรื่องน่าอายมากมายขนาดนี้! ถ้าเขา...”

“ตุ้บ!”

โจวตงเป่ยยังพูดไม่ทันจบ เอ้อร์หู่ก็ลื่นล้มลงไป ก้นจ้ำเบ้า ทั้งสองคนรีบลงจากรถ

“โอ๊ย เจ็บจะตายอยู่แล้ว!” เขาครวญครางไปพลาง ลูบก้นไม่ยอมลุก

โจวตงเป่ยเข้าใจแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้จงใจ

เขาถอนหายใจ ไม่ว่าจะยังไง ทั้งสองคนก็เพื่อตัวเองทั้งนั้น ต่อให้จะพูดไม่เป็น ต่อให้จะสื่อความหมายไม่ถูก แต่ใจก็ดี ตัวเองนี่มันจะอะไรนักหนา!

“อย่าแกล้งแล้ว ลุกขึ้นมา!” เขาเดินเข้าไป ยกเท้าขึ้นเตะก้นเอ้อร์หู่ “เนื้อหนากว่าผู้หญิงอีก จะเจ็บได้ยังไง?”

เอ้อร์หูลูบก้นลุกขึ้นมา แสยะปาก “เจ็บสิ เจ็บจะตายไป แกทำไมไม่เชื่อล่ะ?”

เฒ่าเพียวไม่พูดอะไร เขาไม่มีทางจะโกรธอะไรได้ ก็มองออกว่าการแสดงที่ไร้ฝีมือของเอ้อร์หู่ ยิ่งเข้าใจอารมณ์ของพี่รองมากขึ้น ใครเจอพ่อที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้ ใครก็ต้องหงุดหงิด

โจวตงเป่ยใช้ถุงมือตบหิมะบนตัวเอ้อร์หู่ พึมพำ: “แต่ละคนก็พูดจาไม่เป็น แกสองคนเป็นคนนอกรึไง?”

เฒ่าเพียวหัวเราะเหอะๆ

เอ้อร์หู่ฟังแล้วก็งงเป็นไก่ตาแตก “อะไรกันคนในคนนอก? พูดอะไรกัน?”

โจวตงเป่ยยกเท้าขึ้นเตะก้นเขาอีกครั้ง “รีบไปได้แล้ว!”

“โอ๊ย! เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

เอ้อร์หู่กระโดดขึ้นมา

เมื่อกี้เขากลัวว่าสองคนจะทะเลาะกัน ดังนั้นจึงใช้แผนเนื้อเจ็บ เขาก็นึกไม่ออกว่าจะทำยังไงได้อีก ได้แต่ต้องทำร้ายตัวเอง ขอแค่สองพี่น้องอย่าทะเลาะกันก็พอแล้ว

ถึงแม้จะจงใจล้ม ถือว่าโกง แต่ล้มลงบนพื้นมันปลอมไม่ได้ เขาก็ไม่มีฝีมือขนาดนั้น เป็นการล้มก้นจ้ำเบ้าอย่างจังๆ แน่นอน ตอนนี้ยังมาโดนเตะอีกที จะไม่เจ็บได้ยังไง!

สามคนไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว เข้าหมู่บ้านเล็กไป

ผ่านบ้านของสื่อกุ้ยเซียง โจวตงเป่ยก็เผลอมองเข้าไปในลานบ้านแวบหนึ่ง ไม่คิดว่าจะเจอเธอออกมาพอดี

สื่อกุ้ยเซียงวันนี้สวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีชมพู ที่แขนสะพายตะกร้าเล็กๆ ใบหนึ่ง ดูท่าแล้วจะไปที่โรงเก็บของหยิบของ

เธอก็เห็นว่ามีคนอยู่นอกรั้ว แต่สามคนห่อตัวมิดชิด ยากที่จะจำได้ว่าเป็นใคร

สื่อกุ้ยเซียงสางผมทีหนึ่ง เดินโยกย้ายส่ายสะโพก บั้นท้ายอวบอ้วนซ้ายโยกขวาไหว ก่อนเข้าโรงเก็บของยังเม้มปากยิ้มอย่างขวยเขิน

“ถุย!” โจวตงเป่ยถ่มน้ำลายลงบนพื้นหิมะ **

เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนแน่นอนว่ารู้ดีว่าแม่ม่ายคนนี้คือใคร ดังนั้นใครก็ไม่พูดอะไร

ท้ายที่สุดแล้วก็มีความสัมพันธ์กับคุณลุงโจว ถ้าเป็นเมื่อร้อยปีก่อน ถ้าแต่งเข้าไปเป็นเมียน้อย พวกเขาก็ต้องเรียกป้าเล็ก ดังนั้นก็ควรจะเงียบปากไว้ดีกว่า

สามคนมาถึงบ้านหวังเฒ่าลามก

บ้านผู้ใหญ่บ้านก็ภูมิฐานดี ถึงแม้ประชากรในหมู่บ้านเล็กจะยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของตำบลหงเซิง แต่ข้าราชการก็คือข้าราชการ ประตูใหญ่ก็ยังสูงใหญ่กว่าบ้านคนธรรมดามาก

ในลานบ้านตั้งเสาไม้เบิร์ชสูงๆ ไว้ต้นหนึ่ง ข้างบนแขวนโคมแดงใหญ่ลูกหนึ่ง ตอนนี้เทียนข้างในยังไม่ได้จุด แกว่งไปมาตามลมเหนือ

โจวตงเป่ยจอดจักรยาน พูดเสียงเข้ม: “จำไว้นะ เดี๋ยวสองพ่อลูกนี่จะพูดอะไร พูดน่าเกลียดแค่ไหน แกสองคนก็ห้ามลงมือ รู้แล้วยัง?”

เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนตาโตจ้องตากัน ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ขี้ขลาดขนาดนี้!

เอ้อร์หู่ลูบมีดปลายแหลมในอกเสื้อ พอเห็นเขาจ้องตัวเองอยู่ ก็ได้แต่ต้องดึงมือกลับมาอย่างเจื่อนๆ

“ก๊อกๆๆ!” โจวตงเป่ยเดินก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า เคาะประตูรั้วอย่างไม่ลังเล