บทที่ 79 รู้สึกเหมือนเป็นกับดัก

หูเฒ่าซาน?!

ดวงตาโตๆ ของโจวตงเป่ยหรี่ลง ช่างเป็นคู่แค้นที่พบกันในที่แคบจริงๆ ไม่คิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่

สีหน้าของหูเฒ่าซานเป็นปกติ ยังคงเป็นเสื้อโค้ทผ้าวูลสีดำที่เปี่ยมไปด้วยบารมีตัวนั้น กางเกงผ้าขนสัตว์สีน้ำเงินและรองเท้าหนังบุฝ้ายหัวต่อสามท่อนสีดำคู่หนึ่ง บนหัวสวมหมวกขนมาร์มอต ที่คอยังคงพันผ้าพันคอยาวสีแดงสดผืนนั้น

เจ้าหมอนี่ถึงแม้จะนิสัยไม่ดี แต่ก็ต้องยอมรับว่าหล่อจริงๆ ปากแดงฟันขาวตัวสูงใหญ่ บวกกับการแต่งกายที่เหมือนข้าราชการชุดนี้ เดินไปไหนก็โดดเด่นเหมือนหงส์ในฝูงไก่!

หูเฒ่าซานไม่คิดว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้ มองซ้ายมองขวา เห็นภรรยาตัวเองกำลังยุ่งอยู่ในเคาน์เตอร์ ก็คิดจะไปห้องทำงานของเฉินอ้ายหมินเพื่อขอบุหรี่สักมวน

ส่วนเรื่องที่ว่าผู้อำนวยการใหญ่คนนี้จะรำคาญตัวเองหรือไม่ เขาไม่เคยไปคิดเรื่องพวกนี้ พี่สามอย่างข้าก็เป็นแบบนี้แหละ รำคาญ? แต่แกก็ไม่กล้าไล่ข้าไปหรอก!

เดิมทีโจวตงเป่ยก็ไม่ได้คิดจะหลบ พอเห็นเขาเดินมาทางนี้ ก็ยืนรออยู่ตรงนั้น

ดังนั้น สองคู่แค้นจึงได้พบกันในโถงทางเดิน

หูเฒ่าซานประหลาดใจมาก ท้ายที่สุดแล้วภรรยาของเขาก็บอกแค่ว่าคนที่เคยมาส่งไข่แซ่โจว ไม่ได้บอกว่าชื่ออะไร เขาย่อมไม่รู้ว่า พ่อค้าคูปองอาหารตรงหน้ากับคนที่มาส่งไข่คือคนเดียวกัน

“โย่ นี่ไม่ใช่น้อง—ชายโจวเหรอ!” หูเฒ่าซานลากเสียงคำว่าโจวยาวเป็นพิเศษ เพราะเขาอยากจะเรียกโจวคนบ้า แต่ก็นึกขึ้นมาได้ชั่วขณะว่าไอ้หนุ่มคนนี้มีความสัมพันธ์กับหยางเฒ่าเจ็ด เลยกลืนคำว่าคนบ้าสองคำนั้นกลับลงไป

โจวตงเป่ยยิ้มอย่างไม่เป็นพิษเป็นภัย “บังเอิญจริงๆ ครับ นี่ไม่ใช่คุณหูเหรอครับ ท่านมาที่นี่ได้ยังไง”

หูเฒ่าซานไพล่มือไว้ข้างหลัง เงยคางขึ้น “ข้ามาหาเฒ่าเฉินดื่มชาสักหน่อย! อ้อ ใช่แล้ว แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

โจวตงเป่ยแอบหัวเราะในใจ เจ้าหมอนี่เห็นได้ชัดว่ามาหาภรรยาตัวเอง ยังจะมาทาบทองบนหน้าตัวเองอีก เฉินอ้ายหมินเกลียดเขาจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาดื่มชาอีก?

“เสี่ยวกวงคะ ทำไมมาเร็วขนาดนี้?” หลิวหลิงหลิงวิ่งเข้ามา

ทิศทางของโจวตงเป่ยเผชิญหน้ากับหลิวหลิงหลิง ใบหน้าปรากฏร่องรอยความประหลาดใจอย่างพอเหมาะพอเจาะ “พี่หลิวครับ พี่กับคุณหูรู้จักกันเหรอครับ?”

หลิวหลิงหลิงงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเสี่ยวโจวคนนี้จะไปรู้จักสามีตัวเองได้อย่างไร

“อ้อ” หูเฒ่าซานหันกลับไปเหลือบมองแวบหนึ่ง “เมียข้าเอง!”

“อ้อ—” โจวตงเป่ยหัวเราะ รอยยิ้มนี้ในสายตาของหูเฒ่าซาน ดูลึกลับอยู่บ้าง และยังมีความหมายลึกซึ้งอีกด้วย

หลิวหลิงหลิงเดินเข้ามาถาม: “เสี่ยวกวงคะ พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”

“หา? ใช่ น้องโจวเป็นเพื่อนข้าคนหนึ่ง!”

โจวตงเป่ยกลั้นหัวเราะ “ไม่คิดเลยจริงๆ ครับ ที่แท้พี่หลิวกับพวกท่านเป็นครอบครัวเดียวกันเหรอครับ?”

ดวงตาโตๆ ของหลิวหลิงหลิงกระพริบปริบๆ สมองไม่พอใช้แล้ว

“งั้นได้” เขายิ้มประสานมือ “สวัสดีปีใหม่คุณหูกับพี่หลิวล่วงหน้านะครับ ผมขอตัวก่อน!”

“ได้” หูเฒ่าซานยิ้มอย่างจริงใจ ราวกับว่าเป็นเพื่อนสนิทกันจริงๆ “วันหลังพวกเรามาดื่มกันหน่อย!”

“ได้เลยครับ!” โจวตงเป่ยเดินไปยังฝั่งเคาน์เตอร์ แล้วก็ทักทายกับจ้าวเฟิ่งเสียอีกครั้ง ถึงได้เดินออกจากประตูไปอย่างสบายๆ

“พวกคุณเป็นเพื่อนสนิทกันเหรอ?” หลิวหลิงหลิงดึงแขนของหูเฒ่าซาน

“อื้ม?” หูเฒ่าซานยังไม่ทันได้สังเกตอะไร “ก็เป็นเพื่อนกันหมดแหละ ไอ้หนุ่มคนนี้ก็แค่บ้าๆ บอๆ ไปหน่อย...”

ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นมือของภรรยายื่นมาที่หน้าผากของตัวเอง ตกใจจนรีบหลบไปข้างๆ “ทำอะไร?”

หลิวหลิงหลิงกัดฟันกรอด “แกรู้หรือไม่ว่า ไข่ไก่ของที่นี่ก็เป็นเขาส่งมาตลอด!”

“หา?” หูเฒ่าซานงงไปเลย “เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นพ่อค้าคูปองอาหาร จะมาส่งไข่อะไร!”

“ฉันก็บอกแกไปนานแล้วว่า ไอ้หนุ่มที่มาส่งไข่แซ่โจว แกคิดดูสิ!” หลิวหลิงหลิงก็เกือบจะโดนเขาพูดจนงงไปเหมือนกัน ทำไมถึงกลายเป็นพ่อค้าคูปองอาหารไปได้ล่ะ?

หูเฒ่าซานหุบปากลง ครุ่นคิด

ใช่ ภรรยาเคยพูดไว้ว่า เป็นไอ้หนุ่มร่างสูงใหญ่แซ่โจวมาส่งไข่ให้พวกเขาตลอด!

คนที่มาส่งไข่แซ่โจว คนแลกคูปองอาหารโจวคนบ้า...

ให้ตายสิ ทำไมรู้สึกเหมือนเป็นกับดักนะ?

แต่กับดักนี้ขุดได้อย่างไร? ใครเป็นคนขุด? แล้วตัวเองกระโดดเข้าไปได้อย่างไร?

“พวกคุณเป็นเพื่อนกันจริงๆ เหรอ?” หลิวหลิงหลิงถามอีก

หูเฒ่าซานยังคงอยู่ในช่วงระดมสมอง ไม่ได้ยินคำพูดของภรรยาเลย

“แก?” หลิวหลิงหลิงเห็นเขายืนบื้ออยู่ ไฟโกรธก็กดไว้ไม่อยู่แล้ว ยื่นมือไปจะหยิกเขา “ไอ้โง่เอ๊ย แกโดนเพื่อนหลอกแล้ว!”

หูเฒ่าซานได้สติกลับมา รีบพูดว่า: “แกอย่าเพิ่งโมโหสิ ข้ายังคิดไม่ออกเลย...”

“ยังจะคิดอีก? แกยังรีบคิดหาวิธีใช้คืนเงินก้อนนั้นดีกว่า!” หลิวหลิงหลิง “ฮือๆๆ” ร้องไห้ออกมา “ยังเหลือเงินอีกเท่าไหร่? แกเอามาให้ข้าให้หมด!”

“ให้แกทำไม? นี่มันเงินทุนของข้าทั้งหมดนะ เมียจ๋า แกรอก่อนนะ ไม่นานเกินรอ ข้าจะหาคืนมา...”

“...”

“หลิวหลิงหลิง!” ในร้านมีคนเรียกเธอ

หลิวหลิงหลิงเช็ดน้ำตา จ้องเขาอย่างเคียดแค้น หันหลังวิ่งกลับไป

หูเฒ่าซานรู้สึกร้อนขึ้นมาหน่อยๆ ถอดหมวกขนมาร์มอตออก เกาผมแสกข้างของตัวเอง...

ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้น?

โจวตงเป่ยไม่ได้ยินบทสนทนาของสองสามีภรรยาคู่นี้ ไม่อย่างนั้นคงจะต้องตะโกนร้องว่าไม่ยุติธรรม ตัวเองไม่ได้จงใจไปทำร้ายเขา เรื่องราวมันแค่บังเอิญเท่านั้นเอง

เรื่องนี้ต่อให้ไม่มีตัวเอง ดิ้นรนไปจนสุดท้ายเขาก็เป็นพวกขาดทุนอยู่ดี ข้อแตกต่างก็แค่ขาดทุนมากหรือขาดทุนน้อยเท่านั้นเอง!

อารมณ์เบิกบานออกจากร้านค้าใหญ่ ผ่านตลาดนัดตรุษจีนที่ถนนการค้า เขาก็ซื้อของปีใหม่อีกหน่อย ประทัด, ปลาหลีฮื้อแช่แข็ง, ถั่วลิสง, เมล็ดแตงโม เป็นต้น

ของเหล่านี้ล้วนซื้อให้ปู่ แม่กับพี่สาวของเขาวิ่งไปหลายรอบแล้ว ปีนี้ของปีใหม่ที่บ้านอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง

เห็นชายชราคนหนึ่งกำลังขายถังหูลู่ พุทราจีนแดงใหญ่ๆ สิบกว่าลูกเสียบไม้ น้ำตาลกรอบใสกิ๊ง ดูแล้วน่ากินมาก

ไม้ละสองเหมา เขาซื้อมาสี่ไม้ ปั่นจักรยานไปบ้านปู่ก่อน

ลุงเล็กโจวต๋าออกมาทักทาย ป้าเล็กไม่แม้แต่จะโผล่หน้าออกมา โจวตงเป่ยเอาถังหูลู่ให้โจวซีซีไม้หนึ่ง เจ้าหนูดีใจอย่างยิ่ง

เทศกาลปีใหม่ เขาไม่อยากจะไปทะเลาะกับใคร ในเมื่อปู่ไม่ยอมไปฉลองปีใหม่กับตัวเอง ก็ไม่สามารถจะบังคับได้ เอาเป็นว่าตามนี้แล้วกัน!

วางของลง เขาก็ทิ้งเงินไว้ให้ปู่อีก 200 หยวนกับคูปองอาหารทั่วประเทศ 500 จิน นั่งอยู่ครู่หนึ่งก็จากไป

พอกลับถึงตำบลหงเซิง

เข้าประตูไปก็เห็นพ่อกำลังกวาดหิมะอยู่ในลานบ้าน เขาก็ไม่พูดอะไร จอดจักรยาน ยืนอยู่ริมรั้วตะโกน: “เซิ่งเซี่ย? เซิ่งเซี่ย?”

ไม่นาน ยัยหนูก็วิ่งออกมา เธอสวมเสื้อไหมพรมใหม่สีแดงสด ใบหน้างามแดงระเรื่อ

“พี่รองคะ!”

“ดูสิว่านี่อะไร?” โจวตงเป่ยชูถังหูลู่ขึ้นมาสองไม้

“ว้าว ถังหูลู่!” เซิ่งเซี่ยกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามา

“แกกับต้าชุนคนละไม้!”

โจวตงเป่ยยื่นให้

เซิ่งเซี่ยเขย่งปลายเท้า รับมา มองผ่านรอยแยกรั้วเห็นว่าในมือของเขาเหลืออยู่แค่ไม้เดียว รู้ว่าเป็นของที่เหลือไว้ให้พี่ตงหนาน ดังนั้นจึงถือไม้หนึ่งยื่นกลับไปทางรั้ว

“กัดคำหนึ่งสิคะ!” เธอพูด

“พี่ไม่กิน!” โจวตงเป่ยยิ้ม: “แข็งโป๊กเลย กัดไม่เข้าหรอก!”

“จะกัดไม่เข้าได้ยังไง? พี่อายุเจ็ดแปดสิบแล้วเหรอ? ไม่ได้ค่ะ ต้องกินคำหนึ่ง!” เธอไม่พอใจแล้ว

“ได้!” โจวตงเป่ยจนปัญญา ได้แต่ต้องกัดลงไปลูกหนึ่งบนสุด แข็งจริงๆ ด้วย เหมือนกับก้อนหิน

“ตรงนี้ค่ะ!” เซิ่งเซี่ยชี้ไปที่ริมฝีปากสีชมพูของตัวเอง

โจวตงเป่ยในปากคาบถังหูลู่อยู่ ยื่นลิ้นออกมาเลียทีหนึ่ง ที่แท้ก็คือมุมปากมีน้ำตาลกรอบชิ้นเล็กๆ ติดอยู่

“หวานไหมคะ?” เธอถาม

“อืม หวาน!”

ดวงตาทั้งสองข้างของเซิ่งเซี่ยยิ้มจนโค้งงอ “ตอนเย็นหนูจะไปดูรายการพิเศษที่บ้านพี่นะคะ!”

“อื้ม มาสิ!” โจวตงเป่ยในปากพูดอู้อี้ “พี่กลับก่อนนะ!”

“ค่ะ! ขอบคุณค่ะ!” เซิ่งเซี่ยกระโดดโลดเต้นกลับไป

เขาเป็นห่วงเรื่องที่จะไปหมู่บ้านเล็ก หิ้วถังหูลู่ไม้สุดท้ายเดินไปยังบ้านหลัก

โจววั่งถึงได้ลุกขึ้นยืน พิงพลั่วเหล็กไว้ เขาอยากจะถามว่า วันนี้จะใช้เงินคืนได้ไหม? แต่พอเห็นลูกชายไม่มองตัวเองเลยสักแวบ จนปัญญา ได้แต่ต้องก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปอย่างอับอาย

“พี่ครับ!” โจวตงเป่ยเข้าห้องฝั่งตะวันออก ถังหูลู่ในปากนิ่มลงแล้ว เขาก็เคี้ยวคำโต หวานอมเปรี้ยว รสชาติดีเยี่ยม

โจวตงหนานกำลังใช้แหนบเล็กๆ ถอนขนบนหัวหมูครึ่งซีกทีละเส้นๆ

ปีนี้ต้องขอบคุณน้องชาย ของปีใหม่ที่บ้านไม่ได้อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้มานานหลายปีแล้ว ใครจะไปคิดว่า เขาแลกไข่ไก่จะทำเงินได้มากมายขนาดนี้

“พี่ครับ” โจวตงเป่ยหยิบถังหูลู่ออกมาจากข้างหลัง “แต่นแตนแต๊น—แต๊น! ดูสิว่านี่อะไร?”

“ฮ่าๆ” โจวตงหนานหัวเราะ “ถังหูลู่!”

อย่าเห็นว่าปกติเธอจะทำท่าทีสุขุม แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เพิ่งจะ 22 ปี ช่วงเวลานี้ถึงจะเหมาะสมกับความสดใสไร้เดียงสาของวัยสาวของเธอ

“ไอ้ลูกคนนี้นะ ใช้เงินแบบนี้ทำไม?” จ้าวอวี้ฟางกำลังนวดแป้งอยู่ ยิ้มพลางพูด

“แม่คะ” โจวตงหนานเช็ดมือ รับมากัดไปคำหนึ่งก็กัดไม่เข้า ถึงได้ยิ้มแล้วพูดว่า: “เมื่อกี้แม่ไม่ได้ยินคนร้องโวยวายเหรอคะ? หนูได้อานิสงส์จากคนอื่นมาค่ะ!”

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ “ได้ครับ ผมจะไปหมู่บ้านเล็กคืนเงิน!”

“ตงเป่ย!”

จ้าวอวี้ฟางเรียกเขาไว้