บทที่ 78 ส่งไข่ไก่

หนึ่งวันก่อนวันสิ้นปี

จ้าวอวี้ฟางผสมแป้งเปียกอ่างหนึ่ง กับลูกสาวสองคน ช่วยกันติดผนังห้องของโจวตงเป่ยด้วยหนังสือพิมพ์ใหม่อีกครั้ง

ตอนเย็น

บริษัท แลกเปลี่ยนคูปองอาหาร จำกัด (มหาชน) การประชุมใหญ่อย่างไม่เป็นทางการครั้งที่ N ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

อันดับแรก ประธานใหญ่โจวได้กล่าวชื่นชมพนักงานเพียงสองคนของบริษัท สหายจางเสวียจวินและสหายเพียวหม่านถุน

หลังจากพูดจนคอแห้ง ก็หยิบแบงค์ต้าถวนเจี๋ยปึกหนึ่งออกมา

“พรุ่งนี้พักได้แล้ว นี่คือเงินเดือนและเงินรางวัลของพนักงานดีเด่นทั้งสองท่าน ฉลองปีใหม่อย่างอิ่มหนำสำราญกันเถอะ!”

เฒ่าเพียวฟังจนมึนหัวไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าหมอนี่ไปเรียนรู้การพูดจาไร้สาระแบบนี้มาจากไหน พอเห็นว่าจะแจกเงิน ถึงได้มีสติขึ้นมา

เอ้อร์หู่คว้าไปทันที นับไปรอบหนึ่งแล้ว ก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ “ให้ตายสิ เลือดออกแล้วนี่ 100 หยวน!”

ทั้งสองคนพลิกไปพลิกมานับอยู่หลายรอบ สองใบหน้าเล็กๆ เบิกบานเป็นดอกไม้

โจวตงเป่ยเห็นเอ้อร์หู่ไม่ได้พูดถึงเรื่องเงินรางวัลอีก ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

จนถึงวันนี้ คูปองอาหารก็ใช้ไปเกือบหมดแล้ว พรุ่งนี้ร้านค้าใหญ่เปิดแค่ครึ่งวัน ตัวเองต้องไปเบิกเงินให้เรียบร้อย

หลังปีใหม่โรงอิฐก็จะเปิดทำการแล้ว จะให้พี่สาวไปอีกไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นเมื่อวานจึงวิ่งไปที่สำนักงานธัญพืชรอบหนึ่ง ให้ซุนกว่างจื้อต่อไปนี้เก็บคูปองอาหารไว้ให้ตัวเองหน่อย และรับปากว่าจะแลกเปลี่ยนตามราคาตลาด

ซุนกว่างจื้อจะยอมได้ยังไง ยืนกรานว่าจะไม่เอากำไรสักเฟิน เขาก็เลยไม่ได้เกรงใจอีก

เขาให้พี่สาวครึ่งเดือนไปหาซุนกว่างจื้อครั้งหนึ่ง แล้วก็รับซื้อไข่ไก่ที่บ้านต่อไป ถึงแม้ปริมาณจะไม่มาก แต่ทุกเดือนก็ยังได้มากกว่าที่โรงอิฐ

ที่สำคัญที่สุดคืองานนี้ไม่ต้องตากแดดตากฝน ยังสามารถอยู่เป็นเพื่อนแม่ที่บ้านได้ แม้แต่งานบ้านก็ไม่เสีย

“พี่ครับ เมื่อไหร่จะเริ่มงานเหรอครับ?” เอ้อร์หู่ใบหน้าตื่นเต้น

เฒ่าเพียวยืดเส้นยืดสาย “พักสักสองสามวัน แล้วค่อยมาสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่กันต่อ!”

สำหรับท่าทีของทั้งสองคน โจวตงเป่ยพอใจอย่างยิ่ง ถึงขนาดค่อนข้างประหลาดใจ

เอ้อร์หู่ยังพอว่า ถึงแม้เขาจะบุ่มบ่าม แต่นิสัยซื่อตรง และก็ยอมลำบาก แต่เฒ่าเพียวน่ะขี้เกียจสันหลังยาว เขาจะทนมาได้ ต้องบอกว่าเป็นปาฏิหาริย์ในปาฏิหาริย์

แน่นอนว่า ในนี้ก็มีสาเหตุที่ตัวเองบีบบังคับเขาอยู่ด้วย ได้ยินว่าจะไปแจ้งความที่กองบังคับการตำรวจป่าไม้ เขาถึงได้เลิกคิดเรื่องขโมยไม้เถื่อน

โจวตงเป่ยยังคงนั่งตัวตรงอยู่บนม้านั่งเล็กๆ ยิ้มเหอะๆ: “พอผ่านปีใหม่ไปแล้ว พวกเราก็จะเปลี่ยนอาชีพกันแล้ว!”

เปลี่ยนอาชีพ?

เฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่มองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอะไร

“พอผ่านปีใหม่ไปแล้ว ความต้องการไข่ไก่จะลดลงมาก ดังนั้น พวกเราต้องเปลี่ยนอาชีพ!”

“ทำอะไรเหรอครับ?” เฒ่าเพียวถาม

“ยังไม่บอกแกสองคนก่อน แต่ว่า จะไม่ลำบากขนาดนี้แล้ว!”

เอ้อร์หู่กระพริบตาเล็กๆ “เป็นเพราะอากาศอุ่นขึ้นเหรอครับ?”

โจวตงเป่ยยิ้ม ไอ้ทึ่มนี่!

เฒ่าเพียวรังเกียจพฤติกรรมการขายของของเขาอย่างสุดซึ้ง แต่ก็จนปัญญา ทั้งสองคนกระซิบกระซาบกันว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปเดินเล่น ยังถามเขาอีกว่าจะไปไหม

พรุ่งนี้โจวตงเป่ยต้องไปที่ร้านค้าใหญ่ก่อน เสร็จแล้วยังต้องไปหมู่บ้านเล็กเพื่อใช้หนี้อีก ที่ไหนจะมีเวลาไปเดินเล่น!

ทั้งสองคนพูดคุยไร้สาระกันอีกครู่หนึ่งถึงได้จากไป

วันรุ่งขึ้นกินข้าวเช้าเสร็จเขาก็ออกจากบ้าน เอาถุงผ้าสองใบที่ใส่ไข่ไก่แขวนไว้ที่แฮนด์รถ “ปัง” เพิ่งจะเตะขาตั้งขึ้นข้างหลัง ก็เห็นเซิ่งเซี่ยข้างบ้านออกมา

“พี่รองคะ?” บนหัวเธอโพกผ้าขนหนูไว้ผืนหนึ่ง ในมือประคองอ่างล้างหน้า

โจวตงเป่ยถาม: “หยุดแล้วเหรอ?”

“หยุดแล้วค่ะ!” เซิ่งเซี่ยยกมือสาดน้ำลงในสวน ถามเขา: “จะไปไหนคะ? ปีใหม่แล้วยังไม่หยุดอีก?”

“ร้านค้าใหญ่ ไปทวงหนี้!”

“เอาของอร่อยๆ มาฝากหนูหน่อยนะคะ!” เซิ่งเซี่ยหัวเราะขึ้นมา

“ไม่มีปัญหา!” โจวตงเป่ยโบกมือ ไม่พูดอะไรมากอีก ขึ้นคร่อมรถแล้วก็ไปเลย

เซิ่งเซี่ยหันหลังเข้าบ้าน ก็เห็นแม่ทำหน้ายาวเป็นวา

“แม่เป็นอะไรอีกแล้วคะ?” เธอก็ไม่ได้ทำหน้าดีใส่

“เป็นสาวเป็นนาง ยังจะเอาหน้าไว้บ้างไหม?” หนิวซู่เฟินด่า

“หนูไม่เอาหน้าตรงไหนคะ?”

“凭อะไรไปขอของกินจากคนอื่น? พวกแกเป็นอะไรกัน?”

“โครม!”

เซิ่งเซี่ยเอาอ่างล้างหน้าวางไว้บนม้านั่ง “อาศัยที่เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กอาศัยฉันเรียกเขาว่าพี่รองทุกคำอาศัยเราเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก... ไม่ได้เหรอคะ?”

“ไม่ได้!” หนิวซู่เฟินขมวดคิ้วตั้งขึ้น “แกอยู่ห่างๆ เขาหน่อย อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้ความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของพวกแกนะ เป็นแค่คนทำมาค้าขายเล็กๆ น้อยๆ ไม่มีทาง!”

เซิ่งเซี่ยถอดผ้าขนหนูบนหัวออก แล้วก็เช็ดผมแรงๆ สองสามที ยิ้มแล้วพูดว่า: “ถ้าไม่ใช่เพราะแม่มาบ่นๆๆ แบบนี้ทุกวัน หนูก็ยังไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะ สนิทกันเกินไป ก็ไม่กล้าลงมือมาตลอด แต่พอแม่มาเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้ทุกวัน หนูก็ต้องมาครุ่นคิดดูหน่อยแล้ว...”

“แก? แกจะครุ่นคิดอะไร? นี่เป็นคำพูดที่เด็กผู้หญิงควรจะพูดออกมาเหรอ?” หนิวซู่เฟินโกรธจนริมฝีปากสั่นระริก รู้สึกว่ายัยหนูคนนี้ควบคุมยากขึ้นเรื่อยๆ อดไม่ได้ที่จะยิ่งปวดหัว

“เด็กผู้หญิงแล้วยังไงคะ? การแต่งงานเป็นอิสระแม่ไม่รู้เหรอคะ? พี่รองสูงเมตรแปดสิบกว่า คิ้วดกตาโต หน้าตาหล่อเหลา แถมยังหาเงินเก่งอีก ผู้ชายดีๆ แบบนี้ จะปล่อยไปได้ยังไงคะ...”

“หน้าไม่อาย! เซิ่งเซี่ย! แก? แกทำแม่โกรธจะตายอยู่แล้ว!” หนิวซู่เฟินโกรธจนยื่นมือไปจะคว้ากระบวยตักน้ำบนฝาโอ่ง ยังไม่ทันจะขว้างออกไป เซิ่งเซี่ยก็หัวเราะคิกคักเข้าบ้านไปแล้ว

“ปัง!” กระบวยตักน้ำก็ถูกเธอโยนลงบนโอ่งน้ำ

“เห็นได้ชัดว่าเป็นทีวีสี ยังจะบอกว่าเป็นขาวดำ นี่มันจงใจอวดชัดๆ!”

ห้องด้านใน

เซิ่งชุนกำลังสวมกางเกงนวม พอเห็นเธอเข้ามาก็รีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัว “ทำอะไรของแก ออกไป! รีบออกไป!”

เซิ่งเซี่ยหัวเราะลั่น “ไอ้หนูเหม็น ตั้งแต่เล็กก็วิ่งแก้ผ้าต่อหน้าข้าแล้ว ตอนนี้รู้จักรึยัง?”

พูดจบ เธอก็ยื่นมือไปจะเปิดผ้าห่มของเขา

เซิ่งชุนตะโกนลั่น: “แม่? แม่! แม่ดูพี่สิคะ เธอบ้าไปแล้ว!”

โจวตงเป่ยเดินเข้าไปในร้านค้าใหญ่ ในมือหิ้วถุงผ้าสองใบ ข้างในแต่ละใบใส่ไข่ไก่ไว้ 15 จิน

ตอนเย็นก็คือวันสิ้นปีแล้ว ตอนบ่ายร้านค้าใหญ่ก็จะหยุด ดังนั้นเวลานี้ลูกค้าจึงเยอะมาก

“พี่จ้าวครับ!”

จ้าวเฟิ่งเสียกำลังห่อของให้ลูกค้าอยู่ในเคาน์เตอร์ เชือกกระดาษในมือของเธอร่ายรำอยู่บนห่อกระดาษไขอย่างชำนาญ ไม่นานก็มัดจนแน่นหนา

จะว่าไปก็บังเอิญ ตั้งแต่โจวตงเป่ยเกิดใหม่มา ผู้มีพระคุณสองคนล้วนแซ่จ้าว!

คนนี้ ก็คือพนักงานขายหน้ากลมจ้าวเฟิ่งเสียคนนี้แหละ สามเดือนก่อน เขามาที่นี่ครั้งแรก ก็เป็นเธอที่ไปตามหาหัวหน้าเฉินอ้ายหมินให้

คนที่สอง คือรองประธานสหภาพแรงงานของเมืองจ้าวชิวหลัน

จ้าวเฟิ่งเสียได้ยินคนเรียกตัวเอง ก็เขย่งปลายเท้าไปมองทางประตู พอเห็นว่าเป็นเขาก็โบกมือ “เสี่ยวโจว?!”

โจวตงเป่ยเดินผ่านฝูงชน ยิ้มเหอะๆ เบียดเข้าไปถึงหน้าเคาน์เตอร์

ลูกค้าคนเมื่อกี้ไปแล้ว หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวขึ้นมาข้างหน้า จ้าวเฟิ่งเสียหันไปยิ้มให้เธอ: “พี่สาวคะ พี่รอฉันสักนาทีนะคะ คุยกับเพื่อนสองสามประโยคก่อน!”

จากนั้น เธอก็หันมาพูดกับโจวตงเป่ย: “ไม่ได้เจอตั้งนานเลยนะ!”

“ครับผม ปีใหม่แล้ว เอาไข่ไก่มาฝากพี่จ้าวหน่อยครับ!”

จ้าวเฟิ่งเสียรีบโบกมือ “ไม่ได้ ฉันรับไว้ไม่ได้ แกทำมาค้าขายก็ลำบาก...”

ไม่ไกลนัก หลิวหลิงหลิงหน้าเมล็ดแตงโมมองมาทางนี้อย่างเย็นชา ในมือของเธอก็ยุ่งอยู่ตลอด

“น้องสาว เธอก็เอาถุงมือของฉันห่อเข้าไปข้างในแล้ว!” ชายชราคนหนึ่งไม่พอใจ

หลิวหลิงหลิงก้มลงมอง ขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่จ้าวครับ เราสองพี่น้องยังจะเกรงใจอะไรกันอีก? ก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไร! รีบรับไว้เถอะครับ อย่าให้คนอื่นเห็นแล้วหัวเราะเยาะ!” พูดจบ โจวตงเป่ยก็วางถุงลงบนเคาน์เตอร์เบาๆ หันหลังจะเดินจากไป

“เดี๋ยว?” จ้าวเฟิ่งเสียไม่อยากจะรับจริงๆ แต่ตอนนี้มีคนต่อแถวซื้อของอยู่เป็นกลุ่ม จะออกไปตามก็ไม่ดี

หญิงวัยกลางคนพูดว่า: “น้องสาว ขอ นมผงเต็มมันเนยถุงหนึ่ง ไส้กรอกแดงสี่แท่ง แล้วก็เกลือบริโภค...”

“ได้เลยค่ะ!” เธอรับคำ

โจวตงเป่ยเคาะประตูห้องของเฉินอ้ายหมิน

“เข้ามา!”

เขาผลักประตูเดินก้าวยาวๆ เข้าไป

“โย่ เสี่ยวโจว!” เฉินอ้ายหมินสุภาพมาก ยิ้มเหอะๆ ลุกขึ้นยืนต้อนรับ

ทั้งสองคนจับมือกัน จากนั้นก็นั่งลง

โจวตงเป่ยแกะถุงออก หยิบบุหรี่ต้าจีออกมาสองแถว วางไว้บนโต๊ะทำงาน

“ผู้นำครับ ปีใหม่แล้วครับ รู้ว่าท่านชอบสูบ 212 ซื้อมาให้ท่านสองแถวครับ แล้วก็มีไข่ไก่อีกหน่อย คัดมาอย่างดี เปลือกแดงทั้งหมดครับ!”

เฉินอ้ายหมินหัวเราะฮ่าๆ ยื่นมือไปชี้เขา “ไข่ไก่ข้ารับไว้ นี่คือที่แกรรับปากข้า! บุหรี่เอาคืนไป ข้าไม่นิยมแบบนี้!”

โจวตงเป่ยยิ้มแล้วพูดว่า: “ท่านจะนิยมหรือไม่ผมไม่สนหรอกครับ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของผม!”

ทั้งสองคนคุยกันสัพเพเหระสิบกว่านาที เขาถึงได้ลุกขึ้นลา เฉินอ้ายหมินถือบุหรี่สองแถวพูดอย่างไรก็ไม่ยอมรับ แต่โจวตงเป่ยจะเอากลับไปได้อย่างไร

ถ้าไม่มีเรื่องที่พี่สาวรับซื้อไข่ต่อ เขาให้ไข่ไก่ 15 จินก็พอแล้ว จะไม่มีบุหรี่สองแถวนี้

ที่บ้านถึงแม้จะมีจงหัวซองอ่อนอยู่สองแถว แต่ของขวัญแบบนี้ก็ไม่เหมาะสม ใหญ่เกินไป ไม่คุ้ม

ทางฝั่งของเฉินอ้ายหมินก็ไม่เหมาะที่จะให้เหนียนโต้วเปา อาหารบ้านๆ แบบนี้ สำหรับเหลียงเจี้ยนกั๋วกับหลินอวี้ซานและพวกแล้ว ถือเป็นของดีที่มีกลิ่นอายของชีวิต

แต่ตำแหน่งของเฉินอ้ายหมินคนนี้ โดยตัวมันเองก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตแล้ว เหนียนโต้วเปาก็ไม่ถือว่าแปลกใหม่แล้ว

ที่แผนกบัญชีเบิกเงินมาอีก 1,495 หยวน โจวตงเป่ยเดินก้าวเบาๆ ออกไป หักค่าซื้อทีวี, วิทยุ, เงินเดือน และค่าใช้จ่ายอื่นๆ บางส่วนแล้ว ตอนนี้ในมือเขามีเงินอยู่ทั้งหมด 27,600 หยวนแล้ว!

เดินไปตามโถงทางเดินไปยังโซนขายของ ไกลออกไปก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย กำลังเลิกม่านผ้าฝ้าย เดินเข้ามาในร้านค้าใหญ่...