บทที่ 114 กวีนิพนธ์แนวมายา

โจวตงเป่ยพับใบรับรองการวินิจฉัยโรคแผ่นนั้นเก็บไว้ดีแล้ว ใส่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อเชิ้ตด้านใน ไม่ว่าจะพูดยังไง ของสิ่งนี้ถ้าใช้ให้ดี ก็คือ “ใบแถลงการณ์ยกเว้นความรับผิด!”

เขาหัวเราะขึ้นมา “ข้าจะไปฆ่าคนได้ยังไง? ก็แค่เก็บไว้ตอนที่โดนอัดจริงๆ ค่อยเอาออกมา คนเขาเห็นว่าข้าเป็นคนป่วย ก็จะไม่กล้าตีแล้ว!”

ทุกคนหัวเราะคิกคัก

เขาหยิบแก้วเหล้ากับขวดเหล้าของตัวเองขึ้นมา เดินอ้อมไปรินให้หม่าเสี่ยวฮวาจนเต็ม “พี่หม่าครับ พี่สามารถนึกถึงน้องชายอย่างผมได้ น้องชายซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เราสองพี่น้องมาชนแก้วกันหน่อยไหมครับ?”

ถู่โต้วตะโกนขึ้น: “มาดื่มเหล้ามงคลสมรสกัน!”