บทที่ 115 ไอ้จักรยานบ้าเอ๊ย

สามทุ่มตรง ในร้านอาหารก็เหลือแต่โต๊ะของพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นแขกหรือพนักงานก็กลับกันไปเกือบหมดแล้ว

ทุกคนก็ไม่กล้าจะดื่มต่อไปอีก ต่างก็หยิบเสื้อผ้าเดินออกไป

คนกลุ่มใหญ่โยกเยกเดินออกไป โจวตงเป่ยโอบไหล่ห่าวจงไห่ถาม:

“พี่ไห่ครับ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง?”

“ดีมาก ทำงานวันหนึ่ง เหนื่อยจนกลับบ้านหัวถึงหมอนก็หลับเลย!”