บทที่ 133 เสียบถังหูลู่

โรงภาพยนตร์ของศูนย์วัฒนธรรมคนงานมีเพียงห้องฉายขนาดใหญ่ห้องเดียว เก้าอี้ก็ไม่เหมือนกับเก้าอี้นวมนุ่มสบายในยุคหลังๆ ยังคงใช้เก้าอี้ไม้อัดแบบพับได้

โจวตงเป่ยยังจำได้ว่าตอนเด็กๆ ที่โรงภาพยนตร์ของโรงงานแปรรูปไม้ พวกเขามักจะออกเป็นคนสุดท้าย เดินแถวเรียงกันเหมือนปู พับเก้าอี้ขึ้นทีละตัวๆ อย่างแรง ส่งเสียงดังแปะๆ สนุกกับเสียงดังนี้มาก

บางครั้งพวกเขาก็จะเหยียบพนักพิงเก้าอี้วิ่งกระโดด พอโดนดุเข้าก็แตกฮือกันไป

ภาพยนตร์ก็เริ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ ทั้งโรงมีคนไม่ถึงสามสิบคน นั่งกันห่างๆ กระจัดกระจาย

เซิ่งเซี่ยเพิ่งจะวางเสื้อผ้ากับกล่องรองเท้าไว้บนที่นั่งว่างข้างๆ ไฟก็ดับลง