บทที่ 68 คูปองทีวีสี

ในใจของจ้าวชิวหลันเต้นไม่เป็นส่ำ

โจวตงเป่ยมองเข้าไปในดวงตาของเหลียงเจี้ยนกั๋ว พูดเสียงเบา: “ที่ผมขอลาพักโดยไม่รับเงินเดือนจากโรงงานแปรรูปไม้ ก็เพื่ออยากจะหาเงินให้มากขึ้นอีกหน่อย ช่วยที่บ้านใช้หนี้สินทั้งหมด...”

เหลียงเจี้ยนกั๋วไม่พูดอะไร

“พริบตาเดียวก็ผ่านไปสองเดือนแล้ว เหนื่อยมาก แต่ผมก็มีความสุขกับชีวิตแบบนี้มากครับ!”

“ปู่ของผมเป็นคนหัวดื้อ ตอนแรกผมกลัวที่สุดก็คือท่านผู้เฒ่าจะคัดค้าน แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ท่านจะเอาเงิน 523 หยวนที่เก็บสะสมไว้มาให้ผมทั้งหมด แถมยังให้คำสามคำกับผมอีกว่า: จงเดินในทางที่ถูกต้อง!”

“ปู่ของผมไม่มีความรู้อะไรมากมาย ท่านพูดไม่ได้หรอกว่าหนทางที่ถูกต้องของมนุษย์คือความผันผวน แต่คำพูดง่ายๆ สามคำนี้ กลับมีน้ำหนักมากกว่าเจ็ดคำนั้นเสียอีก!”

“ผมไม่ปฏิเสธว่าเส้นทางข้าราชการก็เป็นทางหนึ่ง แต่ในเมื่อผมได้เลือกเส้นทางหนึ่งแล้ว ก็จะต้องเดินต่อไปอย่างแน่วแน่ ถ้าวันหนึ่งชนกำแพงทิศใต้เข้า ผมก็จะข้ามมันไป!”

“พี่เขยครับ ผมขอน้อมรับน้ำใจครับ!” พูดจบ เขาก็ดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

“ดี!” มือของเหลียงเจี้ยนกั๋วเอื้อมไปยังแก้วเหล้า “ข้าเคารพการตัดสินใจของแก ข้าก็หมดแก้ว!”

ใจของจ้าวชิวหลันก็วางลง ยิ้มแล้วพูดว่า: “ฉันขอดื่มเป็นเพื่อนสักอึก!”

หลังจากวางแก้วเหล้าลง เธอก็ยิ้มระรื่นให้เหลียงเจี้ยนกั๋ว คิ้วโก่งดั่งใบหลิวเลิกขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงว่า: เป็นไงล่ะ ไอ้คนใจแคบ!

เหลียงเจี้ยนกั๋วหัวเราะฮ่าๆ ถึงแม้จะเพิ่งจะเจอกันแค่สองครั้ง แต่เขาก็รู้สึกดีกับไอ้หนุ่มคนนี้ไม่น้อย นี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่ตัวเองอยากจะเห็น อารมณ์ก็ย่อมเบิกบาน

“พี่จ้าวครับ” โจวตงเป่ยประหลาดใจอยู่บ้าง “ไม่คิดเลยว่าพี่จะคอแข็งขนาดนี้...”

ใบหน้าของจ้าวชิวหลันบึ้งลง “ต่อไปนี้เอาคำว่าจ้าวข้างหน้าออกไป!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วยิ้มแล้วพูดว่า: “ใช่เลย ฟังแล้วมันขัดๆ ยังไงไม่รู้ ต่อไปเรียกว่าพี่!”

“ครับ” โจวตงเป่ยยกแก้วเหล้าขึ้นอีกครั้ง “พี่ครับ ผมขอคารวะครับ!”

“แล้วข้าล่ะ?” เหลียงเจี้ยนกั๋วก็ยกขึ้นมาด้วย “ไอ้หนูแกนี่ไม่จริงใจนะ ไม่รู้รึไงว่ายอมตกหล่นทั้งกลุ่มดีกว่าตกหล่นคนเดียว?”

“ได้ครับ พี่, พี่เขย, หมดแก้ว!”

เหล้ามื้อนี้ ดื่มกันจนถึงสี่ทุ่มกว่า ตอนที่โจวตงเป่ยจากไป ก็ตาเยิ้มแล้ว

เหลียงเจี้ยนกั๋วให้เขานอนที่บ้าน เขาพูดอย่างไรก็จะต้องกลับให้ได้

หลังจากออกจากซอย ฝีเท้าที่เคยโซซัดโซเซของเขาก็กลับมาเป็นปกติในทันที ขึ้นคร่อมจักรยาน

เขานึกถึงเพลงเพลงหนึ่งขึ้นมาอีกแล้ว ฮัมเพลงเบาๆ

เหลียงเจี้ยนกั๋วโอบไหล่จ้าวชิวหลันเดินกลับไป พ่นลมหายใจที่มีกลิ่นเหล้า “ไอ้หนุ่มคนนี้นะ ดะ-ดื่มเก่งจริงๆ!”

จ้าวชิวหลันตีเขาไปทีหนึ่ง “สองคนดื่มไปสองขวด แกคิดว่าแกยังเป็นหนุ่มๆ อยู่รึไง?”

“ใช่หรือไม่ใช่ เดี๋ยวแกก็รู้เองไม่ใช่เหรอ?”

“ไปเลยน่า!” ใบหน้าของจ้าวชิวหลันเหมือนทาด้วยชาด

หลายวันต่อมา โจวตงเป่ยใช้ชีวิตอย่างสบายใจอย่างยิ่ง

เขาไม่ได้ไปบ้านของสองสามีภรรยาเหลียงเจี้ยนกั๋วอีก ไม่ได้ไปดื่มเหล้ากับหยางลี่เหนียนและพวกอีก แต่หยางลี่เหนียนสัปดาห์หนึ่งจะวิ่งมาตำบลหงเซิงรอบหนึ่ง ขนไข่ไก่ที่เก็บสะสมไว้ไป

เว้นไปสามห้าวัน โจวตงเป่ยถึงจะ “ถือโอกาส” กลับบ้านพร้อมกับเซิ่งเซี่ย

เรื่องอะไรที่มากเกินไปก็ไม่ดี การรักษาระยะห่างนี้สำคัญมาก

สองพ่อลูกหวังเฒ่าลามกแห่งหมู่บ้านเล็กเรียบร้อยมาก ไม่รู้ว่าโดนขวานของเขาขู่จนกลัว หรือว่ากำลังซ่อนแผนชั่วอะไรไว้ ในเมื่อพวกเขาไม่มาหาเรื่อง โจวตงเป่ยยิ่งขี้เกียจจะไปยุ่งกับพวกเขา

ชาติที่แล้ว เพราะสองพ่อลูกนี่เล่นงาน พี่สาวฆ่าตัวตาย ตัวเองถูกขังอยู่ในห้องขัง ต่อมาก็ตกงานอีก จะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร!

ไม่ใช่ไม่ล้างแค้น แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง!

เขามักจะนึกถึงตอนนั้น ว่าตัวเองทำไมถึงได้ไม่ได้เรื่องขนาดนั้น โดนทรมานจนเป็นสภาพนั้น ไม่คิดจะไปล้างแค้น กลับเลือกที่จะหลีกหนี...

หลังจากตกงาน เขาก็พาเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่ไปมั่วสุมอยู่ในเมือง บางครั้งหลายเดือนก็ไม่กลับบ้านสักครั้ง

อย่าว่าแต่จะให้เงินแม่เลย ตอนจะไปถ้าเขาไม่ขอเงินก็ดีแล้ว!

ส่วนพ่อโจววั่ง ปีครึ่งไม่เจอกันสักครั้งก็เป็นเรื่องปกติ

โคลนเลนพยุงไม่ขึ้น กระป๋องแตกแล้วก็ทิ้งไปเลย พูดถึงก็คือตัวเขาในชาติที่แล้ว...

วันนี้ ก็ถึงวันจ่ายเงินเดือนอีกแล้ว

ตอนกินข้าวเย็น เขาต่อหน้าพ่อ หยิบแบงค์ต้าถวนเจี๋ยออกมา 10 ใบกับคูปองอาหารทั่วประเทศ 500 จิน มอบให้แม่

“แม่ครับ เงินกับคูปองอาหารพวกนี้แม่เก็บไว้ให้ดีนะครับ!”

พูดไปพลาง เขาก็เหลือบมองพ่อแวบหนึ่ง เขาจงใจ อยากจะดูว่าพ่อคนนี้ของตัวเองจะขโมยเงินอีกไหม

จ้าวอวี้ฟางยิ้มร่ารับไป

จากนั้น เขาก็หยิบเงินออกมาอีกห้าสิบหยวนให้เธอ “แม่ครับ เงินพวกนี้ แม่ไปซื้อข้าวเหนียวเหลืองกับถั่วแดงมาเยอะๆ หน่อย มีเวลาก็กับพี่สาวช่วยกันห่อเหนียนโต้วเปาเยอะๆ หน่อยนะครับ!”

จ้าวอวี้ฟางชะงักไปครู่หนึ่ง “ในโอ่งใหญ่ที่โรงเก็บของที่บ้านยังแช่แข็งไว้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ? ไม่ต้องห่ออีกแล้วมั้ง?”

“ห่อเยอะๆ หน่อยครับ ผมจะใช้มันให้เป็นของขวัญตอนปีใหม่!”

“ให้ของขวัญ?” จ้าวอวี้ฟางรีบพูด: “ลูกเอ๊ย ให้ของขวัญจะให้ของแบบนี้ไม่ได้นะ มันดูน่าเกลียดเกินไป...”

โจวตงเป่ยยิ้ม “แม่ครับ วางใจเถอะครับ ผมรู้ว่าควรทำยังไง!”

โจววั่งเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง ไม่พูดแทรก

หลังอาหารเย็น เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนก็มา

เอ้อร์หู่เรียนรู้ที่จะประจบคนแล้ว “พี่ครับ พี่มีเนื้อมีหนังขึ้นมาหน่อยแล้ว ดูหล่อขึ้นเยอะเลย!”

โจวตงเป่ยนั่งอยู่บนม้านั่งเล็กๆ ข้างเตา ลูบหน้าตัวเองแล้วพูดว่า: “ใช่ไหมล่ะ? นี่เขาเรียกว่าหล่อ!”

เฒ่าเพียวเบ้ปาก “แกไอ้โจวคนขูดรีด จะยอมเสียเลือดบ้างได้ไหม?”

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ เอาเงินที่เตรียมไว้ออกมา

เอ้อร์หู่นับสองรอบ จากนั้นก็ยื่นมืออ้วนๆ ออกมา “เอามา!”

“อะไรวะ?” เขางงไป

“นี่มันห้าสิบห้านี่นา ยังขาดของข้าไปหนึ่งหยวนไม่ใช่เหรอ?”

“จะขาดไปหนึ่งหยวนได้ยังไง?”

“เดือนที่แล้วได้เท่าไหร่?” เอ้อร์หู่กระพริบตาเล็กๆ ที่ตี่ของเขา

“ห้าสิบเอ็ด!”

“ถูกแล้ว เดือนนี้แกรับปากพวกข้าว่าจะให้เงินรางวัลเพิ่มอีกห้าหยวน ห้าสิบเอ็ดบวกห้า ก็เป็นห้าสิบหกไม่ใช่เหรอ?”

เฒ่าเพียวกลั้นหัวเราะ ไม่พูดอะไร

โจวตงเป่ยแทบจะกระอักเลือด “ข้าถามแก เดือนที่แล้วที่เพิ่มมาหนึ่งหยวน เป็นรางวัลให้แกใช่ไหม?”

“ใช่สิ!” เอ้อร์หู่ยืดคอ

“ในเมื่อเป็นเงินรางวัล เดือนนี้ก็ไม่มีแล้วสิ!”

ในแววตาของเอ้อร์หู่เต็มไปด้วยความงุนงง “ไม่มีแล้ว? จะไม่มีได้ยังไง?”

“ยังไงล่ะ? แกยังอยากจะมีทุกเดือน? นั่นยังจะเรียกว่าเงินรางวัลอีกเหรอ? นั่นมันเรียกว่าขึ้นเงินเดือน!”

เฒ่าเพียวกลั้นไว้ลำบากมาก ไหล่สั่นไปมา

โจวตงเป่ยเหลือบตามองบนแล้วพูดต่อ: “เดือนนี้รางวัลห้าหยวน ตามความหมายของแก เดือนหน้าข้าก็ต้องให้แกห้าสิบหกแล้ว? มีเงินรางวัลอีกก็บวกเพิ่มขึ้นไปอีกใช่ไหม?”

“ใช่สิ!”

“ใช่กับพ่องสิ!” โจวตงเป่ยโกรธจนเงื้อมือขึ้นฟาด ตีจนเขาร้องโวยวายคลานไปทั่วเตียง

ในที่สุดเฒ่าเพียวก็กลั้นไม่ไหวแล้ว กุมท้องหัวเราะลั่น

เหลืออีกหนึ่งสัปดาห์จะถึงปีใหม่แล้ว โจวตงเป่ยจำต้องไปที่บ้านของเหลียงเจี้ยนกั๋วอีกครั้ง

เขารับปากปู่ไว้แล้วว่าจะซื้อทีวีสีให้ท่านเครื่องหนึ่ง ที่บ้านก็ต้องซื้อเครื่องหนึ่ง ให้แม่กับพี่สาวอยู่ที่บ้านจะได้มีความสุขหน่อย

แต่เขาเดินไปทั่วทั้งเมืองซิงอันแล้ว มีแต่ห้างสรรพสินค้าของเมืองเท่านั้นที่ว่ากันว่าจะได้ทีวีสีมาล็อตหนึ่ง แล้วก็ได้ยินมาอีกว่าเพราะมีทั้งหมดแค่ 300 เครื่อง คูปองทีวีสีที่ยกเลิกไปแล้วก็โผล่ออกมาอีก

เหลียงเจี้ยนกั๋วตอนเย็นมีธุระยังไม่กลับมา จ้าวชิวหลันพอได้ฟังเขาพูดจบ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา:

“ท่านผู้อำนวยการหลิน สวัสดีค่ะ ดิฉันจ้าวชิวหลันจากสหภาพแรงงานของเมืองค่ะ”

ฝั่งตรงข้ามเป็นเสียงชายวัยกลางคนดังลั่น โจวตงเป่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ได้ยินชัดเจน: “น้องสะใภ้ นี่จะประชุมเหรอ? ทำไมเป็นทางการขนาดนี้?”

จ้าวชิวหลันก็หัวเราะเหมือนกัน “ขอร้องเรื่องอะไรหน่อยค่ะ”

“อย่าพูดว่าขอร้องสิ ไม่อย่างนั้นคนบ้านแกจะไม่มาโมโหใส่ข้ารึไง? ว่ามาสิ เรื่องอะไร?”

“น้องชายฉันอยากจะซื้อทีวีสองเครื่องตอนปีใหม่ ได้ยินมาว่าห้างสรรพสินค้าของเมืองจะได้ทีวีสีมาล็อตหนึ่ง...”

“น้องชายแก? เมื่อไหร่มีน้องชายแล้ว?”

“ไว้ค่อยเล่าให้ฟังค่ะ ว่าเรื่องงานก่อน ทำไมถึงต้องเริ่มใช้ตั๋วอีกแล้วล่ะคะ?”

ผู้อำนวยการหลินทางโน้นถอนหายใจ “จนปัญญา ปริมาณมันน้อยเกินไป! แกว่าสิ ทั้งหมดก็แค่ 300 เครื่อง จะทำยังไง?”

“ฉันไม่สน” จ้าวชิวหลันทำตัวเป็นเด็กๆ “ต้องเก็บไว้ให้ฉันสองเครื่อง!”

“นั่นต้องได้อยู่แล้ว น้องสะใภ้พูดมาแล้ว ใครไม่ให้ก็จะให้แก!” ผู้อำนวยการหลินหัวเราะฮ่าๆ

“งั้นได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะให้น้องชายไปหาท่านที่กรม เขาชื่อโจวตงเป่ยค่ะ!”

“มาตอนเช้าแล้วกัน ตอนบ่ายข้ามีประชุม วางใจได้ ข้าจะเก็บไว้ให้เขา!”

โจวตงเป่ยเห็นเธอวางโทรศัพท์ลง ก็รู้สึกอายอยู่บ้าง “พี่ครับ ทำให้พี่ลำบากแล้ว!”

เขาเล่าเรื่องทางฝั่งลุงเล็กกับป้าเล็กให้ฟังคร่าวๆ แล้วพูดว่า: “ปู่ผมอายุมากแล้ว วันๆ ก็ฟังแต่วิทยุ ทั้งชีวิตนี้ทีวีสีเป็นยังไงก็ยังไม่รู้...”

จ้าวชิวหลันโดนเขาพูดจนขอบตาแดงก่ำขึ้นมา เด็กดีจริงๆ ฝ่าลมหนาวหิมะโปรยหาเงินมาอย่างยากลำบาก คิดถึงไม่ใช่ความสุขของตัวเอง กลับเป็นผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้าน การช่วยครั้งนี้สบายใจจริงๆ

คุยกันอีกครู่หนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นเตรียมทำอาหาร โจวตงเป่ยรีบลุกขึ้นยืน “วันหลังพี่เขยอยู่บ้าน ผมยังคิดว่าจะมาดื่มกับเขาอีกหน่อยนะครับ!”

เหลียงเจี้ยนกั๋วไม่อยู่บ้าน ตัวเองก็อยู่ต่อไม่ได้ เพื่อหลีกเลี่ยงคำครหา

จ้าวชิวหลันฟังออกถึงความหมายในคำพูดของเขา ไอ้หนุ่มคนนี้อายุเท่าไหร่กัน ถึงได้เชี่ยวชาญเรื่องการเข้าสังคมขนาดนี้

“แกรอสักครู่!” พูดจบ เธอก็ไปที่ห้องอาหารด้านหลัง

ครู่ต่อมา ก็หิ้วถุงผ้าสีน้ำเงินกลับมา “สามีเธอกับหลินอวี้ซานความสัมพันธ์ดีมาก แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเราที่ไปรบกวนเขา ดังนั้นก็อย่าไปมือเปล่า เขาก็ชอบดื่มอยู่บ้าง แกเอาเหล้าสองขวดนี้ไป...”

“ไม่ได้ๆๆ!” โจวตงเป่ยเหมือนโดนของร้อน “พี่ครับ ในมือผมมีเงิน พรุ่งนี้ก่อนไปที่สหกรณ์การค้าซื้อก็ได้ครับ จะไปเอาของของพี่ได้ยังไง!”

“อะไรของแกของฉัน?” ใบหน้าของจ้าวชิวหลันก็บึ้งลง “เงินก้อนนั้นของแกหามาง่ายนักรึไง? ให้แกเอาก็เอาไป อย่าทำให้พี่โกรธ!”

โจวตงเป่ยรู้สึกแสบจมูกขึ้นมา ถึงกับรู้สึกละอายใจต่อพฤติกรรมที่ค่อยๆ เข้าใกล้เธอทีละก้าวของตัวเอง นี่มันถือว่าตัวเองเป็นน้องชายแท้ๆ แล้วจริงๆ...

“พี่ครับ—” เขาเสียงสะอื้นเล็กน้อย

จ้าวชิวหลันเห็นเขาเป็นแบบนี้ จมูกก็แสบขึ้นมาเหมือนกัน รีบยัดถุงใส่เข้าไปในมือเขา ตะโกนด่าเสียงดัง: “อย่ามาทำตัวอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนผู้หญิง ไสหัวไป!”