บทที่ 69 ธงแดงปลิวไสว ผู้คนเนืองแน่นดั่งภูเขาและท้องทะเล

ระหว่างทางกลับ

เขาไม่ได้ขี่จักรยาน ค่อยๆ เดินไป เปิดถุงที่แขวนอยู่บนแฮนด์รถ ไม่ต้องหยิบออกมาดูก็รู้ ข้างในคือเหล้าเหมาไถสองขวด

เหล้าเหมาไถในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่แพง ราคาขายปลีกที่รัฐกำหนดแค่ขวดละ 8 หยวน แต่แค่มีเงินอย่างเดียวไม่ได้ คุณยังต้องมีตั๋ว และราคาตั๋วหนึ่งใบในตลาดมืดอยู่ระหว่าง 100 ถึง 120 หยวน

ร้านค้ามิตรภาพในเมืองใหญ่บางแห่ง ก็ต้องใช้คูปองเงินส่งกลับจากชาวจีนโพ้นทะเล

คูปองเงินส่งกลับจากชาวจีนโพ้นทะเลเป็นเอกสารยืนยันการซื้อขายสินค้า รวบรวมตั๋วทุกชนิดไว้ด้วยกัน เช่น คูปองอาหาร ตั๋วผ้า ตั๋วฝ้าย คูปองซื้ออาหารรอง คูปองซื้อสินค้าอุตสาหกรรม เป็นต้น หนึ่งมณฑลจะออกแค่ชุดเดียว เคยมีมูลค่าเทียบเท่ากับเงินหยวน

น่าจะอีกปีกว่าๆ รัฐถึงจะยกเลิกข้อจำกัดของตั๋วเหล้าขาวหลายชนิดรวมถึงคูปองเงินส่งกลับจากชาวจีนโพ้นทะเล แต่ราคาขายปลีกของเหมาไถก็พุ่งขึ้นไปถึงขวดละ 128 หยวนทันที!

ดวงดาวเต็มท้องฟ้า เขาเริ่มทบทวนตัวเอง

ตัวเองก็แค่ช่วยจ้าวชิวหลันโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่คนเขากลับปฏิบัติต่อตัวเองเหมือนญาติแท้ๆ ตัวเองจะเจ้าเล่ห์เกินไปไหม?

แต่ตอนแรกถ้าไม่ทำแบบนี้จะได้เหรอ? ในสังคมแห่งเส้นสายแบบนี้ ถ้าไม่มีความสัมพันธ์ อนาคตหลายเรื่องคงจะทำได้ลำบาก

เหมือนกับตั๋วทีวีสีวันนี้ หลายคนกำเงินไว้ในมือ ระดมพลคนรู้จักทั้งหมด คิดหาวิธีทุกอย่าง แต่ก็ยังไม่ดีเท่าโทรศัพท์เมื่อสักครู่นี้เลย

นี่คือเส้นสาย!

คนธรรมดาขอร้องปู่ย่าตายาย บางเรื่องยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ แต่เรื่องเดียวกันพอมาอยู่ในมือของบางคน ก็แค่โทรศัพท์ครั้งเดียว หรือเหล้ามื้อเดียวก็จัดการได้แล้ว

เดินไปอย่างเงียบๆ...

เปลี่ยนความคิดก็คิดอีกที คนเขาปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ ต่อไปนี้จะทรยศคนเขาไม่ได้เด็ดขาด!

เช้าวันรุ่งขึ้น

โจวตงเป่ยมาถึงสำนักงานพาณิชย์ของเมือง ทั้งลงทะเบียนทั้งโทรศัพท์ ในที่สุดก็ได้พบกับผู้อำนวยการหลินท่านนี้

ไม่คิดว่าเขาจะมาเปิดประตูด้วยตัวเอง ดูท่าแล้วหน้าตาของจ้าวชิวหลันไม่น้อยเลย หรือจะพูดได้ว่าหน้าตาของเหลียงเจี้ยนกั๋วไม่น้อยเลย

ผู้อำนวยการหลินขาวอ้วน อายุสี่สิบต้นๆ พุงใหญ่มาก

“เสี่ยวโจว?”

“ใช่ครับ สวัสดีครับผู้อำนวยการหลิน!”

ทั้งสองคนจับมือกัน

ห้องทำงานของผู้อำนวยการใหญ่ก็แค่นี้เอง ดูแล้วยังซอมซ่อกว่าห้องทำงานของจ้าวชิวหลันเสียอีก

ผู้อำนวยการหลินนำเขาไปนั่งที่โซฟาสามที่นั่งที่พิงผนังอยู่ โจวตงเป่วางถุงไว้ข้างโต๊ะน้ำชา ยิ้มแล้วพูดว่า: “พี่สาวผมบอกว่าท่านชอบของแบบนี้ เลยเอาเหล้ามาให้ท่านสองขวด...”

ผู้อำนวยการหลินหัวเราะฮ่าๆ “ก็มีแต่เธอนี่แหละ ของคนอื่นข้าไม่กล้ารับหรอก!”

เมื่อกี้ตอนโจวตงเป่ยเดินเข้ามา เห็นว่าบนโต๊ะทำงานไม่มีที่เขี่ยบุหรี่ ตอนนี้เห็นที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะน้ำชาก็สะอาดเอี่ยม แสดงว่าผู้อำนวยการใหญ่ท่านนี้ไม่สูบบุหรี่ ดังนั้นจึงไม่ได้หยิบบุหรี่ออกมา

“ผู้อำนวยการหลินครับ เรื่องนี้สร้างความลำบากให้ท่านแล้ว!” เขาพูด

“ไม่มีอะไรลำบากหรอก ก็คนกันเองทั้งนั้น!” เขาไม่ได้นั่ง เดินไปยังโต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชัก หยิบตั๋วเล็กๆ สีชมพูออกมาสองใบ

“แกมาได้จังหวะพอดี ของมาถึงหมดแล้ว พรุ่งนี้เริ่มขาย ต้องไปต่อแถวแต่เช้าหน่อยนะ!”

โจวตงเป่ยรู้ว่าไม่ควรจะนั่งนาน ลุกขึ้นไปรับตั๋วมา

กระดาษสีชมพูบางมาก ประทับตราสีแดงใหญ่ของสำนักงานพาณิชย์ ข้างบนเขียนว่า:

สำนักงานพาณิชย์เมืองซิงอัน ตั๋วซื้อโทรทัศน์ ทีวีสีโบตั๋น 14 นิ้ว (อนุญาตให้ซื้อหนึ่งเครื่อง) มีผลถึงวันที่ 9 กุมภาพันธ์ 1986

โจวตงเป่ยรู้สึกว่า 14 นิ้วเล็กเกินไป รู้สึกอายอยู่บ้างจึงถาม: “ผู้อำนวยการหลินครับ ไม่มี 18 นิ้วเหรอครับ?”

ผู้อำนวยการหลินส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ก็มีแค่นี้แหละ นี่ก็พวกเราไปขอร้องปู่ย่าตายายวิ่งเต้นมานะ! ได้ยินว่าโซนี่มี 18 นิ้ว ยิ่งแย่งมาไม่ได้ใหญ่เลย!”

ก็ได้!

โจวตงเป่ยเก็บตั๋วสองใบไว้ ยิ้มบางๆ: “ผู้อำนวยการหลินครับ สร้างความลำบากให้ท่านจริงๆ ครับ ท่านทำงานเถอะครับ ผมขอตัวกลับก่อน!”

“ได้!”

ผู้อำนวยการหลินได้ยินเขาพูดลงท้ายด้วย “ท่าน” ทุกคำ ในใจก็แอบประหลาดใจ แต่ก็ยังคงสุภาพเหมือนเดิม เดินไปส่งเขาจนถึงประตูห้องทำงาน

พอกลับถึงบ้าน โจวตงเป่ยก็หยิบเงินห้าร้อยหยวนกับคูปองอาหารบางส่วนให้แม่ ให้เธอกับพี่สาวไปซื้อของปีใหม่เพิ่มอีกหน่อย

จ้าวอวี้ฟางรู้ว่าเขาทำเงินมาได้บ้าง แต่เท่าไหร่แน่ๆ กลับไม่รู้

โจวตงเป่ยเห็นใบหน้าของเธอกังวล ก็ปลอบใจว่า: “แม่ครับ วางใจได้เลยครับ หนี้ก้อนนั้นของหวังเฒ่าลามกผมเตรียมไว้แล้ว ไม่ขาดของพวกเขาแม้แต่เฟินเดียว!”

จ้าวอวี้ฟางถึงได้เก็บเงิน

“ตงเป่ย ดูสิว่าจะซื้ออะไรไปให้ทางปู่แกบ้าง อีกอย่าง แกไปตอนไหน ก็ถามท่านดูว่าท่านจะมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเราได้ไหม?”

“ของผมจะซื้อไปเองครับแม่ ท่านวางใจได้เลยครับ!”

คืนวันนั้น หลังจากเฒ่าเพียวกับเอ้อร์หู่กลับมาแล้ว ก็กินข้าวที่บ้านของโจวตงเป่ย เพราะว่าตอนเย็นทำข้าวสองสีกับหมูสามชั้นตุ๋นมันฝรั่ง

เนื้อเป็นของที่โจวตงเป่ยซื้อกลับมาตอนบ่าย

เจ้าสองคนนั้นกินจนท้องกลม แล้วก็นั่งคุยโม้บนเตียงเล็กๆ ของเขาอีกชั่วโมงกว่า ถึงได้กลับบ้าน

เกี่ยวกับเรื่องซื้อทีวี เขาไม่ได้บอกใครเลย โดยเฉพาะเครื่องที่จะซื้อให้ปู่ ไม่ใช่แค่แม่ แม้แต่เฒ่าเพียวกับพวกเขาสองคนก็ไม่ได้บอก

เพื่อนถึงจะดี แต่บางเรื่องก็ต้องระวังหน่อย

สองคนนั้นเงินเดือนเดือนละแค่ 50 หยวน แต่ตัวเองกลับซื้อทีวีสีให้ที่บ้าน แถมยังซื้อทีเดียวสองเครื่อง!

ใครจะไปรู้ว่าในอนาคต ในใจจะเกิดความรู้สึกแตกต่าง ไม่สบายใจขึ้นมาได้ ดังนั้นไม่พูดเสียดีกว่า

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาไปถึงห้างสรรพสินค้าที่อยู่ทางตะวันออกของถนนการค้าแต่เช้าตรู่ ไกลออกไปก็ตกใจแล้วคือเสียงฆ้องกลองกึกก้อง ประทัดดังสนั่น ธงแดงปลิวไสว ผู้คนเนืองแน่นดั่งภูเขาและท้องทะเล...

เขาหาที่พิงเสาไฟฟ้า เพิ่งจะล็อกจักรยานเสร็จ ไอ้หนุ่มที่สวมเสื้อคลุมหนังแกะคนหนึ่งก็เบียดเข้ามา

“น้องชาย ขายตั๋วทีวีไหม?”

โจวตงเป่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง “แกซื้อตั๋วทีวีเหรอ?”

“ข้าซื้อ” ไอ้หนุ่มคนนี้ใบหน้าตื่นเต้น “แกมีไหม? ร้อยหนึ่ง ร้อยหนึ่งต่อใบข้าเอาเลย!”

ให้ตายสิ!

ร้อยหนึ่งต่อใบ? จะเว่อร์ขนาดนี้เลยเหรอ?

“น้องชาย ขายไม่ขาย?” ไอ้หนุ่มคนนี้ตามติดอยู่ข้างหลังเขา

“ทีวีเมื่อไหร่จะดูไม่ได้? ต้องมาแย่งกันซื้อตอนปีใหม่มันไม่คุ้มเลยนะ? ขายให้ข้ารับรองว่ารวยเละ! เป็นไง?”

โจวตงเป่ยโดนเขารบเร้าจนทนไม่ไหว ไม่สนใจเขาอีกแล้ว เงยหน้าขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ เจ็ดโมงยี่สิบ หน้าประตูใหญ่ต่อแถวยาวเหยียดแล้ว

เขารีบวิ่งเข้าไป ต่ออยู่ข้างหลัง ข้างหน้าอย่างน้อยก็ต้องมีร้อยกว่าคนแล้ว หลายคนมากันทั้งครอบครัว

“น้องชาย...”

“ข้าไม่ขาย แกไปถามคนอื่นเถอะ!”

ไอ้หนุ่มคนนี้เพิ่งจะไป ชายผอมคนหนึ่งก็เข้ามา ถามคนที่ต่อแถวทีละคน “สองร้อยต่อใบ ใครขาย? จ่ายเงินสดเดี๋ยวนี้เลย ต้าถวนเจี๋ยใหม่เอี่ยม...”

“สองร้อย สองร้อยต่อใบ...”

โจวตงเป่ยส่ายหน้า ยุคนี้ ทีวีสีก็บ้าคลั่งจริงๆ!

ในความทรงจำ ทีวีสีในปี 1986 เป็นของหายากจริงๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งใกล้จะถึงปีใหม่แล้ว

พอถึงครึ่งปีหลังของปีนี้ ในร้านค้าส่วนใหญ่ทั่วประเทศก็ไม่มีทีวีสีแล้ว เมืองต่างๆ ก็เริ่มมีตั๋วทีวีสีปรากฏขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับกระแสการขึ้นราคา ระลอกหนึ่ง ทีวีสี 18 นิ้วขึ้นไปถึงสามพันกว่าหยวน

“สามร้อย สามร้อยมีใครขายไหม?”

หวังกัง?

โจวตงเป่ยถึงกับอึ้งไป ไอ้หนุ่มคนนี้มาขายตั๋วทีวีสีได้ยังไง?

เขาไม่อยากจะให้เจ้านี่จำได้ ยื่นมือไปดึงปกคอเสื้อคลุมทหารขึ้นมา ซ่อนหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง

“พี่บ้าครับ?”

โธ่เว้ย!

โจวตงเป่ยแอบด่าในใจ ในที่สุดก็โดนเขาเจอจนได้

“โย่ แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เขาได้แต่ต้องเผยหน้าออกมา

“ผมมองแล้วก็เหมือนพี่ ตัวสูงขนาดนี่คือกระเรียนในฝูงไก่เลยนะ!” หวังกังใบหน้าตื่นเต้น

“แกมาคนเดียวเหรอ?” โจวตงเป่ยถาม

“มากับน้องชายครับ พี่จะมาซื้อทีวีเหรอ?”

“อืม ปีใหม่แล้ว ที่บ้านก็ไม่เคยมีทีวีเลย อยากจะให้แม่กับพวกเขาได้ดูรายการกาล่าฉลองตรุษจีน...”

หวังกังส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างอิจฉา “ได้ยินว่ามีทั้งหมดแค่สามร้อยเครื่อง หลายคนอยากจะซื้อก็ไม่มีตั๋ว พวกข้าสองคนก็เลยมาดูหน่อย!”

“เป็นไง ได้มาบ้างไหม?”

“เฮ้อ” เขาทำหน้าเศร้า “อย่าพูดถึงเลย! มีคนขายสองคน ก็โดนคนอื่นตัดหน้าไปแล้ว ที่เหลือนี่แต่ละคนดื้อกว่ากันอีก...”

พอพูดถึงตรงนี้ ถึงได้นึกขึ้นได้ว่ารวมโจวคนบ้าเข้าไปด้วยแล้ว รู้สึกอายอยู่บ้างก็หัวเราะเหอะๆ กำลังจะพูด ก็ได้ยินข้างหลังทะเลาะกัน

“ให้ตายสิ ตีกันแล้ว ข้าไปดูก่อน!”

พูดจบ เขาก็โกยอ้าววิ่งไปข้างหลัง

โจวตงเป่ยหันไปมอง

เห็นคนทั้งสองเพิ่งจะด่ากันไปสองสามประโยค ก็ฉีกกระชากกันแล้ว จริงๆ ด้วยที่ว่าลงมือได้ก็ไม่พูดมาก

เขาขี้เกียจจะไปดูเรื่องสนุกแบบนี้ ยืนต่อแถวอย่างสงบเสงี่ยม ข้างหลังเสียงดังไม่น้อย คนยิ่งมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ