บทที่ 70 ซื้อทีวี

ในยุคนี้คนตีกันต่อยกันมีมากเกินไป ขอแค่เลือดไม่กระเด็นมาโดนตัวก็พอแล้ว แถวขยับไปด้านข้างอย่างรู้ใจกัน แล้วก็ต่อแถวต่อไป

คนที่มุงดูอยู่พูดกันเจี๊ยวจ๊าว พูดกันสนุกกว่าตอนตีกันเสียอีก:

“ข่วนคนแล้ว!”

“โอ๊ยๆๆ ดึงผมแล้ว เห็นไหมล่ะว่าไว้ผมยาวทำไม!?”

“ใช่เลย ข้าได้ยินมาว่าในเมืองหลวงของมณฑลเริ่มฮิตผมสั้นทรงหนึ่งแล้ว ตอนตีกันจะได้ป้องกันไม่ให้คนมาดึงผม!”

“ไอ้บ้านนอก ฮิตมานานแล้ว!”

“ล้วงปากแล้ว!”

“โอ๊ยให้ตายสิ ทำไมมันยังกัดคนอีก!”

“นี่ใครกัน ทำไมมีแต่ลูกไม้สกปรก?”

“แกไม่รู้จักเหรอ?”

“ใครวะ?”

“กัวเฒ่าสี่!”

“ให้ตายสิ ถือว่าข้าไม่ได้ถาม!”

“...”

ไม่นาน ประตูใหญ่ของห้างสรรพสินค้าก็เปิดออก มีคนออกมาเริ่มจัดระเบียบ แถวเคลื่อนที่ช้ากว่าหอยทาก

โจวตงเป่ยเห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เป็นหัวหน้าโจรในเมืองสุ่ยเสอเยา (เอวอสรพิษน้ำ) เจ้านี่มาที่นี่รับรองว่าไม่มีเรื่องดีแน่

แน่นอนว่า เขาก็เริ่มเดินด้อมๆ มองๆ เหมือนแมวได้กลิ่นคาวปลา ข้างหลังยังตามมาด้วยคนอีกสี่ห้าคน

โจวตงเป่ยร้อนใจขึ้นมา แถวยาวขนาดนี้ ทุกบ้านอย่างน้อยก็เอาเงินออกมาพันกว่าหยวน

เงินหนึ่งพันหยวน ในยุคนี้ถือเป็นเงินก้อนใหญ่มหาศาล หลายครอบครัวอดมื้อกินมื้อ หลายปีถึงจะเก็บเงินได้มากขนาดนี้ ถ้าโดนขโมยไป จะไม่ร้องไห้จนตายเหรอ?

ทำยังไงดี?

เรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ จัดการไม่ดีก็จะนำความเดือดร้อนมาให้ตัวเอง แต่ถ้าไม่จัดการ เขาก็รู้สึกว่าจิตสำนึกมันค้ำคอ!

คิดไปคิดมา เขาก็หันไปยิ้มให้ผู้หญิงวัยสามสิบต้นๆ ที่อยู่ข้างหลัง “พี่สาวครับ ผมไปทำธุระหน่อย เดี๋ยวกลับมาได้ไหมครับ?”

ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า

เขาเริ่มเดินไปข้างหน้า หันกลับไปเหลือบมองสุ่ยเสอเยาแวบหนึ่ง กลุ่มคนพวกนั้นยังอยู่ท้ายแถว ห่างจากตัวเองไกลมาก

ดังนั้น เขากระซิบเสียงเบาพูดกับชายวัยกลางคนข้างๆ: “คุณลุงครับ ระวังเงินในตัวหน่อยนะครับ มีโจรมากลุ่มหนึ่ง!”

ชายคนนั้นชะงักไป เขาไม่สนใจว่าจะเชื่อหรือไม่ เดินตรงไปข้างหน้าต่อ เว้นไปสองสามคนก็กระซิบสองสามประโยค และกำชับให้แจ้งคนที่อยู่ข้างหน้าข้างหลังด้วย

ไม่นาน เขาก็มาถึงหน้าประตูห้างสรรพสินค้า เดินอ้อมไปแล้วก็เดินกลับไปข้างหลัง เดินไปพลางก็กระซิบเตือนฝูงชนอย่างประหม่าไปพลาง...

ที่เขาทำได้ ก็มีเพียงเท่านี้

พอมาถึงตำแหน่งของตัวเอง สุ่ยเสอเยาและพวกก็ใกล้จะมาถึงแล้ว

เขากล่าวขอบคุณผู้หญิงคนนั้น ยิ้มๆ แล้วก็กระซิบ: “ระวังนะครับ โจรมาแล้ว!”

ผู้หญิงคนนั้นถึงกับตกใจ จากนั้นก็รีบกุมกระเป๋าที่อยู่ข้างหน้า

สุ่ยเสอเยาเดินผ่านหน้าโจวตงเป่ยไป เสื้อนวมสีดำรัดสะโพกเล็กๆ ของเขาแน่น เขาทำท่าทีไม่ใส่ใจ แต่ยิ่งเดินไปข้างหน้า คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้น

หลายนาทีต่อมา ท้ายแถวก็มีเสียงดังลั่นเหมือนฟ้าผ่า: “เงินข้าหายแล้ว มีขโมย!”

จากนั้นหญิงชราคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้น: “จับโจรค่า เงินของฉันหาย!”

“รีบแจ้งความ จับขโมย!”

เสียงตะโกนดังขึ้นติดต่อกัน แม้แต่ข้างหน้าก็มีคนสองคนตะโกนลั่นว่าเงินหาย สถานการณ์วุ่นวายไปหมด มีคนเริ่มร้องไห้เสียงดัง...

โจวตงเป่ยหันไปหาสุ่ยเสอเยาและพวก ก็หายไปไร้ร่องรอยแล้ว!

เขาส่ายหน้าถอนหายใจ จนปัญญา ก่อนอื่นต้องป้องกันตัวเองก่อน ถึงจะไปช่วยคนอื่นได้ ที่ตัวเองทำได้ก็มีเพียงเท่านี้ อย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงไม่ให้คนโดนขโมยมากขึ้น

สุ่ยเสอเยาคนนี้ ต่อมากับเจ้าลัทธิที่ถีบสามล้อล้อใหญ่หน้าสถานีก็เคยปะทะกันหลายครั้ง แต่ใครก็ไม่สามารถเอาชนะใครได้ เขตแดนถูกแบ่งแยกชัดเจนขึ้น

สุ่ยเสอเยาและพวกจะเคลื่อนไหวเฉพาะในเขตเมือง เจ้าลัทธิและพวกก็ไม่สามารถข้ามเขตได้ ได้แต่ไปล้วงกระเป๋าบนรถไฟเท่านั้น

ไม่นานก็มีตำรวจมา สถานการณ์ที่วุ่นวายก็ค่อยๆ สงบลง

โจวตงเป่ยไม่ได้ไปเป็นพยานอะไร เพราะตำรวจสองสามคนที่มาเขาก็หน้าคุ้นอยู่ สถานการณ์ใหญ่ขนาดนี้ เงินก็หายไปเยอะขนาดนี้ ขอแค่ไม่ใช่แก๊งข้ามถิ่น เชื่อว่าพวกเขาก็รู้ดีว่าเป็นฝีมือใคร...

เขากังวลว่าคนที่ตัวเองเคยเตือนจะพูดชื่อตัวเองออกมา ดังนั้นจึงตั้งปกเสื้อคลุมขึ้น ซุกมือไว้ในแขนเสื้อหดคอ ก้มหน้าไม่มองใคร

คาดว่าบางคนคงจะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลัง ดังนั้นจึงกระซิบกระซาบกัน แต่กลับไม่มีใครกระโดดออกมาบอกว่าเป็นเขาที่เคยเตือนตัวเอง นี่ทำให้โจวตงเป่ยสบายใจขึ้นมาก

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ตำรวจก็พาผู้ที่ถูกขโมยไป มีทั้งครอบครัว ดูแล้วน่าจะมีสักสามสี่สิบคน นานๆ ทีก็ยังมีคนร้องไห้

ผ่านไปอีกสี่สิบกว่านาที ในที่สุดก็ถึงตาเขา เท้าชาไปหมดแล้ว

หน้าเคาน์เตอร์ เถ้าแก่โจวคนนี้ออกโรงก็คือสองเครื่อง ทำเอาทุกคนมองแล้วอิจฉาตาร้อน

ถือตั๋วไปที่แผนกเก็บเงินจ่ายเงิน เครื่องละ 1,050 สองเครื่อง 2,100 หยวน แบงค์ต้าถวนเจี๋ยปึกหนาๆ ก็หายไปแบบนี้

เงินทองหายาก แต่ใช้ดีจริงๆ!

ทีวีสีก้นใหญ่ในยุคนี้แพงเกินไป เงินเดือนของคนงานทั่วไปหนึ่งปีกว่า ยังต้องอดมื้อกินมื้อถึงจะซื้อได้เครื่องหนึ่ง แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ ก็ยังแย่งกันซื้อ

กลับมาเอาตั๋วใบเล็กให้พนักงานขาย แล้วก็ปรึกษากันหน่อย ตัวเองต้องออกไปหารถสามล้อคันหนึ่ง เครื่องหนึ่งสามารถใช้จักรยานลากกลับไปได้ สองเครื่องไม่ได้แล้ว

พนักงานขายสามคนยุ่งจนเหงื่อท่วมหัว ไม่มีเวลามาสนใจเขาเลย

เคาน์เตอร์ข้างๆ ก็ขายเสาอากาศนอกอาคาร ทำจากท่ออลูมิเนียม ขดเป็นวงๆ รูปร่างไม่เลว ดูแล้วน่าเกรงขาม

ถามดูหน่อย แบบใหญ่สุดอันละ 12 หยวน เขาซื้อมาสองอัน แล้วก็สายไฟอีก 40 เมตร

แล้วก็คุยกับพนักงานขายไว้ดีแล้วว่าเดี๋ยวจะมาขนไปพร้อมกัน ถึงได้ออกจากห้างสรรพสินค้า

ริมถนน แดดดี

โจวตงเป่ยยืนอยู่ตรงนั้นเกาศีรษะแกรกๆ พลาดแล้ว เมื่อวานน่าจะไปหาหยางลี่เหนียนที่หน้าสถานีสักเที่ยว

ตัวเองต่อคิวอยู่หกสิบกว่าคิว ขายออกไปเยอะขนาดนั้นแล้ว มีทั้งที่ใช้จักรยานลากไป และก็มีบางส่วนที่จ้างสามล้อลากไป เวลานี้จะไปหารถที่ไหน!

สองพี่น้องหวังกังไม่รู้ว่าวิ่งไปไหนแล้ว คนที่ตีกันก็แยกย้ายกันไปนานแล้ว พื้นหิมะถูกเหยียบจนเละเทะ รอยเลือดน่าตกใจ เหมือนกับดอกเหมยที่กำลังเบ่งบาน

เขาอยากจะโทรไปที่โรงแรมหน้าสถานีเพื่อติดต่อหยางลี่เหนียน แต่ยุคนี้ ริมถนนไม่มีแม้แต่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ ตู้โทรศัพท์บัตร IC ยิ่งต้องรอถึงปี 1998 ถึงจะแพร่หลาย

จนปัญญา รอ!

จุดบุหรี่ขึ้นสูบ มองดูคนที่กำลังขนทีวีออกมา และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขเหล่านั้น

นี่ต้องเป็นเทศกาลตรุษจีนที่มีความสุขเป็นพิเศษแน่ๆ ครอบครัวล้อมวงดูทีวีสี แทะเมล็ดแตงโม กินสาลี่แช่แข็ง อบอุ่นเป็นกันเอง

“ปีใหม่” ในยุคนี้ ถึงจะมีกลิ่นอายของปีใหม่ที่สุด!

มาถึงเดือนกุมภาพันธ์ อุ่นขึ้นมากแล้ว เขาพิงต้นป๊อปลาร์ใหญ่ริมถนน แสงแดดส่องบนตัวอุ่นสบาย

ครึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา ในที่สุดก็รอสามล้อมาคันหนึ่ง ดูแล้วก็รู้ว่าลากมาเที่ยวหนึ่งแล้วก็กลับมาอีก

โจวตงเป่ยอยู่ใกล้รถคันนี้ที่สุด ดังนั้นไม่รอให้คนที่หน้าประตูห้างสรรพสินค้าเข้ามา เขาก็พุ่งเข้าไปทันที

“อาจารย์ครับ ผมจะขนสองเครื่องพร้อมกัน!”

“ไปไหน?”

“ประตูเหนือของโรงงานแปรรูปไม้!”

“แปดหยวน!”

“หา?” โจวตงเป่ยอึ้งไป หยางลี่เหนียนลากถ่านหินหนึ่งคัน จากเหมืองถ่านหินที่สองไปตำบลหงเซิงไกลขนาดนั้น ทั้งขนขึ้นขนลงยังแค่ห้าหยวน เจ้านี่มันหน้าเลือดเกินไปไหม?

“ได้ไหม? ไม่ได้ทางโน้นมีคนรออยู่เพียบเลยนะ!”

คนถีบสามล้ออายุไม่มาก แต่น้ำเสียงกลับไม่เบาเลย

ไอ้หนุ่มคนนี้ตัวไม่สูง ตาไม่ใหญ่ แต่คางกลับยาวมาก เขาก็สวมเสื้อคลุมทหารเหมือนกัน เพียงแต่ว่าสกปรกจนแทบจะแยกแยะสีเดิมไม่ออกแล้ว

โจวตงเป่ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง จะให้เพื่อประหยัดสามสองหยวน ก็ต้องไปอ้างชื่อพี่เจ็ดเหรอ? มันน่าอายเกินไปแล้ว!

เขาก็เป็นงานใช้แรงเหมือนกัน แล้วก็ใกล้จะปีใหม่แล้ว ช่างมันเถอะ ใครใช้ให้ตัวเองรวยซื้อสองเครื่องล่ะ!

ตอนนี้ เขาก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองเท่านั้น

“ได้!” เขากัดฟันพูด

ไอ้หนุ่มคนนี้ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเล็กๆ เหมือนเมล็ดงา “งั้นไปกันเถอะ!”

“ตามผมมาขน!” พูดจบ โจวตงเป่ยก็เดินก้าวยาวๆ เข้าไปในห้างสรรพสินค้า ไอ้หนุ่มคนนี้ก็ไม่ได้ล็อกรถ รีบตามขึ้นไป

ไม่นาน ทีวีสองเครื่องกับเสาอากาศก็ถูกพวกเขาสองคนอุ้มออกมา จัดวางเรียบร้อยแล้ว โจวตงเป่ยก็โบกมือใหญ่โต: “ไปแล้ว!”

“ได้เลยครับ!”

โจวตงเป่ยขี่รถตามข้างๆ สามล้อ ทั้งสองคนพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย

“อาจารย์ชื่ออะไรเหรอครับ?” เขาถาม

“เรียกผมจางซานก็ได้!”

“...”

เดินมาถึงใกล้ๆ โรงเรียนมัธยมหมายเลขสอง โจวตงเป่ยได้ยินคนเรียกตัวเอง มองไปฝั่งตรงข้ามถนน กลับเป็นหยางลี่เหนียน

“คนบ้า? คนบ้า?!”

“พี่เจ็ด?”

หยางลี่เหนียนปั่นรถจนเหงื่อออก หมวกหนังหมาหนีบไว้ที่แฮนด์รถ หัวล้านเป็นมันวาว ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่ดื่มเหล้าที่ภัตตาคารหน้าสถานี เขาก็เริ่มเรียกโจวตงเป่ยว่าคนบ้าแล้ว

“ซื้ออะไรมา?” เขาตะโกน

“ซื้อทีวีให้ปู่ผมครับ!”

“ได้ เจ๋ง! บ่ายวันที่สามของปีใหม่มาดื่มเหล้าที่บ้านข้า!”

“ครับผม!”

“ทำอะไรอยู่? จะปั่นเร็วหน่อยได้ไหม?” ผู้หญิงอ้วนท้วมคนหนึ่ง ลงจากจักรยานไม่ไกลหน้าหยางลี่เหนียน

“ทำงานก็อืดอาดยืดยาด ยังอยากจะได้ค่าแรงอีกเหรอ?”

“มาแล้ว มาแล้ว!” หยางลี่เหนียนรีบปั่นอย่างอับอาย

โจวตงเป่ยหัวเราะฮ่าๆ

หยางลี่เหนียนไปแล้ว แต่จางซานที่ลากทีวีให้เขากลับไม่ขยับ

“ไปสิ ทำอะไรอยู่?” โจวตงเป่ยถามเขา

“เอ่อ...” เขาลังเล “แกรู้จักพี่เจ็ดเหรอ?”

“อ้อ เป็นอะไรไป?”

“แกรีบบอกสิ!” เขาเสียใจที่เรียกเงินเยอะขนาดนี้ รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

“รีบไปได้แล้ว รู้จักใครก็ไม่ลดให้แกสักเฟินหรอก!” โจวตงเป่ยพูดอย่างไม่สบอารมณ์