บทที่ 71 ค่าไฟหนึ่งปี

เลี้ยวเข้าซอย

หิมะบนชายคากำลังละลาย หยดติ๋งๆ

เนื่องจากความแตกต่างของอุณหภูมิในตอนเช้าและตอนเย็น พรุ่งนี้เช้าก็จะเห็นแท่งน้ำแข็งใสงอกออกมา หรือที่เรียกกันติดปากว่าน้ำแข็งย้อย

“ถึงแล้ว!”

โจวตงเป่ยจอดจักรยาน ผลักประตูรั้วตะโกนเข้าไป:

“ปู่ครับ ปู่?”

ในลานบ้านมีจักรยานจอดอยู่สี่คัน ดูท่าแล้วเป็นครอบครัวลุงสามที่มา

วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เขาจงใจอยากจะทำให้บางคนไม่สบายใจ ไม่คิดว่าลุงสามพวกเขาก็จะมาด้วย สองครอบครัวไม่ได้ไปมาหาสู่กันมานานหลายปี พอดีเลย รวบตึงในหม้อเดียว

“พี่คะ?”

โจวซีซี ลูกสาวของลุงเล็กโจวต๋า ผลักประตูวิ่งออกมา อย่างร่าเริง

“พี่คะ พี่มาได้ยังไง?”

โจวตงเป่ยหัวเราะขึ้นมา “เป็นอะไรไป ไม่ต้อนรับพี่เหรอ?”

โจวซีซีเข้าไปกอดแขนของเขา “ไม่ใช่นะคะ วันนี้ต้องกินข้าวที่บ้านให้ได้ คุณลุงสามกับคุณป้าสามพวกเขาก็อยู่ด้วย...”

โจวตงเป่ยกำลังจะพูด ก็เห็นเด็กหนุ่มรุ่นกระทงคนหนึ่งพุ่งออกมา

“พี่ครับ ฮ่าๆ คิดถึงจะตายอยู่แล้ว!”

เจ้าหนูตรงหน้าอายุสิบสี่สิบห้าปี แต่ส่วนสูงกลับสูงกว่าโจวซีซีเพียงเล็กน้อย หัวเสือสมองเสือ

เป็นลูกชายของลุงสามโจวฟา โจวตงตง

โจวตงเป่ยขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงของเขาอย่างสนิทสนม “ช่วงนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง?”

“คงที่มากครับ!”

โจวซีซียื่นปากเล็กๆ ออกมา “อืม คงที่อันดับสุดท้าย!”

“แกนี่มันน่ารำคาญจริงๆ!” โจวตงตงยื่นมือไปจะผลักเธอ

มองดูน้องชายกับน้องสาวเล่นหัวกัน โจวตงเป่ยก็แอบถอนหายใจ ถ้าหากความรักความแค้นของรุ่นก่อนหน้าไม่ส่งผลกระทบถึงรุ่นต่อไป สามารถเป็นแบบนี้ได้ตลอดไปก็คงจะดี...

น่าเสียดาย!

เมื่อนึกถึงชาติที่แล้ว ก็อดที่จะถอนหายใจอีกครั้งไม่ได้

โจวตงตงเรียนไม่เก่ง แต่พอทำธุรกิจกลับหัวไวมาก

พอถึงปลายยุค 90 ห้างสรรพสินค้าเครื่องใช้ไฟฟ้าซินซิงของเขาใหญ่ที่สุดในเมืองซิงอัน มีคนล้อเล่นว่า เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของทีวีในเมืองซิงอัน ล้วนเป็นซินซิงที่ขายออกไป

แต่น้องชายคนนี้ไม่รู้ว่าได้ยินอะไรมาจากที่บ้าน พอโตขึ้นก็ทำตัวเย็นชากับตัวเองมาโดยตลอด ความสัมพันธ์ก็เลยห่างเหินกันไปเรื่อยๆ

โจวซีซีสอบติดมหาวิทยาลัยชิงหวา สอบเข้าปริญญาโท, ปริญญาเอก ต่อมาก็ไปต่างประเทศ เหมือนกับนกน้อยที่ถูกปล่อยไป หลายปีไม่มีข่าวคราว

“พี่ซื้อทีวีมาให้ปู่เครื่องหนึ่ง พี่จะยกเข้าไป!” โจวตงเป่ยยิ้มๆค่อนข้างขมขื่น หันหลังออกจากลานบ้านไป

เจ้าหนูสองคนก็ตามออกมาด้วย พอเห็นตัวอักษรบนกล่องกระดาษเขียนว่าโทรทัศน์สี ก็ยิ่งร้องโวยวาย

หลังจากโจวตงเป่ยอุ้มลงมาเครื่องหนึ่ง กำลังจะอุ้มอีกเครื่องหนึ่ง จางซานก็ยื่นมือมาห้ามเขาไว้

“น้องชายครับ เครื่องนี้ส่งที่ไหนครับ?”

โจวตงเป่ยชะงักไปครู่หนึ่ง “ตำบลหงเซิงครับ พี่ไม่ต้องยุ่งหรอกครับ เดี๋ยวผมใช้จักรยานลากกลับไปได้!”

“เลิกพูดมากได้แล้ว!” เขายิ้มปากกว้าง “ถนนลื่นขนาดนี้ ล้มทีหนึ่งทีวีก็เจ๊งแล้ว ของแพงขนาดนี้ ยังไงก็ให้ผมลากกลับไปให้เถอะครับ...”

โจวตงเป่ยเข้าใจแล้ว ไอ้หนุ่มคนนี้เห็นตัวเองเป็นเพื่อนของพี่เจ็ด ถึงได้เป็นแบบนี้

แต่ว่า ดูแล้วเมื่อกี้พี่เจ็ดก็ไม่ได้ทักทายเขา แสดงว่าระหว่างพวกเขาก็คงจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่

เขายิ้มแล้วพูดว่า: “ผมไม่เพิ่มเงินให้นะครับ!”

“พูดอะไรอย่างนั้น พูดเรื่องเงินก็เหมือนด่าผมเลยนี่!”

“งั้นพี่ก็ต้องรออีกหน่อยนะครับ ผมยังต้องติดตั้งเสาอากาศให้เสร็จก่อนถึงจะไปได้!”

“ผมช่วยทำครับ!” พูดจบ เขาก้มลงหยิบกล่องกระดาษเสาอากาศอันหนึ่งขึ้นมาแกะ “ของแบบนี้ผมติดตั้งมาหลายอันแล้ว พี่ไปเดินสายก่อน เดี๋ยวผมช่วยติดตั้งให้!”

โจวตงเป่ยไม่ได้พูดอะไรมากอีก อุ้มกล่องกระดาษขึ้นมา ท้ายที่สุดแล้วก็แค่ 14 นิ้ว รวมบรรจุภัณฑ์แล้วก็ไม่ได้หนักมากนัก

เจ้าหนูสองคนตามมาข้างหลัง

โจวตงเป่ยเพิ่งจะเข้าลานบ้าน ก็เห็นลุงสามโจวฟาที่สวมเสื้อไหมพรมสีดำยืนอยู่ที่ประตู

พี่น้องสามคนนี้หน้าตาคล้ายกันมาก เพียงแต่ว่าหน้าตาของโจวฟาจะดูแก่กว่าหน่อย มองแล้วอายุมากกว่าพ่อของเขาโจววั่งเสียอีก

โจวฟาทำงานที่โรงงานทอผ้าของเมือง เป็นหัวหน้าเล็กๆ ในแผนก ท่าทางก็ไม่เบาเหมือนกัน

“ตงเป่ยมาแล้ว!” สีหน้าของเขาเย็นชา แต่ก็ยังทักทาย

“ลุงสามครับ!”

มุมปากของโจวตงเป่ยปรากฏรอยยิ้มจางๆ ไม่ได้กระตือรือร้นอะไร แต่ก็ไม่ได้ขาดมารยาทที่ควรจะมี

“พ่อครับ พ่อครับ” โจวตงตงตะโกนขึ้น: “พี่ชายซื้อทีวีมาให้ปู่ผมครับ เป็นทีวีสีด้วยนะ! บ้านเราก็ซื้อเครื่องหนึ่งสิครับ!”

สีหน้าของโจวฟาดูน่าเกลียดขึ้นมา ไม่พูดอะไรสักคำ ขยับไปข้างๆ หนึ่งก้าว เปิดทางให้เข้าประตู

โจวตงเป่ยไม่ได้พูดอะไรอีก อุ้มทีวีเดินเข้าไปข้างใน

ในครัวไอร้อนคลุ้ง กลิ่นหอมของหมั่นโถวนึ่งโชยมาแตะจมูก

ป้าเล็กหม่าเฟิ่งอิงกับป้าสามหรงเฉี่ยวล้อมวงอยู่รอบเตา กำลังหยิบหมั่นโถวใส่ลงในอ่างใหญ่ ต่างก็เงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ป้าสามครับ ป้าเล็กครับ!” โจวตงเป่ยทักทาย

“โย่” รอยยิ้มของหรงเฉี่ยวดูเสแสร้งมาก “ไม่ได้เจอตงเป่ยตั้งนาน ได้ยินว่าเป็นพ่อค้าอิสระแล้วเหรอ? ทำเงินได้ไหมล่ะ?”

โจวตงเป่ยยิ้มๆ “ก็พอได้ครับ!”

“นี่อุ้มอะไรมาเหรอ? ใหญ่ขนาดนี้?” หม่าเฟิ่งอิงถาม

ในครัวไอน้ำเยอะ เธอมองไม่ชัด

“ซื้อทีวีมาให้ปู่ผมเครื่องหนึ่งครับ!” โจวตงเป่ยพูดไปพลางเดินเข้าไปข้างใน

“แปะ!”

หมั่นโถวในมือของหม่าเฟิ่งอิงหล่นลงบนฝาหม้อ ใบหน้าก็แดงก่ำขึ้นมาทันที นี่มันไม่ใช่การตบหน้าตัวเองอย่างโจ่งแจ้งเหรอ?

โจวตงเป่ยอุ้มทีวีเข้าห้องไปแล้ว เจ้าหนูสองคนก็วิ่งเข้ามาด้วย

หม่าเฟิ่งอิงคว้าตัวโจวซีซีไว้ทันที: “แกจะทำอะไร?”

“หนูจะไปดูค่ะ!”

“ดูอะไร มีอะไรน่าดู?”

“หนูจะไปดูทีวีใหม่ค่ะ!”

“ข้าดูว่าแกน่ะเหมือนทีวี!” หม่าเฟิ่งอิงเหมือนคนบ้า ระดับเสียงสูงขึ้นหลายเท่า “ยัยเด็กบ้า ไม่เคยดูทีวีรึไง? หรือว่าบ้านเราไม่มี? กลับเข้าห้องไป!”

โจวซีซีงงไปหมด ไม่รู้ว่าแม่เป็นอะไรไป ขอบตาแดงก่ำ หันหลังวิ่งกลับเข้าห้องฝั่งตะวันตก

โจวตงตงมองอย่างงงงวย กำลังจะก้าวเท้า ก็ได้ยินแม่ตัวเองกระซิบเสียงเบา: “แกก็กลับไปด้วย!”

“ผมจะกลับไปไหนล่ะครับ?” โจวตงตงมองเธออย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

หรงเฉี่ยวยื่นมือไปจะดึงเขา “กลับไปห้องฝั่งตะวันตก!”

“ผมไม่ไป!” โจวตงตงบิดตัวอย่างแรง ยืนกรานจะเข้าไปข้างใน

หรงเฉี่ยวหยิกเขาอย่างแรง “ไอ้ลูกชายตัวดี จะเชื่อฟังสักหน่อยได้ไหม?”

ตอนนั้นเอง โจวฟาก็ทำหน้าเคร่งขรึมเดินเข้ามา

“พ่อครับ พ่อดูแม่สิครับ!” โจวตงตงขอความช่วยเหลือจากพ่อ

“ดูอะไร” โจวฟาขมวดคิ้วตั้งขึ้น “กลับไปห้องฝั่งตะวันตก!”

โจวตงตงเห็นพ่อก็เป็นแบบนี้ โกรธจนกระทืบเท้าทีหนึ่ง หันหลังวิ่งออกไป

“แกจะไปไหน?” หรงเฉี่ยวตามไปสองสามก้าว

“รำคาญพวกท่านจะตายอยู่แล้ว วันๆ ก็เอาแต่บ้า!” โจวตงตงวิ่งออกจากลานบ้านไป

ในห้อง

โจวกั๋วจู้กับลูกชายคนเล็กโจวต๋านั่งอยู่ตรงข้ามกัน กล้องยาสูบในมือของเขาควันลอยเป็นสาย

โจวตงเป่ยไม่คิดว่าลุงเล็กจะอยู่ในห้องของปู่ ทักทายแล้วก็เริ่มแกะห่อ “ปู่ครับ ตอนแรกคิดว่าจะซื้อ 18 นิ้วให้ท่าน น่าเสียดายที่ไม่มี! อันนี้ 14 นิ้วครับ เล็กไปหน่อย รอผมทำเงินได้แล้ว จะเปลี่ยนเครื่องใหญ่กว่านี้ให้ท่านนะครับ...”

ข้างนอกมีเสียงตะโกนของป้าเล็กหม่าเฟิ่งอิงดังมา โจวตงเป่ยทำเหมือนไม่ได้ยิน

เขาจัดของจิปาถะบนตู้ผนังฝั่งตะวันออก ที่นี่มีปลั๊กไฟแบบเคลื่อนที่ได้ ข้างๆ ก็คือวิทยุ วางตำแหน่งนี้ ปู่นั่งอยู่หัวเตียงดูก็สะดวก

พอวางทีวีไว้ข้างบนแล้ว ก็เสียบปลั๊ก เปิดทีวี มีแต่ภาพซ่าๆ

“ปู่ครับ ผมจะไปติดตั้งเสาอากาศ ตอนเย็นท่านก็จะได้ดูแล้วครับ!”

“เหนื่อยไหม?” โจวกั๋วจู้มองเขา “นั่งสักพักแล้วค่อยทำก็ได้!”

“ผมก็ซื้อให้ที่บ้านเครื่องหนึ่งเหมือนกัน ข้างนอกอาจารย์ยังรอผมอยู่...”

โจวตงเป่ยยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้ยินหม่าเฟิ่งอิงตะโกนขึ้น: “ฉันไม่ยอมนะ ครอบครัวแบบไหนกัน? บ้านหนึ่งมีทีวีเครื่องหนึ่ง ค่าไฟใครจะจ่าย?”

ใบหน้าของโจวตงเป่ยยังคงปกติ

ในครัว

หรงเฉี่ยวกระซิบเสียงเบา: “ใช่แล้ว จะฟุ่มเฟือยขนาดนี้ได้ยังไง ตอนนี้ค่าไฟหน่วยละสองเฟิน ทีวีสองเครื่องเปิดพร้อมกัน มิเตอร์ไฟจะไม่หมุนติ้วเลยเหรอ?”

“แกจะหุบปากได้ไหม?” โจวฟาด่าขึ้น

“แกด่าใคร?”

“ด่าแก หุบปาก!”

“โจวฟา อย่าได้คืบจะเอาศอก กลับมาบ้านแกแล้วทำเป็นกร่างเหรอ? ข้าให้หน้าแกแล้วใช่ไหม?”

“แกจะเลิกยุแยงตะแคงรั่วได้ไหม?”

“ข้าพูดอะไร?”

“...”

ในห้อง

โจวต๋าพูดว่า: “ตงเป่ย เสาอากาศข้าติดตั้งเอง แกกลับไปยังต้องไปจัดการเครื่องที่บ้านอีก ข้านั่งอยู่ก็ไม่มีอะไรทำ!”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไร ก้มลงหยิบสายไฟบนพื้น เริ่มเดินสายไปตามใต้ขอบเตียงอิฐ เปิดลิ้นชักตู้บนเตียง หยิบค้อนเล็กกับตะปูออกมา ตอกสายไฟไว้ใต้ขอบเตียงไม้ แบบนี้ก็จะมองไม่เห็นแล้ว...

โจวต๋ายังจะพูดอีก โจวกั๋วจู้เหลือบตามองเขาแวบหนึ่ง เขาก็หุบปากทันที

โจวตงเป่ยไม่สนใจ พวกท่านจะทะเลาะกันยังไงก็เชิญ ดึงสายไฟ ขึ้นไปบนหลังคาติดตั้งเสาอากาศ แล้วก็มีจางซานช่วยอีก สี่สิบกว่านาทีต่อมา ในทีวีก็ปรากฏภาพที่ชัดเจน

“ปู่ครับ” โจวตงเป่ยยืนอยู่หน้าเตียงอิฐ “แม่ผมให้มาถามท่านว่า เทศกาลตรุษจีนจะไปฉลองที่บ้านผมได้ไหมครับ?”

โจวกั๋วจู้ส่ายหน้า “ให้พี่สาวแกมีเวลาก็มาสักเที่ยว ปู่คิดถึงเธอแล้ว!”

“ได้ครับ!” โจวตงเป่ยมองไปยังโจวต๋า “ลุงเล็กครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ!”

พูดจบ เขาก็ออกจากห้องฝั่งตะวันออก จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตก

โจวซีซีนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ น่าจะกำลังร้องไห้อยู่ ป้าเล็กหม่าเฟิ่งอิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงเช็ดน้ำตา

ลุงสามโจวฟากับป้าสามหรงเฉี่ยวเลิกทะเลาะกันนานแล้ว สองหัวชนกันกระซิบกระซาบ พอเห็นเขาเข้ามา ก็รีบยืดตัวตรง หุบปาก

โจวตงเป่ยหยิบแบงค์ต้าถวนเจี๋ยปึกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า วางไว้บนเตียงอิฐ “ป้าเล็กครับ นี่หนึ่งร้อยหยวน ท่านรับไว้! ปู่ผมต่อให้จะดู 24 ชั่วโมงไม่หยุด เงินนี่ก็พอสำหรับค่าไฟหนึ่งปีแล้วครับ!”