บทที่ 72 ทีวีสีเครื่องแรกของตำบลหงเซิง

โจวตงเป่ยหันไปมองลุงสามกับป้าสาม มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม: “ลุงสามครับ ป้าสามครับ สวัสดีปีใหม่ล่วงหน้านะครับ ผมขอตัวกลับก่อน!”

พูดจบ ก็ไม่รอให้หลายคนพูดอะไร หันหลังเดินจากไป

“พี่คะ—” โจวซีซีเช็ดน้ำตา วิ่งตามออกไป

หม่าเฟิ่งอิงคว้าเงินปึกนั้น แล้วคิดจะไปรั้งลูกสาวก็ไม่ทันแล้ว

หรงเฉี่ยวอิจฉามองเงินเหล่านั้น กระซิบเสียงเบา: “นี่เพิ่งจะไม่ได้ทำงานไม่กี่เดือนเองนะ ก็หาเงินได้มากขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่เชื่อนะ?”

ใบหน้าของโจวฟาเคร่งขรึมจนน่ากลัว

“ถ้าให้ฉันพูดนะ ต้องไม่ได้มาในทางที่ดีแน่ๆ!”

“...”

โจวฟาไม่พูดอะไร ลุกขึ้นจะเดินออกไป พอเข้าห้องฝั่งตะวันออกก็ปิดประตูอย่างแรง

“พ่อครับ เขาหมายความว่ายังไง?” ใบหน้าของเขาเขียวคล้ำ “อิจฉาพวกเราใช่ไหมครับ? นี่มันไม่ใช่การตบหน้าผมกับน้องสี่เหรอ!”

โจวต๋าไอเบาๆ “พี่สามครับ ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอกน่า เด็กมันก็แค่อยากจะกตัญญูต่อพ่อเรา...”

“น้องสี่ หัวแกโดนลากระทืบมารึไง? อยากจะกตัญญูก็มาวันไหนก็ได้ไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องมาวันนี้พอดีด้วย ไม่ใช่ว่าอยากจะมาหยามหน้าพวกเราสองพี่น้องเหรอ! สมัยนั้น...”

“พอได้แล้ว!” โจวกั๋วจู้เบิกตาโต “จะจบไม่จบ?”

“ไม่จบ! ก็แค่เกลียดผมไม่ใช่เหรอ? เกลียดที่ผมสมัยนั้น...”

“แกหุบปาก!” โจวกั๋วจู้เงื้อกล้องยาสูบในมือขึ้นฟาดไป

“เผียะ!” ครั้งนี้ฟาดลงบนแขนของโจวฟาอย่างแรง

โจวกั๋วจู้เท้าเปล่าลงจากเตียง เงื้อกล้องยาสูบฟาดไปบนตัวเขาต่อ: “ไอ้ลูกทรพีอย่างแกยังมีหน้ามาพูดถึงเรื่องสมัยนั้นอีก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ไอ้ลูกทรพีคนนี้ พี่ชายแกจะกลับเข้าเมืองไม่ได้ได้ยังไง...”

“เผียะ! เผียะ! เผียะ!” ทีหนึ่งหนักกว่าทีหนึ่ง

โจวฟาไม่กล้าสู้ ยกแขนขึ้นบังหัว วิ่งหนีออกไปอย่างทุลักทุเล

โจวต๋ารีบห้ามพ่อไว้

โจวกั๋วจู้หอบหายใจแฮ่กๆ “ไสหัวไป แกก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักหรอก!”

โจวฟาตะโกนขึ้นมาจากในครัว: “หรงเฉี่ยว แกจะไปไม่ไป? บ้านเน่าๆ นี่ ใครหน้าไหนถ้ามาอีก ก็เป็นลูกเมียน้อย!”

“แกไสหัวไป—” มือของโจวกั๋วจู้ยังคงสั่นอยู่

“พ่อครับ พ่ออย่าโกรธเลยครับ อย่าโกรธเลย!”

โจวต๋าตกใจกลัว กลัวว่าพ่อจะโกรธจนเป็นอะไรไป ประคองเขานั่งลงบนเตียงอิฐ

โจวกั๋วจู้ตบต้นขาตัวเองอย่างแรง น้ำตาไหลพราก “เวรกรรมจริงๆ เวรกรรม! ทำไมข้าถึงมีลูกทรพีแบบพวกแก!”

นอกลานบ้าน

โจวตงเป่ยลูบหัวเล็กๆ ของโจวซีซี “กลับไปเถอะ พี่ไปแล้วนะ!”

“พี่คะ พี่อย่าโกรธเลยนะคะ อย่าโกรธเลยจริงๆ แม่หนูก็แค่เสียงดัง...” โจวซีซีพูดอย่างขลาดๆ

“รู้แล้ว พี่ไม่โกรธหรอก!”

“พี่หิวไหมคะ? หนูไปเอาหมั่นโถวมาให้สองลูก!”

“ไม่ต้อง...”

ยังพูดไม่ทันจบ ยัยหนูก็วิ่งกลับไปแล้ว โจวตงเป่ยถอนหายใจ หันไปพูดกับจางซาน: “ไปกันเถอะ!”

จางซานขึ้นคร่อมรถ ส่ายหน้าแล้วพูดว่า: “บ้านใครบ้านมันก็มีเรื่องที่พูดลำบาก บ้านญาติผมพอรวมตัวกันก็เป็นแบบนี้แหละ โวยวายเสียงดัง น่ารำคาญจะตาย!”

โจวตงเป่ยไม่ได้พูดอะไร

ครู่ต่อมา โจวซีซีก็ถือหมั่นโถวสองลูกวิ่งออกมา แต่ในซอยก็ไม่มีเงาคนแล้ว

ยัยหนูร้องไห้ออกมา “คนโกหก พี่โกรธแล้วจริงๆ...”

พอถึงตำบลหงเซิง ก็เป็นตอนบ่ายแล้ว

จ้าวอวี้ฟางกับโจวตงหนานคลุมเสื้อผ้ามายืนอยู่ที่ประตู สองแม่ลูกอ้าปากค้าง

“แม่ครับ” โจวตงเป่ยตบกล่องกระดาษใหญ่ๆ อย่างภาคภูมิใจ “ทีวีสี เครื่องแรกของตำบลหงเซิงเรา!”

“ตงเป่ย” จ้าวอวี้ฟางรีบเดินเข้าไป เหลือบมองจางซานแวบหนึ่ง ดึงลูกชายไปข้างๆ สองสามก้าว กระซิบเสียงเบา “นี่ต้องใช้เงินเท่าไหร่กัน เราต้องใช้หนี้สินก่อนนะ ซื้อของแบบนี้ทำไม?”

“แม่ครับ แม่ก็วางใจเถอะครับ ไม่กระทบการใช้หนี้หรอก!”

จางซานยิ้มร่าเริงอุ้มทีวีขึ้นมา โจวตงเป่ยเอาเสาอากาศกับสายไฟในกระบะรถเข้าบ้านไป

พอเข้าบ้าน ทั้งสองคนก็เริ่มยุ่งกันทันที

ไม่นาน โทรทัศน์สีแปดช่องยี่ห้อโบตั๋น 14 นิ้วก็ถูกวางไว้บนตู้หีบ จ้าวอวี้ฟางกับโจวตงหนานลูบซ้ายทีขวาที ชอบใจจนวางไม่ลง

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสองคนก็จัดการเรียบร้อย

จางซานล้างมือเสร็จก็จะไป โจวตงเป่ยคว้าตัวเขาไว้ทันที หยิบแบงค์สิบหยวนออกมาใบหนึ่ง

“รับไปสิ ตามผมวุ่นวายมาทั้งวัน อย่างน้อยก็ทำให้พี่เสียงานไปสองสามงาน เงินไม่เยอะ ก็แค่น้ำใจ!”

คางยาวๆ ของจางซานแดงก่ำ “น้องชายครับ เงินนี่ผมรับไว้ไม่ได้ พี่ไม่รู้หรอก พี่เจ็ดหลายปีมานี้ช่วยพวกเราไว้ไม่น้อยเลย...”

“คนละเรื่องกัน” โจวตงเป่ยทำหน้าบึ้ง “ออกแรงก็ต้องได้เงิน เป็นเรื่องชอบธรรม รีบๆ เลย!”

พูดจบ ก็ยัดเงินใส่มือเขาอย่างแรง

ตอนแรกตกลงกันไว้ที่แปดหยวน แต่เขาไม่เพียงแต่จะส่งถึงตำบลหงเซิง สองฝั่งยังช่วยติดตั้งเสาอากาศอีก จะให้แปดหยวนก็ไม่เหมาะสมแล้ว เขาไม่อยากจะเอาเปรียบอะไร

เมื่อเทียบกับค่าขนส่งถ่านหินของหยางลี่เหนียนครั้งที่แล้วคือห้าหยวน ให้สิบหยวนก็พอแล้ว

เมื่อไม่อาจปฏิเสธน้ำใจได้ จางซานก็ได้แต่ต้องรับไว้ โจวตงเป่ยเดินไปส่งเขาจนถึงนอกลานบ้าน

พอกลับเข้าบ้าน จ้าวอวี้ฟางกับลูกสาวก็เก็บหีบห่อที่เต็มพื้นอย่างมีความสุข โจวตงเป่ยถาม: “แม่ครับ พ่อไม่ได้แตะต้องเงินของแม่อีกใช่ไหมครับ?”

“เดือนที่แล้วแม่ให้เขาไป 10 หยวน เงินอื่นๆ ไม่ได้แตะ!” จ้าวอวี้ฟางพูด

“อ้อ งั้นก็ดีครับ!” โจวตงเป่ยรับคำ เขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดของแม่เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

จ้าวอวี้ฟางออกไปทิ้งขยะ โจวตงเป่ยพูดว่า: “พี่ครับ ผมซื้อให้ปู่เครื่องหนึ่งเหมือนกัน ท่านบอกว่าให้พี่มีเวลาก็ไปหาท่านหน่อย”

“ให้ปู่ก็ซื้อมาเครื่องหนึ่งเหรอ?” โจวตงหนานประหลาดใจอย่างยิ่ง แต่ก็ยังพยักหน้า

ตอนอาหารเย็น โจววั่งกลับมา ก็ไม่ต้องบอกเลยว่าจะตะลึงขนาดไหน

กินข้าวเสร็จ สี่คนในครอบครัวก็นั่งอยู่บนเตียงอิฐ ดูข่าวอย่างมีความสุข

โจวตงเป่ยหนุนขาแม่ เตียงอิฐอุ่นๆ ทำให้ทั้งตัวเกียจคร้าน นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต

“แม่ครับ ตอนกลางคืนชุดชั้นในที่ผมถอดออก แม่เอาไปต้มน้ำร้อนให้ผมดีๆ อีกทีนะครับ!”

จ้าวอวี้ฟางถาม: “มีเหาอีกแล้วเหรอ?”

“ครับผม คันยุบยิบเลย!”

“ได้ คราวนี้จะต้มให้แกนานหน่อย รับรองว่าแม้แต่ไข่เหาก็ต้องต้มจนตาย!”

โจวตงเป่ยก็แปลกใจเหมือนกัน ตัวเองกับที่บ้านก็สะอาดกันดี ชุดชั้นในก็เปลี่ยนบ่อย ทำไมถึงมีเหาได้นะ?

ลองคิดดูดีๆ ชาติที่แล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เจ้าตัวเล็กนี่ก็หายไป

มีมาได้ยังไง แล้วก็หายไปได้ยังไง ก็แปลกประหลาทั้งนั้น

จ้าวอวี้ฟางค่อยๆ สางผมของเขา “โชคดีที่แผลเป็นนี่อยู่ในผม ถ้าอยู่บนหน้าก็เสียโฉมแล้ว”

โจวตงเป่ยหลับตาเล็กน้อย ยิ้มเหอะๆ: “แม่ครับ แม่ดูสิว่าในผมผมมีเหาไหม ผมชอบฟังเสียงแม่บี้เหาให้ตายที่สุดเลย”

จ้าวอวี้ฟางหัวเราะออกมา “ไอ้ลูกชายโง่ เสียงเป๊าะแป๊ะ มีอะไรน่าฟัง?”

เขาไม่พูดอะไร จมูกรู้สึกแสบขึ้นมาเป็นพักๆ

หนุนขาแม่ สัมผัสได้ถึงมือของเธอที่สางผมตัวเอง ค่อยๆ หาเหาตัวเล็กๆ เหล่านั้น แล้วก็ใช้เล็บสองข้างบี้มันจนตาย

นั่นคือเสียงที่ไพเราะอย่างยิ่ง เป็นฉากในความฝันนับครั้งไม่ถ้วนในชาติที่แล้วของเขา ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมา ก็จะน้ำตาไหลอาบหมอน

จ้าวอวี้ฟางไม่เจอเหาเลย แต่ก็ยังใช้เล็บสองข้างทำเสียง...

“แม่ถามเรื่องหนึ่งได้ไหม?” เธอพูดไปพลาง มือก็ยังไม่หยุด

“ครับ”

“แม่เห็นแกกลับมาพร้อมกับเสี่ยวเซี่ยบ่อยๆ แกสองคนมีอะไรกันรึเปล่า?”

“แม่ครับ ถ้ามี แม่จะยอมไหมครับ?” โจวตงเป่ยลืมตาขึ้น เอียงคอมองแม่

จ้าวอวี้ฟางยิ้ม พยักหน้า “ยอมสิ”

โจวตงเป่ยก็หัวเราะเหอะๆ ออกมา

“ไอ้ลูกชายโง่!” จ้าวอวี้ฟางขยี้ผมของเขาอย่างเอ็นดู ยังคงเหมือนตอนเด็กๆ แล้วพูดว่า: “แต่ว่า แม่ของเขาน่ะเป็นด่านที่ยากนะ!”

“ทำไมล่ะครับ?”

“พอเสี่ยวเซี่ยได้บรรจุเป็นพนักงานประจำแล้ว หนิวซู่เฟินก็พูดอยู่ไม่止ครั้งเดียวว่า ลูกสาวบ้านเธออย่างน้อยก็ต้องหาคนงาน ยังบอกอีกว่าข้าราชการก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้...”

“แม่ครับ ความคิดคนเรามันเปลี่ยนกันได้ พวกเรายังเด็กอยู่ ไม่รีบครับ!”

“ยังเล็กอีกเหรอ?” จ้าวอวี้ฟางหยิกไหล่เขาไปทีหนึ่ง “พ่อแก 19 ปีก็แต่งงานกับแม่แล้ว!”

“นั่นมันยุคไหนกันล่ะครับ!” โจวตงเป่ยเริ่มเกลี้ยกล่อมเธอ “ผู้ชายโตช้า บางคนสามสิบแล้วยังเหมือนเด็กๆ อยู่เลย! อีกอย่าง แต่งงานเร็ว ชีวิตคู่ก็ไม่มั่นคง...”

“ไอ้ลูกคนนี้นะ” จ้าวอวี้ฟางดุอย่างแง่งอน: “เอาเหตุผลเพี้ยนๆ พวกนี้มาจากไหน”

โจววั่งตามองทีวี ในมือมวนยาเส้น เขาอยากจะถามลูกชายจริงๆ ว่า รับซื้อไข่ไก่ทำเงินได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

แต่หลายครั้งที่อยากจะอ้าปาก ก็กลัวจะโดนดุ คิดไปคิดมาก็ช่างมันเถอะ ขอแค่ไม่ผิดกฎหมายก็พอแล้ว!

เขาเหม่อลอยไป

คนเรานี่มันอยู่ไม่ทนจริงๆ พริบตาเดียวลูกสองคนก็โตขนาดนี้แล้ว

“เฒ่าวั่ง? เฒ่าวั่ง?”

นอกลานบ้าน แว่วๆ ว่ามีคนตะโกนเรียก

จ้าวอวี้ฟางเอียงหูฟัง ไม่ได้ยินว่าเป็นใคร

โจวตงหนานถาม: “ดึกขนาดนี้แล้ว ใครกันคะ?”

เธอหันไปมองพ่อ

“พ่อคะ? พ่อคะ?”

โจววั่งได้สติกลับมา “เป็นอะไรไป?”

“มีคนเรียกพ่อค่ะ!”

“เรียกข้า?”

ตอนนั้นเอง เสียงข้างนอกก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง: “เฒ่าวั่ง อยู่บ้านไหม?”

คือผู้อำนวยการสหกรณ์การค้าและการตลาดของตำบลหลี่หงเหอ!