บทที่ 73 หลี่หัวโตมาแล้ว

โจววั่งรีบลงจากเตียงสวมรองเท้า คลุมเสื้อคลุมแล้ววิ่งออกไป

โจวตงเป่ยก็ฟังออกว่าเป็นใคร พลิกตัวลุกขึ้นนั่ง

ในลานบ้าน

“หัวหน้าหลี่ มีธุระอะไรเหรอครับ?”

โจววั่งยืดคอตะโกนประโยคหนึ่ง ทำเอาหมาบ้านไหนไม่รู้หลังบ้านตกใจเห่าขึ้นมา หมาตัวหนึ่งเห่า ก็ทำให้หมาอีกหลายตัวเห่าตามกันวุ่นวาย

หัวใจของโจววั่งโดนเสียงหมาเห่าจนสับสนไปหมด เดินไปพลางครุ่นคิดไปพลาง หรือว่าจะมาหาตัวเองไปเล่นไพ่เก้า?

ตั้งแต่ไอ้ลูกเสือนั่นเงื้อขวานฟันไปยกนั้น เกือบจะสามเดือนแล้ว ตำบลหงเซิงก็ไม่มีใครมาเล่นกับตัวเองอีกเลย ทำเอาตัวเองต้องวิ่งไปหมู่บ้านอื่นอยู่เรื่อยๆ จักรยานก็ไม่มีสักคัน ขาวิ่งจนลีบไปหมดแล้ว

ถ้าวันนี้หัวหน้าหลี่มาหาตัวเองไปเล่นจริงๆ ก็ทดสอบปฏิกิริยาของลูกชายด้วย

เปลี่ยนความคิดก็คิดอีกที ไม่ใช่นี่นา!

หลี่หงเหอครั้งนั้นเห็นได้ชัดว่าโดนลูกชายขู่จนกลัวแล้ว จะมาหาตัวเองไปเล่นที่บ้านได้อย่างไร?

เขาบ้าไปแล้วเหรอ?

จะว่าไป วันนั้นลูกชายพูดอะไรกันแน่นะ? ถึงได้ทำให้จิ้งจอกเฒ่าคนนี้กลัวจนเป็นสภาพนั้นได้...

“เฒ่าวั่ง ไอ้รองบ้านแกอยู่บ้านไหม?” หลี่หงเหอ ตะโกนข้ามประตูไม้

โจววั่งงงเป็นไก่ตาแตก “แกหาตงเป่ย?”

“อื้ม ข้ามาหาเขามีธุระหน่อย!”

หัวใจของโจววั่งก็เต้นแรงขึ้นมาทันที หรือว่าจะพาตำรวจมาจับลูกชาย?

ตามหลักแล้วไม่น่าจะใช่ นี่ก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว จะมาจับคนตอนนี้ได้ยังไง?

“ธุระอะไรเหรอ?”

เขาลังเลขึ้นมา ถึงขนาดคิดจะกลับไปให้ลูกชายรีบหนี ไอ้ลูกเวรตะไลนี่ต่อให้จะไม่ได้เรื่องแค่ไหน ก็เป็นลูกชายของตัวเอง!

“ก็แค่มาคุยกับเขาสองสามประโยค แกเปิดประตูเถอะ!” หลี่หงเหอพูด

โจววั่งลังเลเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ อาศัยแสงดาว มองผ่านรอยแยกของประตูไม้เห็นชัดเจนว่า ข้างนอกมีเขาอยู่คนเดียวจริงๆ ถึงได้ยื่นมือไปเปิดประตูรั้ว

หลี่หงเหอสวมเสื้อโค้ทผ้าวูล สองมือแต่ละข้างหิ้วถุงใยแก้วสีขาวใบหนึ่ง พองโต

ให้ของขวัญ?

นี่คือปฏิกิริยาแรกของโจววั่ง จากนั้นก็แอบหัวเราะอย่างขมขื่น นี่มันจะเป็นไปได้ยังไง!

ถ้าไม่ใช่เพราะเล่นพนันด้วยกันบ่อยๆ ด้วยสถานะตำแหน่งของเขาหลี่หงเหอในตำบลแล้ว เจอกับตัวเองคำพูดก็คงจะไม่พูดมากสักคำ เขาจะมาให้ของขวัญตัวเองได้เหรอ?

เลิกคิดเรื่องเพ้อฝันแบบนี้แล้ว อาจจะแค่ผ่านมาเท่านั้น

“หาตงเป่ย?” เขาถามอีก

ใบหน้าของหลี่หงเหอ有些แดง โชคดีที่ค่ำคืนมืดมิด มองไม่ชัดเจน

“อื้ม แกให้เขาออกมาหน่อยสิ ข้าจะคุยกับเขาสองสามประโยค!”

โจววั่งมองเขาอย่างละเอียด รู้สึกว่าเจ้านี่ดูเหมือนจะผอมลง หัวก็เล็กลงไปรอบหนึ่ง เนื้อบนใบหน้ายิ่งหย่อนคล้อย ดูโทรมไปมาก

“เข้ามาสิ!”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปข้างใน

โจววั่งกระซิบเสียงเบา: “พวกแกนี่ไม่讲究เลยนะ แต่ละคนไม่มาเล่นกับข้าเลย...”

หลี่หงเหอหัวเราะแห้งๆ สองที “ช่วงนี้ข้าก็ไม่ได้เล่น”

โจววั่งชะงักไปครู่หนึ่ง นี่จะเป็นไปได้เหรอ? เจ้านี่ติดพนันหนักกว่าตัวเองตั้งเยอะ เขาจะไม่เล่นเหรอ?

“ป่วยเหรอ?”

“เปล่า”

ทั้งสองคนเดินมาถึงหน้าบ้านหลัก หลี่หงเหอดูลังเลๆ “ข้าไม่เข้าไปแล้ว เฒ่าวั่ง รบกวนแกเรียกเขาออกมาหน่อยเถอะ”

โจววั่งกำลังจะพูด ประตูห้องก็เปิดออก โจวตงเป่ยเดินออกมา

“หัวหน้าหลี่ สวัสดีครับ!”

นี่เป็นคำทักทายที่ธรรมดามาก แต่พอเข้าหูโจววั่งกับหลี่หงเหอกลับรู้สึกขัดๆ ท้ายที่สุดแล้วยุคนี้ไม่ค่อยมีใครทักทายกันแบบนี้

อาจจะเป็นเพราะเคยอดอยากมาจนกลัว คนส่วนใหญ่เจอกันทักทายกันก็จะตะโกนว่า: กินข้าวรึยัง?

หลี่หงเหอเห็นได้ชัดว่าค่อนข้างกระอักกระอ่วน ยิ้มแต่ในใจไม่ยิ้มเหอะๆ สองที จากนั้นก็ชูถุงใยแก้วสองใบในมือขึ้น:

“นี่ก็ใกล้จะปีใหม่แล้วไม่ใช่เหรอ เอาเนื้อหมูป่ากับเนื้อเก้งมาหน่อย เก็บไว้กินตอนปีใหม่!”

“อ้อ” โจวตงเป่ยพยักหน้า ใบหน้าไม่มีสีหน้าอะไร

ตอนนี้โจววั่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เหมือนกับโดนจอมยุทธ์สะกดจุดไว้ อ้าปากค้างนิ่งไม่ไหวติง...

เขาหลี่หงเหอเป็นใคร?

นั่นน่ะข้าราชการนะ เป็นคนที่ใช้ชีวิตสุขสบายที่สุดในตำบลหงเซิงช่วงไม่กี่ปีมานี้เลยนะ แม้แต่กำนันกับเลขาธิการก็ยังต้องให้หน้าเขาเจ็ดส่วน...

แต่ว่าวันนี้เขากลับมาให้ของขวัญลูกชายตัวเอง?

แล้วยังเป็นเนื้อหมูป่ากับเนื้อเก้งอีก?

เขายกมือขึ้นมาอย่างยากลำบาก แคะรูหูตัวเองสองสามที จนปัญญา เขาสงสัยว่าหูตัวเองจะเกิดปัญหาอะไรขึ้น!

ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้ามันช่างเหนือจริงเกินไปแล้ว!

โจวตงเป่ยเหลือบมองพ่อแท้ๆ ของตัวเอง “มองอะไรอยู่? รับไปสิ?”

หลี่หงเหอรีบยื่นของสองถุงให้โจววั่ง

โจววั่งก็รับมาโดยไม่รู้ตัว หนักใช่เล่น

จากนั้นเขาถึงได้รู้สึกว่าน้ำเสียงของลูกชายไม่สุภาพเกินไป อยากจะโมโห ก็ยังต้องทนไว้

“มาสิ มาคุยกันที่ห้องผม!”

โจวตงเป่ยพูดเสียงเบาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เดินก้าวยาวๆ ไปยังห้องฝั่งตะวันออก ไม่ได้มองโจววั่งเลยสักแวบ

หลี่หงเหอรีบเดินตามไปต้อยๆ เขาไม่อยากให้คนอื่นได้ยิน

โจววั่งหิ้วของยืนบื้ออยู่ตรงนั้น

เขาหงุดหงิดมาก หงุดหงิดอย่างยิ่ง ยิ่งคันไม้คันมืออยากจะรู้ใจจะขาดว่าลูกชายพูดอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้หัวหน้าใหญ่คนนี้หวาดกลัวขนาดนี้ ถึงขนาดวันนี้ยังต้องถือของขวัญมาเยี่ยมบ้าน

แต่สองคนนี้เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะให้ตัวเองฟัง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หิ้วของกลับเข้าบ้านไป

“นั่งสิครับ!”

โจวตงเป่ยนั่งลงบนขอบเตียงอิฐ ชี้ไปที่ม้านั่งเล็กๆ ข้างเตาตามสบาย

หลี่หงเหอเหลือบมองม้านั่งเล็กๆ ตัวนั้น มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อย แต่ก็ยังพยายามนั่งลงอย่างทุลักทุเล

“สูบบุหรี่ครับ!” โจวตงเป่ยหยิบบุหรี่ต้าจีซองหนึ่งออกมา

“สูบของผม สูบของผม...” หลี่หงเหอหยิบบุหรี่หงถ่าซานออกมาซองหนึ่ง

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไร จุดบุหรี่ของตัวเองสูบตามสบาย ท่ามกลางควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้ง มองลงมาจากที่สูงมองเขา

หลี่หงเหอจุดไม้ขีดไฟหลายครั้ง ถึงจะจุดบุหรี่ติด สายตาหลุกหลิก ไม่กล้ามองเขา

“หัวหน้าหลี่ช่างนั่งทนจริงๆ นะครับ ทำให้ผมต้องรอนานขนาดนี้!”

หน้าผากของหลี่หงเหอมีเหงื่อออก

ตอนนี้ไฟในเตากำลังลุกโชน เขาก็ไม่ได้ถอดเสื้อคลุมออก ไม่นาน ทั้งตัวก็เหมือนกับอาบน้ำมา

“คะ-คือควรจะมาเร็วกว่านี้...” เขายื่นมือไปเช็ดเหงื่อบนหน้า พูดติดๆ ขัดๆ “จะปีใหม่แล้ว มาดู... มาดู... เดิมที... ก่อนหน้านี้คิดจะมาแล้ว...”

โจวตงเป่ยไม่พูดอะไรอีก มองเขาพูดจาไม่เป็นเรื่องเป็นราว

บุหรี่ครึ่งมวนในมือของหลี่หงเหอโดนเหงื่อจนเปียก “ฟู่—” ดับไป

“แปะ!”

บุหรี่ครึ่งมวนหล่นลงบนพื้น

“ตุ้บ!” เสียงดังขึ้น เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น คว้าขาใหญ่ของโจวตงเป่ยไว้ทันที “ตงเป่ย ข้าผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ แกช่วยข้าหน่อย ช่วยข้าหน่อย...”

โจวตงเป่ยไม่ประหลาดใจเลย ดีดขี้บุหรี่ “ยักยอกเงินไปแปดเก้าพันหยวน ไม่รู้ว่าจะโดนยิงเป้าไหม?”

เสียงไม่ดัง แต่ทุกคำทิ่มแทงหัวใจ

ตอนที่เขาอยู่ที่บ้านของเจิ้งเหล่าพี่ เขาก็กระซิบข้างหูของหลี่หงเหอแบบนี้แหละ ไม่ผิดแม้แต่คำเดียว แค่ประโยคเดียว เกือบจะทำให้เขาตกใจจนตายไปครึ่งหนึ่ง!

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้โกหกโจววั่งจริงๆ ช่วงนี้กินไม่ได้นอนไม่หลับ ที่ไหนจะมีอารมณ์ไปเล่นอีก!

คืนวันที่สองหลังจากวันนั้น เขาอยู่กับไป๋เสี่ยวหงนักบัญชีของสหกรณ์การค้าและการตลาดของตำบลในผ้าห่มผืนเดียวกัน

“เสี่ยวไป๋ เรื่องเงินพวกนั้น แกเคยบอกใครบ้าง?” หลี่หงเหอถาม ไป๋เสี่ยวหง “พรึ่บ” ลุกขึ้นนั่งทันที ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว ร่างกายสั่นระริก

“แกบ้าไปแล้วเหรอ? ข้าจะไปบอกใครได้?”

“ไม่ได้บอกจริงๆ เหรอ?” หลี่หงเหอไม่สนใจทิวทัศน์ที่เคยชินตาแล้วตรงหน้า จ้องเขม็งไปที่ดวงตาของเธอ

“ไม่มี ฟ้าดินเป็นพยาน...” ไป๋เสี่ยวหงเกาะอยู่บนตัวเขา “เป็นอะไรไป? ข้าเห็นแกทั้งวันดูเหมือนไม่มีสติเลย...”

หลี่หงเหอปล่อยให้มือของเธอลูบไล้ไปทั่ว ไม่มีความสนใจเลยแม้แต่น้อย ในหัวคิดฟุ้งซ่าน

เงินก้อนนี้ไม่ใช่ได้มาในครั้งเดียว ทยอยๆ มาห้าหกปีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะช่วงก่อนหน้านี้ให้ไป๋เสี่ยวหงมานับดู ก็ไม่รู้เลยว่าสองคนใช้เงินไปเยอะขนาดนี้

7,920 หยวน มีเพียงส่วนน้อยที่ตัวเองเอาไปเล่นพนัน ที่เหลือก็คือสองคนไปกินดื่มฟุ่มเฟือยในเมือง แล้วก็ซื้อเสื้อผ้ามาบ้าง

ปีที่แล้ว สองคนยังอ้างว่าไปประชุม ไปเที่ยวที่เมืองหลวงของมณฑลฮาร์บินมาเก้าวัน

เกือบแปดพันหยวน ถึงแม้การกวาดล้างอาชญากรรมจะผ่านไปแล้ว แต่เงินมากมายขนาดนี้ ก็พอที่จะตัดสินให้ตัวเองติดคุกสิบแปดปีได้แล้ว!

นี่ถ้าเป็นเมื่อสามปีก่อน โทษประหารชีวิตก็หนีไม่พ้น ได้ยินมาว่าในเขตเมืองมีนักเลงคนหนึ่ง ก็เพราะไปลวนลามผู้หญิง ก็โดนยิงเป้าไปแล้ว...