บทที่ 74 เราสองคนมาคุยกันหน่อย

ในหัวของหลี่หงเหอหมุนวนไปร้อยแปดตลบ

เรื่องนี้ยกเว้นตัวเองกับไป๋เสี่ยวหงแล้ว คนอื่นไม่มีทางรู้ได้เลย ตัวเองไม่มีทางพูด อย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว ก็คือไป๋เสี่ยวหงเป็นคนพูด ไม่ยอมรับก็คือเธอ!

แต่ว่าทำไมเธอถึงพูด?

หรือว่า?

ต้องใช่แน่ๆ!

อย่าเห็นว่ายายตัวดีคนนี้ทุกครั้งที่เสร็จกิจก็จะทั้งร้องทั้งรำทำเพลง เหมือนกับว่าตัวเองเก่งกาจไร้เทียมทาน แต่ตัวเองเป็นอย่างไรตัวเองรู้ดีที่สุด

ยายตัวดีคนนี้กินไม่อิ่ม!!

คนบ้านเธอยิ่งไม่ได้เรื่อง ดังนั้นเธอจึงไปเกาะแกะกับไอ้รองบ้านโจว...

เมื่อนึกถึงส่วนสูงของไอ้รองบ้านโจว ใบหน้าที่องอาจ ในความหวาดกลัวของหลี่หงเหอก็เกิดความอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย

“เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” ไป๋เสี่ยวหงรู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูก เลิกยุ่งกับงูตายตัวนั้น เงยหน้าขึ้นถามเขา

หลี่หงเหอพลิกตัวอย่างแรง กดเธอลงบนเตียงอิฐ สองมือบีบคอของเธอไว้แน่น

“บอกมา ไอ้เวรเอ๊ย แกกับไอ้บ้าเล็กบ้านเฒ่าโจวนั่นมีอะไรกันใช่ไหม?”

ไป๋เสี่ยวหงงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าคำพูดของเขาหมายความว่าอะไร ถึงขนาดไม่ทันได้คิดว่าใครคือไอ้บ้าเล็กบ้านเฒ่าโจว

เธอหายใจไม่ออก สองตาเบิกโพลง สองมือพยายามแกะมือของหลี่หงเหอออก ขาขาวๆ ถีบไปมามั่วซั่ว

“บอกมา” ดวงตาของหลี่หงเหอแดงก่ำ “เป็นแกใช่ไหมที่เอาเรื่องเงินพวกนี้ไปบอกเขา? แกพูด! พูด! พูด!”

ไป๋เสี่ยวหงพูดอะไรไม่ออกแล้ว เริ่มกระพริบตาอย่างสุดชีวิต

หลี่หงเหอรู้สึกว่ามือเท้าของเธอไม่มีแรงเหมือนเมื่อกี้แล้ว ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวขึ้นมา รีบปล่อยมือทั้งสองข้าง

ไป๋เสี่ยวหงหอบหายใจอย่างหนัก จากนั้นก็พลิกตัวอย่างยากลำบาก เกาะอยู่ริมเตียงอิฐแล้วก็อาเจียนออกมา

หลี่หงเหอรู้สึกกลัวขึ้นมาเป็นพักๆ ช่วยตบหลังให้เธออย่างร้อนรน แล้วก็รีบลงจากเตียงไปเก็บกวาด ผ่านไปครู่ใหญ่ ไป๋เสี่ยวหงก็พูดว่า: “แก-แกบ้าไปแล้ว!”

หลี่หงเหอเปลือยก้นนั่งยองๆ อยู่บนพื้น กอดหัวโตๆ ร้องไห้ “ฮือๆ” ออกมา ตอนนี้สมองของเขาปั่นป่วนไปหมดแล้ว ไอคิวก็ลดลงฮวบฮาบ

ไป๋เสี่ยวหงตกใจกลัว ตัวสั่นเหมือนลูกนก

รอจนทั้งสองคนค่อยๆ สงบลง หลี่หงเหอก็ร้องไห้พอแล้ว ปีนขึ้นไปบนเตียงกอดเธอ เล่าเรื่องให้ฟังหนึ่งรอบ ไป๋เสี่ยวหงก็ยืนนิ่งราวกับท่อนไม้

“พี่คะ พี่ต้องเชื่อฉันนะ ฉันกับไอ้หนุ่มบ้านเฒ่าโจวนั่นไม่มีอะไรกันจริงๆ!”

“ในสายตาฉัน เขาก็ยังเป็นแค่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง! หน้าตาเป็นยังไงฉันก็ลืมไปแล้ว ฉันยังแทบจะไม่ได้คุยกับเขาเลยด้วยซ้ำ!”

“ฉันคิดก่อน ฉันคิดก่อน...”

ไป๋เสี่ยวหงขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอย่างหนัก ครู่ใหญ่ถึงได้พูดว่า: “ครั้งสุดท้ายที่เห็นเขา ก็คือเมื่อสองสามปีก่อนที่เขามาซื้อของที่สหกรณ์การค้า เหมือนกับ... เหมือนกับยังหิ้วขวดอยู่เลย ไม่ตักน้ำส้มสายชูก็ตักซีอิ๊ว พอดีฉันกลับมาจากข้างนอก ยังถามเฒ่าหลี่เลยว่านี่ลูกบ้านใคร...”

“นี่มันต้องโดนตัดหัวนะ ต่อให้ฉันจะโง่แค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปบอกคนนอกหรอก พี่ต้องเชื่อฉันนะ!”

“...”

สมองของหลี่หงเหอเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เริ่มหมุนเร็วขึ้น

ไป๋เสี่ยวหงพูดจามีเหตุผล ตามหลักแล้วเธอไม่น่าจะโง่ขนาดนั้น ต่อให้สองคนจะไปมีอะไรกันจริงๆ เธอจะพูดเรื่องนี้ทำไม?

ไม่กลัวหัวหลุดจากบ่าเหรอ?

แต่ถ้าไม่ใช่เธอพูด แล้วไอ้รองบ้านโจวรู้ได้อย่างไร?

“เสี่ยวหง หรือว่าวันไหนแกไปหยั่งเชิงเขาหน่อย?”

คิ้วของไป๋เสี่ยวหงตั้งขึ้น บิดตัวอย่างแรง โคมไฟใหญ่ดวงหนึ่งเกือบจะฟาดหน้าหลี่หงเหอ

“ไม่ไป แกเห็นฉันเป็นคนยังไง?”

พอเธอพูดแบบนี้ กลับทำให้ความสงสัยของหลี่หงเหอหมดไป

ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว คู่รักที่อาภัพคู่นี้นั่งมองหน้ากันอย่างเงียบๆ ถอนหายใจยาว

หลี่หงเหอกลัวจริงๆ หนึ่งคือกลัวโจวตงเป่ยจะไปแจ้งความ สองคือกลัวเขาจะมาแบล็กเมล์ตัวเอง

เรื่องนี้ทรมานเขามาเกือบสามเดือน กินไม่ได้นอนไม่หลับ เรื่องอะไรก็หมดอารมณ์ไปหมด หลายครั้งอยากจะไปบ้านเฒ่าโจว แต่ทุกครั้งที่เดินไปได้ครึ่งทางก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว

เขากลายเป็นนกที่โดนเกาทัณฑ์แล้ว!

ไม่ว่าจะอยู่ที่บ้านหรือที่สหกรณ์การค้า ได้ยินเสียงเคาะประตูก็กลัว ต่อมาห้องทำงานก็ไม่ยอมปิดประตูอีกเลย เปิดอ้าซ่าไว้ทุกวัน

เขาและไป๋เสี่ยวหงไม่กล้าแตะต้องเงินหลวงอีกแล้ว เริ่มเอาเงินเดือนมาโปะ

แต่เงินเดือนของสองคนรวมกัน เดือนหนึ่งก็แค่ร้อยสามสิบกว่าหยวน ยังไม่สามารถเอามาโปะได้ทั้งหมด ท้ายที่สุดแล้วชีวิตที่บ้านก็ยังต้องดำเนินต่อไป

หลุมใหญ่ขนาดนี้ ปีลิงเดือนม้าถึงจะถมเต็ม?

ถ้าไอ้รองบ้านโจวใช้จุดอ่อนนี้มาแบล็กเมล์ตัวเองอีก ชีวิตนี้ก็คงจะอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!

เพราะเงินเดือนน้อยลงเรื่อยๆ ภรรยาของเขาก็โมโห บอกว่าที่บ้านไม่ได้เห็นของคาวมานานแล้ว

หลี่หงเหอยิ่งหงุดหงิด มื้อเช้าเต้าหู้มื้อเย็นเต้าหู้ กินจนเขาจะอ้วก...

นานขนาดนี้แล้ว ตำรวจก็ยังไม่มา นี่แสดงว่าไอ้รองบ้านโจวไม่ได้แจ้งความตัวเอง คิดไปคิดมา ต้องไปสักเที่ยวแล้ว!

พอดีใกล้จะปีใหม่แล้ว ก็มีข้ออ้างด้วย

“ลุกขึ้นเถอะครับ อายุปูนนี้แล้ว นี่มันจะทำให้อายุผมสั้นลงนะครับ!” โจวตงเป่ยพูดเสียงเบา

หลี่หงเหอไม่กล้าขยับ ปล่อยให้เหงื่อไหลไปทั่ว

“ลุกขึ้นถอดเสื้อคลุมออก เราสองคนมาคุยกันหน่อย!”

หลี่หงเหอเงยหน้าขึ้น ในแววตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ “ถ้าผมอยากจะใช้เรื่องนี้ทำอะไรสักอย่าง จะต้องรอถึงวันนี้เหรอครับ?”

พอได้ยินประโยคนี้ แววตาของหลี่หงเหอก็เลื่อนลอย นี่ก็เป็นสิ่งที่เขางงที่สุด และก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่มาเยี่ยมบ้านในวันนี้ด้วย

กัดฟันทีหนึ่ง เขาก็ยังคงลุกขึ้นยืน รีบถอดเสื้อคลุมออก ก็รู้สึกเย็นสบายขึ้นมากทันที

โจวตงเป่ยมองเขา มุมปากยังคงมีรอยยิ้ม

เรื่องที่หลี่หงเหอยักยอกเงินหลวง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในฤดูใบไม้ผลิปี 1987 ในชาติที่แล้ว!

สาเหตุก็คือสหกรณ์การค้าแห่งหนึ่งในเขตเมืองเกิดคดียักยอกขึ้น ดังนั้น กรมพาณิชย์ของเมืองซิงอันทั้งระบบจึงมีการตรวจสอบบัญชีอย่างกะทันหัน

หลี่หงเหอหลี่หัวโตคนนี้ ก็ล้มลงในการตรวจสอบบัญชีครั้งนี้

ไม่ตรวจก็ไม่รู้ ตั้งแต่ปี 1980 เป็นต้นมา ไม่ถึงเจ็ดปี เขาได้ร่วมมือกับนักบัญชีไป๋เสี่ยวหง ยักยอกเงินหลวงไป 9,951 หยวน!

เรื่องนี้สร้างความฮือฮาไปทั่วทั้งตำบลหงเซิงและทั้งเมือง ไม่นานก็มีการตัดสิน หลี่หงเหอสิบปี ไป๋เสี่ยวหกหกปี

คืนนั้นที่บ้านของเจิ้งเหล่าพี่ โจวตงเป่ยไม่ได้บอกตัวเลขที่แน่นอน เพราะตอนนี้ยังห่างจากปี 1987 อีกปีกว่า ดังนั้นเขาจึงพูดคลุมเครือว่า “แปดเก้าพันหยวน”

กับดักนี้ เขาเป็นคนวางให้ตัวเอง!

ใครใช้ให้เขาฟังคำยุยงของหวังมู่เซิง ต้องมาออกหน้านี่!

หลี่หงเหอนั่งลงบนม้านั่งเล็กๆ อีกครั้ง สองขาชิดกัน สองมือวางไว้บนเข่า เรียบร้อยเหมือนกับเด็กนักเรียนชั้นประถมหนึ่ง

“เงินก้อนนี้ จะใช้คืนได้ไหม?” โจวตงเป่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

ริมฝีปากของหลี่หงเหอสั่นระริก “ได้ครับ แต่ต้องใช้เวลาหลายปี...”

“หลายปี?” โจวตงเป่ยส่ายหน้า “ช้าไปแล้ว!”

หลี่หงเหออึ้งไป ไม่เข้าใจว่าเขาหมายความว่าอะไร

“อีกหนึ่งปี กรมพาณิชย์จะมีการตรวจสอบบัญชีครั้งใหญ่แบบไม่ทันตั้งตัว อย่าถามว่าผมรู้ได้อย่างไร เพราะนี่ก็เป็นแค่แผนการทำงานของกรมพาณิชย์เท่านั้นเอง! ท่านผู้อำนวยการหลินพูดลอยๆ ขึ้นมา ก็ไม่ได้คุยกับผมละเอียดขนาดนั้น...”

หลี่หงเหอ งงเป็นไก่ตาแตก เขารู้จักเฒ่าใหญ่หลินด้วยเหรอ?

หรือว่าเงินที่ตัวเองยักยอกไป กรมรู้แล้ว? แต่รู้ได้อย่างไร?

เขาอยากจะถาม แต่ก็รู้ว่าถามไปก็เปล่าประโยชน์ ได้แต่เงียบไป หัวใจ “ตึกตักๆ” เต้นแรง

สหกรณ์การค้าและการตลาดทั่วประเทศส่วนใหญ่ รวมถึงบริษัทผลิตภัณฑ์พื้นเมือง, โรงงานปั่นด้าย, บริษัทปัจจัยการเกษตร และบริษัทฝ้ายและป่าน เป็นต้น เขตอำนาจการปกครองอยู่ในสหกรณ์การค้าและการตลาดแห่งชาติ ไม่ได้อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของระบบพาณิชย์

ปี 1958 และ 1970 รัฐได้ทำการควบรวมสหกรณ์การค้าและการตลาดระดับมณฑลและอำเภอกับกรมพาณิชย์ระดับมณฑลและอำเภอสองครั้ง ผลลัพธ์ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก

ดังนั้นปี 1982 จึงมีการควบรวมครั้งที่สามอีกครั้ง ครั้งนี้แต่ละพื้นที่ได้สรุปบทเรียนจากประสบการณ์การควบรวมและแยกตัวสองครั้งที่ผ่านมา สหกรณ์การค้าและการตลาดส่วนใหญ่ของมณฑลและระดับต่ำกว่ามณฑลไม่ได้ควบรวมกับธุรกิจของรัฐ ยังคงรักษาระบบองค์กรที่เป็นอิสระไว้

ก็เพราะเหตุนี้ สหกรณ์การค้าและการตลาดถึงได้มีคำพูดที่ว่า “ข้างบนไม่มีพ่อไม่มีแม่ ข้างล่างลูกหลานเต็มบ้าน”

แต่ว่า เมืองซิงอันเป็นข้อยกเว้น

เพราะฤดูหนาวหิมะตกหนักปิดภูเขา เป็นต้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ระบบการจัดหาวัสดุสองระบบสร้างความสูญเปล่าที่ไม่จำเป็น ในฤดูใบไม้ผลิปี 1983 มณฑลก็ได้แบ่งสหกรณ์การค้าและการตลาดของเมืองซิงอันให้กรมพาณิชย์ของเมือง

ดังนั้น ผู้อำนวยการใหญ่หลินอวี้ซานในปากของโจวตงเป่ย ก็คือ “ผู้บังคับบัญชาสูงสุด” ของเขาหลี่หงเหอนั่นเอง!

โจวตงเป่ยยิ้มๆ “ก็ยังเป็นคำพูดเดิม ถ้าผมอยากจะเล่นงานคุณ จะไม่มีฉากในวันนี้หรอกครับ คุณว่าใช่ไหม?”

“ใช่ครับ ใช่ครับ!” หลี่หงเหอรีบพยักหน้า เหมือนไก่จิกข้าว

ตอนนี้ เหงื่อของเขาก็ไหลลงมาอีกแล้ว เตาไฟร้อนเกินไป แต่ก็ไม่กล้าขยับม้านั่งไปข้างๆ

โจวตงเป่ยถามอีก: “จนถึงวันนี้ ทั้งหมดเท่าไหร่แล้วครับ?”

ดวงตาของหลี่หงเหอกลอกไปมา หรือว่าเขาจะไม่รู้ตัวเลขที่แน่นอน?

“อ้อ ใช่ ควรจะมีแปดพันแล้ว!”

“ตุ้บ”

ม้านั่งของหลี่หงเหอเอียงไปทีหนึ่ง ก้นกระแทกลงบนพื้น