บทที่ 75 ยืมดาบฆ่าคน

หัวใจที่หวาดผวาของหลี่หงเหอแทบจะกระดอนออกมาจากลำคอ!

ครั้งนั้นที่นับคือ 7,920 หยวน เขาและหลี่เสี่ยวหงช่วงนี้ใช้คืนไปทั้งหมด 190 หยวน ยังคงค้างอยู่ 7,730 หยวน ก็คือเกือบจะแปดพันพอดี!

เขาพูดได้แม่นยำขนาดนี้ได้อย่างไร?

หลี่หงเหอนั่งอยู่บนพื้น คอตก เหงื่อชุ่มอิฐแดง

อันที่จริง นี่คือโจวตงเป่ยเดาสุ่ม!

คดีนี้ในตำบลหงเซิงถูกวิพากษ์วิจารณ์กันมานาน มีทั้งข่าวลือและข่าวซุบซิบต่างๆ นานา

หลังจากที่ทั้งสองคนถูกตัดสินแล้ว รายละเอียดคดีถึงได้ถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ

ตอนแรกที่พวกเขาทั้งสองยักยอกก็ไม่ได้มาก โดยเฉพาะปี 1980 ยักยอกไปยังไม่ถึง 200 หยวน ยิ่งนานวันเข้าความกล้าก็ยิ่งมากขึ้น

โจวตงเป่ยแยกแยะ 9,951 หยวนออกมา จนถึงปัจจุบัน คาดว่าน่าจะประมาณแปดพัน ดังนั้นเขาจึงพูดแบบนั้น

พอเห็นหลี่หงเหอตื่นตระหนกขนาดนี้ เขาก็รู้ว่าตัวเองเดาถูกแล้ว

“หนึ่งปี จะใช้คืนได้ไหม?” โจวตงเป่ยยื่นมือออกไป ดึงเขาลุกขึ้นมา

ใบหน้าของหลี่หงเหอซีดเผือดน่ากลัว ปากก็พึมพำพึมพำ “หนึ่งปี? หนึ่งปี?”

ยุคนี้ ต่อให้จะไปยืม ก็ยืมเงินมากขนาดนี้ไม่ได้

“ได้ไหม?” โจวตงเป่ยถามอีก

หลี่หงเหอส่ายหน้า ขอบตาแดงก่ำ

ในห้องเงียบลง ได้ยินเพียงเสียงไฟในเตา “เปรี๊ยะปร๊ะ”

“นั่งสิ!” โจวตงเป่ยชี้ไปที่ม้านั่งเล็กๆ เขานั่งลงบนนั้นอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง ก้มหน้าไม่พูดอะไร

“ผมช่วยคุณได้!”

หลี่หงเหอเงยหน้าขึ้นมาทันที พูดอย่างร้อนรน: “จริงเหรอ?”

โจวตงเป่ยพยักหน้า “แต่ว่า ผมมีเงื่อนไขหนึ่งข้อ!”

ความคิดของเขาหมุนเร็ว ตัวเองก็เป็นแบบนี้แล้ว เงื่อนไขของไอ้หนุ่มคนนี้ต้องไม่ใช่เรื่องเงินแน่ๆ หรือว่าเขาจะต้องการไป๋เสี่ยวหง?

ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ยายตัวดีนั่นถึงแม้จะมีเนื้อหนังดี แต่ก็อยู่กับตัวเองมานานหลายปีแล้ว ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร!

“ตงเป่ย เงื่อนไขอะไรแกก็ว่ามาเลย ขอแค่ข้าทำได้ ไม่เกี่ยงเลย!” สภาพจิตใจของเขาดีขึ้นมาก เสียงก็ดังขึ้น

โจวตงเป่ยหัวเราะเหอะๆ แต่จากนั้นสายตาก็เย็นชาลง พูดทีละคำ “ข้าอยากจะให้หวังเฒ่าลามกอยู่จนต้องสู้ตาย!”

“อะไรนะ?!”

พอได้ยินประโยคนี้ หลี่หงเหอก็ “พรึ่บ” ลุกขึ้นยืนทันที อ้าปากค้าง

“หัวหน้าหลี่ครับ ก่อนที่กรมพาณิชย์จะมาตรวจสอบบัญชี ผมจะช่วยคุณสำรองเงินก้อนนี้ให้! เงื่อนไขก็คือ คุณต้องช่วยผมเล่นงานสองพ่อลูกหวังเฒ่าลามกให้ตายทั้งเป็น!”

“อย่าๆๆ!” หลี่หงเหอโบกมือซ้ำๆ

อาจจะเป็นเพราะคำว่า “ตาย” สองคำติดกันมันบาดหูเกินไป เขาละเลยเนื้อหาอื่นๆ ไปโดยอัตโนมัติ ตอนนี้ขนทั่วร่างกายลุกชันขึ้นมา การยักยอกโดนจับก็แค่ติดคุกสิบแปดปี แต่ถ้าฆ่าคน นั่นมันโทษประหารนะ!

“ตงเป่ย ข้ารู้ว่าแกเกลียดพวกเขา แต่ฆ่าคนไม่ได้เด็ดขาด ไม่ได้ ไม่ได้จริงๆ ข้าไม่ทำ แล้วก็ไม่กล้าด้วย...”

เขาพูดจาไม่เป็นเรื่องเป็นราวแล้ว

โจวตงเป่ยประหลาดใจขึ้นมา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ผมให้คุณลงมือฆ่าคนเหรอ?”

หลี่หงเหอมองเขา กระพริบตาอย่างรวดเร็ว ค่อยๆ เข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง แล้วก็ยังจับต้องไม่ได้อย่างเลือนราง

ตามหลักแล้ว สมองของเขาคนนี้ไม่โง่เลย ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ถูกส่งมาเป็นผู้อำนวยการที่ตำบลหงเซิง แต่ช่วงนี้โดนทรมานจนแทบจะเป็นโรคซึมเศร้า เมื่อกี้ยังโดนโจวตงเป่ยขู่แบบนี้อีก สมองโดยพื้นฐานแล้วก็กลับเข้าสู่สภาพค้างอีกครั้ง

โจวตงเป่ยยืนมองเขาอย่างเย็นชา รอเขาอยู่

“แกหมายความว่า... ว่า...” เขาลังเล “ยืมดาบฆ่าคน?”

โจวตงเป่ยยิ้มกว้าง คุยกับคนฉลาดก็ดีแบบนี้แหละ

เขาหยิบต้าจีซองนั้นบนขอบเตียงอิฐขึ้นมา ดึงออกมามวนหนึ่งยื่นให้ เพิ่งจะช่วยเขาจุด หลี่หงเหอก็รีบจุดไม้ขีดไฟเอง

โจวตงเป่ยพ่นควันบุหรี่ออกมา หมากตานี้วางมานานขนาดนี้ ก็เพื่อรอให้หลี่หัวโตคนนี้มาส่งถึงที่!

หวังเฒ่าลามกกับเขาความสัมพันธ์ดี สองครอบครัวก็ไปมาหาสู่กันบ่อย ดังนั้นวันนั้นที่บ้านของเจิ้งเหล่าพี่ หลี่หงเหอถึงได้กระโดดออกมา

ก็เพราะการออกหน้าอย่างแรงของเขานั่นแหละ ตัวเองถึงได้นึกถึงคดีในอีกปีกว่าข้างหน้า ถึงได้คิดจะใช้เขามาจัดการหวังเฒ่าลามก!

ตอนแรกนึกว่าเขาจะทนความทรมานในใจไม่ไหว จะมาหาตัวเองเร็วหน่อย ใครจะไปรู้ว่าใกล้จะปีใหม่แล้ว เขาถึงได้มาเยี่ยมบ้าน

แต่ก็ไม่เป็นไร อาหารดีไม่ต้องกลัวช้า!

มีแค้นไม่ข้ามคืน เสียเปรียบก็ทุบกระจกบ้านคนอื่น นั่นมันเป็นเรื่องเด็กๆ กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ตัวเองก็อดทนอย่างยิ่งแล้ว

เอ้อร์หู่กับเฒ่าเพียว รู้สึกว่าตีหวังมู่เซิงไปยกหนึ่งก็สะใจแล้ว แต่ตัวเองกับสองพ่อลูกหวังเฒ่าลามกนั่นคือความแค้นลึกดั่งทะเลเลือด พอนึกถึงหลุมศพที่อ้างว้างของพี่สาว จะให้ตีแค่ยกเดียวก็จบเหรอ?

ตั้งแต่เกลี้ยกล่อมพ่อตัวเองให้ยืมเงิน แล้วก็เอาเงินค่าสินสอดให้หวังมู่เซิงลูกชายเขา สองพ่อลูกนี่บีบคั้นจนพี่สาวตัวเองต้องตาย!

โยนตัวเองเข้าไปในห้องขัง แล้วก็ใส่ร้ายป้ายสีว่าตัวเองขโมยไม้จนโดนหน่วยงานไล่ออก แต่ละก้าวๆ ไหนเลยจะไม่ใช่กรรมที่หวังเฒ่าลามกก่อขึ้น!

ข้าจะทำให้มันอยู่จนสู้ตาย!

โจวตงเป่ยนั่งไขว่ห้างบนขอบเตียงอิฐ พูดเสียงเบา: “หวังเฒ่าลามกอาละวาดอยู่ที่หมู่บ้านเล็กมานานหลายปี ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะไม่มีศัตรู?”

ไอคิวของหลี่หงเหอฟื้นกลับมาแล้ว ในหัวพลิกไปพลิกมาชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย

แต่ไม่นานเขาก็คิดออกแล้ว เพราะว่าหลักการมันง่ายมาก ชีวิตของหวังเฒ่าลามก ไม่มีค่าเท่าชีวิตของตัวเอง!

“ศัตรูก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี...”

โจวตงเป่ยจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ ราวกับจะพูดว่า: ข้าก็รู้ว่าแกมีวิธี!

มองดูรอยยิ้มที่มุมปากของเขา หลี่หงเหอก็ประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง เลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว เขาก็รู้สึกหนาวขึ้นมาหน่อยๆ เหมือนกับเดินอยู่ในป่าช้าตอนเที่ยงคืน นั่นคือความรู้สึกที่น่าขนลุก

ไอ้หนุ่มตรงหน้าถึงแม้จะไม่ใช่ตัวเองที่มองดูโตมา แต่ก็ถือว่าคุ้นเคยกันดี

ในความทรงจำ เด็กคนนี้เมื่อสี่ห้าปีก่อนส่วนสูงเพิ่งจะพุ่งขึ้นมา เมื่อไหร่ที่เห็นตัวเองก็จะก้มหน้าก้มตา ถึงขนาดพูดคำหนึ่งก็หน้าแดง

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

เปลี่ยนความคิดก็นึกถึงข่าวลือในตำบล ว่าตั้งแต่เขาโดนหวังมู่เซิงตีไปสองที คนก็บ้าไปแล้ว...

บ้าไปแล้ว?

ล้อเล่นอะไรกัน มีคนบ้าที่ความคิดลึกซึ้งขนาดนี้ด้วยเหรอ?

เขาไม่คิดมากอีกแล้ว รักษาชีวิตไว้สำคัญที่สุด

“จู่เต๋อหลายปีมานี้ก็ล่วงเกินคนไปไม่น้อย...” พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็รีบหุบปาก หลายปีมานี้เรียกจนชินแล้ว ตอนนี้ถ้าเรียกแบบนี้อีก ก็จะทำให้คนรู้สึกว่าสนิทกันเกินไป

ต้อง รีบ ขีดเส้นแบ่ง!

ไอสองที เขาพูดต่อ: “แต่ว่า คนพวกนี้ไม่มีความสามารถที่จะจัดการเขาได้!”

โจวตงเป่ยไม่ได้พูดแทรก แค่มองเขา

“แต่ว่า ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูเสมอไป...”

“อ้อ? ว่ามาสิ!” เขาเกิดความสนใจขึ้นมา

“บางครั้ง คนใกล้ชิดพอหมางใจกันเป็นศัตรู ผลที่ตามมาจะน่ากลัวกว่า!”

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็หัวเราะออกมาอย่างไม่มีเสียง ใบหน้าอ้วนท้วนในแสงไฟสีเหลืองสลัวดูบิดเบี้ยวไปบ้าง

โจวตงเป่ยจำต้องยอมรับว่าเขาพูดมีเหตุผลมาก พยักหน้าเบาๆ

“รู้จักหงเหยียนไหม?”

เขาถึงกับชะงักไป “หยางหงเหยียน?”

“ใช่!” หลี่หงเหอพยักหน้า “ก็คือเขานั่นแหละ!”

หงเหยียน!

ชื่อนี้อาจจะพูดได้ว่าดังเหมือนฟ้าร้อง!

ตัวเองแค่แกล้งบ้า แต่หงเหยียนคนนี้บ้าจริงๆ ไม่ทราบสาเหตุ เป็นโรคฮิสทีเรียเป็นพักๆ!

เขาแก่กว่าตัวเองสองสามปี เป็นคนบ้าในสังคมที่โด่งดังของเมืองซิงอัน

ชีวิตนี้ของเขา เวลาที่อยู่ในเมืองก็ไม่มากนัก ปีหนึ่งต้องมีเวลาเกินครึ่งปีที่หลบหนีอยู่ข้างนอก หรือไม่ก็เข้าไปอยู่ในห้องขัง

แต่เขากับหวังเฒ่าลามกมีความสัมพันธ์อะไรกัน?

โจวตงเป่ยขมวดคิ้วแน่น ทำไมตัวเองถึงไม่มีความทรงจำเลยแม้แต่น้อย

หลี่หงเหอสังเกตสีหน้า รีบพูดว่า: “หงเหยียนกับหวังจู่เต๋อไม่เพียงแต่จะไม่เป็นศัตรูกัน และหลายปีมานี้ยังได้รับการช่วยเหลือจากหวังจู่เต๋อบ่อยๆ...”

เขาเปลี่ยนคำเรียก เอาแซ่มาใส่ด้วย

โจวตงเป่ยไม่รีบร้อน มองเขา

“เพราะว่าแม่ที่เป็นแม่ม่ายของเขา กับหวังจู่เต๋อมีความสัมพันธ์กัน!”

ในห้องเงียบลงอีกครั้ง ไฟในเตาอ่อนลง

โจวตงเป่ยเข้าใจความหมายของเขาแล้ว ดังนั้นจึงยกนิ้วโป้งให้เขา!

หลี่หงเหอหัวเราะออกมาอย่างไม่มีเสียง เนื้ออ้วนบนใบหน้านั้นสั่นไหวอย่างน่ากลัว

“หัวหน้าหลี่ครับ เรื่องนี้ก็รบกวนท่านแล้ว!”

เอ่อ—

รอยยิ้มของหลี่หงเหอหายไปทันที ในใจปั่นป่วนไปหมด

ดูท่าแล้วชีวิตนี้ของตัวเองคงจะพังอยู่ในมือไอ้หนุ่มคนนี้แล้ว จุดอ่อนทีละอย่างๆ ถูกเขา nắmไว้ในมือ ต่อไปจะไม่ถูกเขาเล่นงานยังไงก็เป็นได้?

แต่จะทำอะไรได้?

ตัวเองก็ไม่มีความกล้าที่จะฆ่าคน ต่อให้จะยืมดาบฆ่าคน ก็ต้องมีดาบที่ยืมได้ถึงจะถูก...

“หัวหน้าหลี่ครับ ท่านทำงานที่สหกรณ์การค้าและการตลาดของตำบลมากี่ปีแล้วครับ?”

หลี่หงเหอชะงักไปเล็กน้อย ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “พริบตาเดียวก็สิบกว่าปีแล้ว วิ่งไม่ไหวแล้ว ดังนั้นถึงได้ย้ายบ้านมาอยู่ที่นี่!”

“อ้อ” โจวตงเป่ยครุ่นคิด แล้วพูดว่า: “สมุดปันส่วนยกเลิกแล้ว ธัญพืชและน้ำมันเริ่มระบบสองแนวทางแล้ว สองปีมานี้กรมพาณิชย์เคลื่อนไหวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ผมว่าสหกรณ์การค้าและการตลาดไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกยุบ หัวหน้าหลี่ไม่มีความคิดอะไรบ้างเหรอครับ?”