บทที่ 76 ร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน

หลี่หงเหอเข้าใจทันทีว่าในคำพูดของเขามีนัยยะแฝงอยู่ ในเมื่อเขามีความสัมพันธ์กับผู้อำนวยการใหญ่หลิน แล้วตัวเองในอนาคต...

ยังจะเก๊กอยู่ทำไม?

“ตงเป่ย” เขาลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้ง “แกวางใจได้เลย เรื่องของหวังจู่เต๋อปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง!”

พูดไปพลาง ยังตบหน้าอกตัวเองแรงๆ สองสามที เสียงดังปังๆ

ใบหน้าของโจวตงเป่ยมีรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับเย็นชา: “อย่าลืมสิว่ายังมีหวังมู่เซิงอีกคน!”

หลี่หงเหอคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถ้าเจอจังหวะดีๆ ด้วยนิสัยของหงเหยียน ก็คงจะรวบตึงในหม้อเดียวไปเลย แต่ถ้าไม่เจอจังหวะ... หรือว่าจะชะลอไปก่อน?”

โจวตงเป่ยรู้ว่าเชือกเส้นนี้จะดึงตึงเกินไปไม่ได้ ดังนั้นจึงยิ้มๆ: “ได้ครับ ฟังลุงหลี่หมดเลยครับ!”

คำว่าลุงหลี่คำหนึ่ง ทำให้หลี่หงเหอหน้าบานเป็นจานเชิงทันที

ตอนจะออกจากบ้าน โจวตงเป่ยยื่นมือออกไป ทั้งสองคนจับมือกัน

เป็นทางการขนาดนี้ ทำเอาหลี่หงเหอรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง หลายปีมานี้เคยชินกับการคบค้าสมาคมกับคนในตำบล ทำเอาเขาแทบจะลืมไปแล้วว่าจริงๆ แล้วตัวเองเป็นคนในเมือง

“ลุงหลี่ครับ ฝากด้วยนะครับ ผมไม่อยากจะให้บางคนได้ฉลองปีใหม่อย่างมีความสุข!”

“เข้าใจ เข้าใจ!” หลี่หงเหอจับมือแน่นๆ “อย่างช้าก็ไม่เกินเดือนเจียง (เดือนแรกตามปฏิทินจันทรคติ)!”

จากนั้นก็รู้สึกกระดากใจเล็กน้อย “ตงเป่ย แกว่าเรื่องของข้า...”

“วางใจเถอะครับ ก่อนที่กรมพาณิชย์จะเคลื่อนไหว ผมจะช่วยท่านสำรองเงินก้อนนั้นให้ แต่ว่าเราพูดกันตรงๆ ก่อนนะ เงินนี่คือยืม!”

“แน่นอน แน่นอน!” หลี่หงเหอรีบพูด: “พอผ่านเรื่องไปแล้ว ผมจะรีบหาทางคืนทันที แล้วก็จะรีบคิดหาวิธีอุดรูรั่วนี้!”

สวมเสื้อคลุม ทั้งสองคนเดินออกไป โจวตงเป่ยเดินไปส่งเขาจนถึงประตูใหญ่

“ลุงหลี่ครับ วิธีหาเงินมีมากมาย วิธีของท่านนี่แหละที่แย่ที่สุด...”

ใบหน้าของหลี่หงเหอแดงก่ำ นึกถึงที่เขาตอนนี้พาเด็กหนุ่มสองคนไปแลกไข่ไก่ ถึงแม้จะเป็นธุรกิจเล็กๆ แต่เขากล้าที่จะก้าวออกมาขั้นนี้ ก็เก่งกว่าคนส่วนใหญ่มากแล้ว!

ดังนั้นจึงพูดว่า: “ต่อไปถ้ามีธุรกิจทำเงินอะไรดีๆ อย่าลืมบอกกันบ้างนะ!”

“ได้ครับ!” โจวตงเป่ยยิ้มหน้าใส “ผมตั้งตารอที่จะได้ร่วมมือกับลุงหลี่เพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน!”

ร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน?

ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่หงเหอก็ครุ่นคิดถึงสี่คำนี้ตลอด พูดได้ดีจริงๆ!

เดินไปเดินมา อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ คืนนี้ทั้งคืน ตัวเองโดนไอ้หนุ่มคนนี้จูงจมูกมาตลอด ทุกย่างก้าวโดนเขาคุมอยู่หมัด!

สิ่งที่ทำให้เขาสงสัยที่สุดมีสองข้อ:

หนึ่ง เขาไปรู้เรื่องนี้ของตัวเองได้อย่างไร?

สอง เขาเมื่อก่อนเป็นแค่คนงานธรรมดา ตอนนี้ก็มาเป็นพ่อค้าอิสระอีก จะไปมีความสัมพันธ์กับเฒ่าใหญ่หลินได้อย่างไร?

หลังจากเข้าประตูบ้าน เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าเป็นอย่างไร ไอ้หนุ่มคนนี้เปลี่ยนแปลงไปมากเกินไปแล้ว กับเมื่อก่อนเหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่ไหนจะเป็นไอ้หนุ่มหัวเกรียนที่ยังไม่เคยผ่านโลก นี่มันจิ้งจอกเฒ่าในสังคมชัดๆ!

เรื่องแปลกจริงๆ!

นิสัยของจ้าวอวี้ฟางอ่อนโยน โจวตงหนานเหมือนกับเธอมาก ทั้งสองคนไม่ใช่คนประเภทที่ชอบอวดอ้าง

แต่เสาอากาศทีวีที่ตั้งสูงตระหง่านอยู่บนหลังคา จะไปปิดบังคนได้อย่างไร?

ดังคำที่ว่า อยู่ใกล้แหล่งน้ำย่อมได้ดวงจันทร์ก่อน แม่ของเซิ่งเซี่ยหนิวซู่เฟินคือคนแรกที่พบเห็น เธอกำลังจะไปเทน้ำล้างจานตอนเช้า หิ้วถังกลับมา มือวางอยู่บนเพิงกันแดดก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

บ้านเฒ่าโจวซื้อทีวีแล้วเหรอ?

สามเดือนก่อน เพราะเงินค่าสินสอด 600 หยวน ถึงกับเงื้อขวานกันในลานบ้านแล้ว บ้านเขาจะมีเงินซื้อทีวีได้ยังไง?

ตอนนั้นเอง จ้าวอวี้ฟางก็ออกมาอุ้มฟืน

หนิวซู่เฟินเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว เดินไปพลางตะโกนไปพลาง: “อวี้ฟาง ซื้อทีวีแล้วเหรอ?”

“อืม” จ้าวอวี้ฟางยิ้มๆ ยื่นมือไปปัดผมที่หน้าผาก “เมื่อวานตงเป่ยซื้อกลับมา!”

“โย่ กี่นิ้วล่ะ? ตอนนี้ทีวีขาวดำก็ต้องหกร้อยกว่าแล้วใช่ไหม?”

หนิวซู่เฟินไม่เชื่อ คิดว่าต้องเป็นเงินเก็บส่วนตัวของจ้าวอวี้ฟางแน่ๆ เพื่อรักษาหน้าเลยบอกว่าเป็นลูกชายซื้อมา แลกไข่ไก่แค่นั้น จะหาเงินมาซื้อทีวีได้เครื่องหนึ่งเหรอ?

ตีให้ตายเธอก็ไม่เชื่อ!

“14 นิ้ว! ฉันก็ไม่รู้ว่าเท่าไหร่ ไอ้ลูกชายตงเป่ยนี่มันซุ่มซ่าม ก็ไม่ได้บอก!”

จ้าวอวี้ฟางรู้ดีว่าเธอเป็นคนนิสัยยังไง ดังนั้นจึงไม่ได้เอ่ยถึงว่าเป็นทีวีสีเลย

“ดีจัง” ความอิจฉาของหนิวซู่เฟินเห็นได้ชัดว่าเสแสร้ง ในแววตามีแต่ความสงสัย ขยับเข้าไปใกล้รั้วแผ่นไม้ กระซิบเสียงเบา: “หนี้ของหวังเฒ่าลามกใช้คืนรึยัง?”

จ้าวอวี้ฟางไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้ แต่เธอก็ถามออกมาแล้ว ได้แต่ “อืม” คำหนึ่ง

หนิวซู่เฟินกำลังจะพูดอีก

จ้าวอวี้ฟางยิ้มแล้วปิดปากเธอ: “ซู่เฟิน วันสิ้นปีมาดูรายการกาล่าด้วยกันนะ!”

“ได้!” หนิวซู่เฟินรับคำ ยังจะอะไรอีก เห็นเธอหันหลังเดินไปแล้ว

จ้าวอวี้ฟางเก็บฟืนมาหนึ่งอ้อมแขนที่ริมกำแพงฝั่งตะวันตก เดินกลับมาเห็นเธอยังยืนอยู่หลังรั้วแผ่นไม้ ได้แต่ยิ้มๆ อีกครั้ง: “คิดจะมานะ ฉันเข้าบ้านก่อน!”

หนิวซู่เฟินรับคำ หันกลับไปใบหน้าก็บึ้งลงทันที หิ้วถังน้ำล้างจานเดินกลับไป

เซิ่งเซี่ยแต่งตัวเสร็จกำลังจะไปทำงาน สองแม่ลูกเกือบจะชนกันที่ประตู

“ยัยเด็กบ้า ไม่ดูทางรึไง?”

เซิ่งเซี่ยรีบจะไป ก็ไม่ได้เถียงกลับ ขยับไปทางซ้าย

ไม่คิดว่าหนิวซู่เฟินจะขยับไปทางขวาพร้อมกัน สองคนหลบทีหนึ่ง เธอหลบทีหนึ่ง ชนกันพอดี

หนิวซู่เฟินเดิมทีก็อารมณ์เสียอยู่แล้ว ยื่นมือไปจะหยิกแขนเซิ่งเซี่ย “ยัยเด็กบ้า จงใจจะหาเรื่องกับแม่ใช่ไหม?”

เซิ่งเซี่ยก้าวเท้าวิ่งออกไป เข็นรถขึ้นมาแล้วหันกลับมาตะโกน: “คุณนายเฒ่าเซิ่ง กินยาผิดขวดมารึไง?”

หนิวซู่เฟินแทบจะขว้างถังน้ำล้างจานออกไป “ยัยเด็กบ้า แกสิที่กินยาผิดขวด! แกสิที่คุณนายเฒ่า!”

“ไปแล้วนะ!” เซิ่งเซี่ยหัวเราะคิกคัก ปั่นจักรยานแล้วก็หนีไป

เซิ่งเจี้ยนเซ่อเดินออกมาจากห้องด้านใน ขมวดคิ้วแน่น “ทำอะไรกัน? ตอนเช้าตรู่ก็ไม่สงบสุข หอกดาบยาวห้าอาวุธ!”

“ทำอะไร?” ไฟโกรธของหนิวซู่เฟินก็มุ่งเป้าไปที่เขา “ดูบ้านเฒ่าโจวสิ!”

เซิ่งเจี้ยนเซ่อชะงักไปครู่หนึ่ง “ดูอะไร?”

“ดูอะไร? เขาซื้อทีวีแล้ว! ดูเสาอากาศนอกอาคารที่ตั้งอยู่นั่นสิ เกือบจะสูงเท่าตึกสามชั้นแล้ว!”

“ถึงแม้จะเป็นทีวีขาวดำ 14 นิ้ว แต่นั่นก็คือทีวี!”

“แล้วก็ดูบ้านเราสิ ที่เดียวที่ดังได้ก็คือวิทยุหลอดแก้วที่เกือบจะ 20 ปีแล้ว แกไม่รู้สึกอายบ้างเหรอ?”

เซิ่งเจี้ยนเซ่อโดนเธอพูดจนหน้าแดงก่ำ “ทั้งตำบลหงเซิงมีทีวีกี่เครื่องกัน?”

“กี่เครื่อง? ในไม่กี่เครื่องนั่นตอนนี้ก็มีบ้านเฒ่าโจวของเขาแล้ว!”

“จะเปรียบเทียบเรื่องนี้ทำไม?”

หนิวซู่เฟินวางถังน้ำล้างจานลง “ยังไงล่ะ แกเซิ่งเจี้ยนเซ่อตอนนี้ไม่กล้าแม้แต่จะเทียบกับนักพนันแล้วเหรอ? อีกอย่าง นี่ฉันเปรียบเทียบเหรอ? แกว่าฉันเหรอ?”

เซิ่งเจี้ยนเซ่อมมองเธออย่างจนปัญญา

“ทำนาผืนเดียวกัน แกดูบ้านเขาสิ แล้วก็ดูแก!”

“หนิวซู่เฟิน นี่แกไม่ได้เปรียบเทียบเหรอ?” เขาจนปัญญามาก

“ข้าเปรียบเทียบอะไร? ไม่ควรเปรียบเทียบเหรอ? จะเลิกกอดหนังสือเน่าๆ นั่นดูทุกวันได้ไหม ไปคิดหาวิธีหาเงินไม่ได้เหรอ?”

“ได้!” เซิ่งเจี้ยนเซ่อโกรธจนสะบัดแขนเสื้อจะเดินออกไป

“จะไปไหน!”

“ไปเก็บขี้ลามาขาย!”

“ของแบบนั้นใครจะซื้อล่ะ?” หนิวซู่เฟินตะโกน

“ไม่มีใครซื้อก็เก็บไว้ รอให้มันร้อน...”

หนิวซู่เฟินอึ้งไป ทำไมฟังแล้วเหมือนกำลังด่าตัวเองอยู่?

ผ่านไปอีกหนึ่งวัน

ข่าวที่ว่าบ้านเฒ่าโจวซื้อทีวีสีก็แพร่สะพัดออกไป เพราะว่าป้าหลี่เพื่อนบ้านหัวมุมบ้านฝั่งตะวันตกมา

ถึงแม้จะรู้ดีว่าเธอเห็นเสาอากาศ วิ่งมาเพื่อจะดูทีวี แต่คนเขามาถึงแล้ว จ้าวอวี้ฟางก็ไม่สามารถจะไม่ให้เธอเข้าบ้านได้

ป้าหลี่ไม่เพียงแต่จะขาเร็ว ปากก็เร็วยิ่งกว่า

หลังจากออกจากบ้านโจวไป เธอกลับบ้านหิ้วถังไปที่บ่อใหญ่ จากนั้นก็ไปที่โรงเต้าหู้ของจางต้าจวินอีกรอบ ไม่ถึงสองชั่วโมง ทั้งตำบลหงเซิงโดยพื้นฐานแล้วก็รู้กันหมดแล้ว

จากนั้น คนที่มาเยี่ยมบ้านโจวก็เริ่มหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย