บทที่ 54 คุณกำลังคุยเรื่องความยุติธรรมกับผมเหรอ?

"คุณลู่ครับ คุณพอจะมีแผนการดีๆ บ้างไหมครับ"

ไต้เวยมีท่าทีจริงใจและนับถือจากใจจริง สรรพนามที่ใช้เรียกลู่เหลียงก็เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

"พวกคุณขาดเงินครับ ขาดเงินก้อนใหญ่" ลู่เหลียงยิ้ม ราวกับพูดเรื่องที่รู้อยู่แล้ว

"คุณลู่ครับ ขอเวลาพวกเราปรึกษากันสิบนาทีได้ไหมครับ"

ไต้เวยเข้าใจความหมายของเขา สัดส่วนหุ้น 10% คงไม่ดึงดูดใจลู่เหลียงพอ พวกเขาจำเป็นต้องเสนอให้มากกว่านี้

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ไต้เวยกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมทีมครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันเดินไปปรึกษากันที่หน้าประตูห้องรับรอง

เหลียงจวิ้นเทาเดินยิ้มแย้มเข้ามาหาลู่เหลียง พร้อมกับยื่นบุหรี่ให้ "คุณลู่ ทำงานอยู่ที่ไหนเหรอครับ?"

เขาตรวจสอบบริษัทเทียนซิงอินเวสต์เมนต์แล้ว เพิ่งจดทะเบียนเมื่อสัปดาห์ก่อน ด้วยทุนจดทะเบียน 6 ล้านหยวน และยังใช้เงิน 5 ล้านลงทุนในภาพยนตร์ไปเรื่องหนึ่ง

แต่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินชื่อลู่เหลียงมาก่อนเลย เหลียงจวิ้นเทาจึงแปลกใจว่าทำไมลู่เหลียงถึงได้บัตรเชิญขอบทอง

"ผมทำธุรกิจเล็กๆ ร่วมกับประธานเมิ่งจากบริษัทการค้าคุนกานน่ะครับ"

ลู่เหลียงอ้างชื่อเฒ่าเมิ่งมาเป็นเกราะกำบัง เพราะเขายังไม่มีชื่อเสียง ถึงจะมีเงิน คนอื่นก็อาจสงสัยว่าได้มาอย่างผิดกฎหมาย

"อ้อ ที่แท้ก็เป็นเพื่อนของประธานเมิ่งนี่เอง ผมกับประธานเมิ่งเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปีแล้ว งั้นพวกเราก็ถือเป็นเพื่อนกันแล้วสิครับ"

เหลียงจวิ้นเทาถึงบางอ้อ และไม่ซักไซ้ต่อ ถ้าเป็นเพื่อนของเมิ่งฉางคุน ทุกอย่างก็สมเหตุสมผล

เขานึกขึ้นได้ว่า บริษัทเทียนซิงอินเวสต์เมนต์ก็จดทะเบียนอยู่ที่ตึกหย่งเฟิง ซึ่งเป็นตึกเดียวกับบริษัทการค้าคุนกาน

"อาจารย์เหลียง มีคนฝากฝังให้ดูแลนักศึกษาไต้เวยคนนี้เป็นพิเศษหรือเปล่าครับ?"

ลู่เหลียงถามขึ้นมาลอยๆ เขาสังเกตเห็นว่าท่าทีที่เหลียงจวิ้นเทามีต่อไต้เวย ไม่เหมือนท่าทีที่อาจารย์ของมหาวิทยาลัยนี้มีต่อนักศึกษาต่างสถาบันเลย

เหลียงจวิ้นเทาไม่ได้ปฏิเสธ ยิ้มแล้วตอบว่า "คุณลู่ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ คุยธุรกิจก็คุยแบบธุรกิจได้เลยครับ"

ลู่เหลียงพยักหน้า ทั้งสองคนสูบบุหรี่คุยสัพเพเหระกัน จนกระทั่งไต้เวยกับผู้ร่วมก่อตั้งปรึกษากันเสร็จ

เขาเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "คุณลู่ครับ พวกเรายินดีเสนอหุ้น 20% สำหรับการระดมทุนครับ"

"เงิน 1 ล้านก็ยังไม่พอแก้อยากอยู่ดีแหละครับ"

ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก ไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป และบอกความต้องการของเขาตรงๆ

เขาสามารถให้เงินระดมทุน 1 ล้านหยวน พร้อมกับเงินกู้ยืมปลอดดอกเบี้ยอีก 2 ล้านหยวนเป็นเวลาสองปี

แต่เงินกู้ 2 ล้านหยวนนั้นมีเงื่อนไข

"คุณลู่ เชิญว่ามาเลยครับ" ไต้เวยมีสีหน้าเรียบเฉย

ตอนที่พวกเขาปรึกษากัน มีคนเสนอแนวคิดใหม่ว่า การเสนอหุ้นเพิ่มอาจจะเป็นแค่บันไดขั้นแรก

เพราะตามที่ลู่เหลียงพูด นอกเสียจากจะขายบริษัทให้เขาทั้งหมด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ได้เงินทุนที่เพียงพออยู่ดี

พวกเขาจึงคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้ว

"ช่วงเจ็ดวันที่ผ่านมา ยอดผู้ใช้งานรายวันเฉลี่ยอยู่ที่ 8,000 ครั้ง อีกสองเดือนข้างหน้า ผมต้องการให้ถึง 80,000 ครั้ง และอีกสามเดือนข้างหน้าต้องถึง 150,000 ครั้ง นี่คือเงื่อนไขสำหรับเงินกู้ 2 ล้านหยวนครับ"

เมื่อได้ฟังเงื่อนไขของลู่เหลียง ไต้เวยก็เข้าใจทันทีว่านี่คือสัญญาเดิมพันข้อตกลงเพิ่มเติม

เมื่อมีการเดิมพัน ย่อมมีแพ้มีชนะ

เงินกู้ปลอดดอกเบี้ย 2 ล้านหยวนระยะเวลาสองปีคือรางวัลหากชนะเดิมพัน เขาอยากรู้ว่าบทลงโทษหากแพ้คืออะไร

"ถ้าสองเดือนข้างหน้า ยอดผู้ใช้งานรายวันไม่ถึงแปดหมื่นครั้ง เงินหนึ่งล้านหยวนจะเป็นของพวกคุณ แต่ผมจะได้หุ้นเพิ่มอีก 20%"

"ถ้าสามเดือนข้างหน้า ยอดผู้ใช้งานไม่ถึงแสนห้า เงินสองล้านหยวนจะเป็นของพวกคุณทั้งหมด แต่ผมจะได้หุ้นรวม 40%"

นี่คือสัญญาเดิมพันแบบขั้นบันได

หากไม่เป็นไปตามเป้าหมายของลู่เหลียง เมื่อรวมกับหุ้นจากการระดมทุน เขาจะถือหุ้นรวมทั้งหมด 60% และจะเข้าไปแทนที่ไต้เวยในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ของ ofo ทันที

เพราะอีกสามเดือนข้างหน้า ต่อให้ ofo จะย่ำแย่แค่ไหน มูลค่าบริษัทก็คงไม่หยุดอยู่ที่ 5 ล้านหยวนหรอก

ต่อให้แพ้ก็ไม่เป็นไร ก็แค่ปล่อยกู้ไปสองล้านหยวน ซึ่งสำหรับเขาแล้วมันจิ๊บจ๊อยมาก

"นี่มันไม่ยุติธรรมเลย"

ใครบางคนข้างๆ บ่นอย่างไม่พอใจ พวกเขาสามารถค่อยๆ เติบโตไปได้ ไม่จำเป็นต้องเซ็นสัญญาบ้าๆ แบบนี้เลย

"อวี๋ซิน นักศึกษาอวี๋สินะครับ"

ลู่เหลียงยังจำชื่อเขาได้ จู่ๆ เขาก็หัวเราะออกมา "พวกคุณขาดเงิน ผมมีเงิน คุณกำลังคุยเรื่องความยุติธรรมกับผมเหรอ?"

ระหว่างนักลงทุนกับผู้ประกอบการ มันไม่มีความยุติธรรมอยู่แล้ว พวกเขาอยากได้เงิน ก็ต้องแลกด้วยบางสิ่งบางอย่าง

ลู่เหลียงคิดว่าตัวเองใจดีมากแล้ว ที่ต้องการแค่หุ้น ไม่เอาเงิน

เพราะนักลงทุนบางคน มักจะตั้งเงื่อนไขว่าถ้าทำไม่ได้ตามเป้า ต้องคืนเงินทั้งหมด หรือหนักกว่านั้นคือต้องจ่ายดอกเบี้ยเพิ่มด้วยซ้ำ

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหลายๆ คน ทำธุรกิจไปทำธุรกิจมา ถึงได้มีหนี้สินท่วมหัว

เพราะตอนเริ่มแรกพวกเขาไม่มีสินทรัพย์ และไม่มีรายได้ที่มั่นคง ธนาคารจึงไม่อนุมัติเงินกู้ให้

สีหน้าของอวี๋ซินเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง เขาอยากจะเถียง แต่ก็หาเหตุผลมาเถียงไม่ออก

แต่พวกเขาก็มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทว่าเมื่อหันไปมองไต้เวย กลับพบว่าเขานิ่งเฉย ไม่ได้มีท่าทีโกรธเคืองเลย

อวี๋ซินตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไป "ต้าเวย นายคงไม่ได้คิดจะตกลงหรอกนะ"

ไต้เวยเงยหน้าขึ้น แววตาเด็ดเดี่ยว "คุณลู่ครับ ขอเวลาผมอีกสักหน่อยนะครับ ผมจะพยายามโน้มน้าวพวกเขาให้ได้"

ลู่เหลียงพยักหน้า แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย

เหลียงจวิ้นเทาเดินยิ้มกริ่มเข้ามาแทรก "คุณลู่ครับ นักศึกษาไต้เวยคนนี้ใช้ได้เลยใช่ไหมครับ"

"กล้าตัดสินใจดีครับ" ลู่เหลียงเอ่ยชม

ที่บอกว่าจะไปโน้มน้าว จริงๆ แล้วก็คือตกลงนั่นแหละ

ถ้ามีใครไม่เห็นด้วย ไต้เวยก็สามารถเสนอโหวตและบังคับให้มติผ่านได้เลย

เพราะเขาถือหุ้นอยู่ 70% แถมยังเป็นผู้จัดการใหญ่ด้วย

นี่เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ลู่เหลียงมองเห็นศักยภาพของทีมนี้ คือมีเสียงเดียวในการตัดสินใจภายใน

ต่างจากบางทีมที่เขาเพิ่งเจอมา ที่ไม่มีใครในบริษัทถือหุ้นเกิน 50% เลย

ผู้ร่วมก่อตั้งสามสี่คน แบ่งหุ้นกันเท่าๆ กัน เหมือนเล่นขายของ

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่รอด

สิบกว่านาทีต่อมา ทีม ofo ก็ปรึกษากันเสร็จ

ไต้เวยให้คำตอบว่า ตกลงรับเงื่อนไขในสัญญาเพิ่มเติม และถามว่าจะเซ็นสัญญาได้เมื่อไหร่ เงินจะเข้าบัญชีตอนไหน

เขามีเหตุผลที่ต้องตกลง เพราะหูเหว่ยเวยจากค่าย Mobike ซึ่งมีหลี่บินจาก Yiche.com หนุนหลัง กำลังมาแรงมาก

ofo เป็นแค่สตาร์ทอัปรากหญ้า ไม่มีขาใหญ่ในวงการรถยนต์คอยหนุนหลัง จึงต้องทุ่มสุดตัวเพื่อเอาเงินทุนพัฒนาธุรกิจ 3 ล้านหยวนก้อนนี้มาให้ได้

"วันจันทร์เข้ามาเซ็นสัญญาที่บริษัท พอสัญญาเซ็นเสร็จ เงินก็จะเข้าบัญชีทันที"

เมื่อได้ยินลู่เหลียงพูดแบบนั้น เหลียงจวิ้นเทาก็รีบพูดขึ้นว่า "คุณลู่ครับ หรือเราจะเซ็นสัญญาเบื้องต้นกันก่อนดีไหมครับ"

ในฐานะผู้รับผิดชอบงานนิทรรศการสตาร์ทอัปครั้งนี้ เขามีหน้าที่ต้องปกป้องสิทธิ์ในการร่วมมือของทั้งสองฝ่าย

คำพูดลอยๆ ไม่มีหลักฐาน เซ็นสัญญาเบื้องต้นเป็นลายลักษณ์อักษรไว้ก่อนจะปลอดภัยที่สุด และถ้าจะให้ดีควรระบุค่าปรับกรณีผิดสัญญาไว้ด้วย

"ได้ครับ" ลู่เหลียงยิ้ม ไม่ได้มีปัญหาอะไร

ไต้เวยก็รีบพยักหน้าเห็นด้วย

"งั้นพวกคุณคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมไปเตรียมสัญญาให้"

เหลียงจวิ้นเทาเดินยิ้มร่าออกจากห้องรับรอง รีบติดต่อไปทางอาจารย์คณะนิติศาสตร์ทันที

มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้จัดงานนิทรรศการสตาร์ทอัปมาหลายปีแล้ว จึงมีการเตรียมพร้อมในทุกๆ ด้านเป็นอย่างดี

ไม่นานเขาก็กลับมาพร้อมสัญญาเบื้องต้น 3 ชุด เงื่อนไขชัดเจน ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็สามารถอ่านเข้าใจได้

หนังสือแสดงเจตจำนงเกี่ยวกับข้อตกลงการระดมทุนและสัญญาเพิ่มเติม ระบุไว้ว่าหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งผิดสัญญา จะต้องชดใช้ค่าปรับ 30% ให้กับอีกฝ่าย

ทั้งสองฝ่ายเก็บไว้คนละชุด ทางมหาวิทยาลัยเก็บไว้หนึ่งชุด หากมีฝ่ายใดผิดสัญญา มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้จะเป็นพยานให้

"คุณลู่ครับ ผมยังมีเรื่องสงสัยอีกเรื่องหนึ่ง รบกวนคุณลู่ช่วยชี้แนะให้หน่อยได้ไหมครับ"

ไต้เวยยังมีข้อสงสัย เขาไม่เข้าใจว่าการทำให้ ofo กลายเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเงินนั้นทำได้อย่างไร

"จุดเด่นของผลิตภัณฑ์ทางการเงินก็คือเลเวอเรจ"

ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก แล้วพูดเสียงเบา "การกู้ยืมเงินก็ถือเป็นเลเวอเรจชนิดหนึ่ง การค้างชำระค่าสินค้าก็เป็นเลเวอเรจอีกชนิดหนึ่ง"

เมื่อเซ็นสัญญาแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็ถือเป็นพวกเดียวกัน เขาจึงไม่รังเกียจที่จะแบ่งปันมุมมองที่เฉียบคมให้กับไต้เวย

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของทีมผู้ก่อตั้ง ofo คือ พวกเขาไม่รู้จักนำสินทรัพย์ที่มีอยู่มาหมุนเวียนใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

ในมุมมองของเขา ธุรกิจประเภทนี้ เมื่อเริ่มต้นแล้ว ก็ไม่ต้องไปคิดเรื่องแตะเบรกอีกต่อไป

ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหาเงิน ทำทุกวิถีทางเพื่อขยายธุรกิจ วิ่งไปข้างหน้าอย่างเต็มกำลัง และห้ามหยุดพักเด็ดขาด

ตราบใดที่ไม่หยุดวิ่ง ถนนทุกสายก็มุ่งสู่กรุงโรมได้

ไต้เวยรู้สึกทึ่งมาก คำพูดเพียงไม่กี่คำของลู่เหลียง กลับเปิดโลกใบใหม่ให้เขา ราวกับได้อ่านหนังสือมาสิบปี

แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "แล้วถ้าหยุดล่ะครับ?"

ลู่เหลียงยิ้มแต่ไม่ตอบ เขาหันไปหาเหลียงจวิ้นเทา "อาจารย์เหลียง ทีมสตาร์ทอัปของมหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้อยู่ตรงไหนเหรอครับ? เหมือนผมจะเห็นคนรู้จักน่ะ"

ถ้าวิ่งไปถึงกรุงโรม ก็จะมีคนมารับช่วงต่อเองแหละ

แต่ถ้าวิ่งไปไม่ถึง ก็คงต้องพังพินาศย่อยยับไปตามระเบียบ

"ของมหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้น่าจะอยู่โซน B ครับ คุณลู่ ให้ผมพาไปไหมครับ"

"รบกวนด้วยนะครับ อาจารย์เหลียง"

"ด้วยความยินดีครับ"

มองตามแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป อวี๋ซินก็อดรนทนไม่ไหว "ต้าเวย นายกำลังเล่นกับไฟอยู่นะ ครึ่งปีถึงมียอดผู้ใช้แปดพัน สองเดือนจะให้ถึงแปดหมื่นได้ยังไง?"

พอเขาได้ยินคำพูดของลู่เหลียง ภาพนายทุนในหนังสือเรียนก็เหมือนมีตัวตนขึ้นมาจริงๆ

"เมื่อก่อนอาจจะเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้มันเป็นไปได้แล้ว"

แววตาของไต้เวยเป็นประกาย ทฤษฎีเลเวอเรจทางการเงินของลู่เหลียงเมื่อครู่ ทำให้เขาเกิดไอเดียใหม่ๆ ขึ้นมา

ถ้าจัดการได้ดี สองเดือนจะให้ได้แปดหมื่นคนก็ไม่ยาก สามเดือนแสนห้าก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

เริ่มต้นมักจะยากเสมอ แต่ขอแค่เริ่มได้ดี ยอดผู้ใช้งานก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหมือนลูกหิมะที่กลิ้งลงมาจากเขา ยิ่งกลิ้งก็ยิ่งก้อนใหญ่ขึ้น

(จบตอน)