บทที่ 55 ให้มากเกินไปแล้ว

"คุณลู่ครับ โซน B อยู่ทางนี้ครับ"

ลู่เหลียงเดินตามเหลียงจวิ้นเทามายังโซน B ของงานนิทรรศการ มองแต่ไกลก็เห็นซูหว่านอวี้นั่งอยู่บนม้านั่ง

บูธนั้นมีคนอยู่สี่ห้าคน แต่บรรยากาศเงียบเหงามาก นักลงทุนที่เดินแวะมาดูยังมีน้อยกว่าคนในทีมสตาร์ทอัปเสียอีก

แต่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ งานนิทรรศการสตาร์ทอัปครั้งนี้มีสถาบันร่วมลงทุนและนักลงทุนอิสระที่ได้รับเชิญมารวมกันไม่ถึง 50 คน แต่กลับมีทีมสตาร์ทอัปเข้าร่วมกว่าสองร้อยทีม

และนักลงทุนส่วนใหญ่ที่มาร่วมงาน ก็มาเพราะเกรงใจทางมหาวิทยาลัย ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงขี้เกียจมาด้วยซ้ำ

เคยมีหัวหน้าฝ่ายการลงทุนคนหนึ่งบอกว่า ทุกวันเขาจะสุ่มลบแผนธุรกิจในอีเมลทิ้งวันละ 100 ฉบับ

เขาพูดตรงๆ ว่า คนที่ดวงซวย ก็ไม่มีแม้แต่สิทธิ์ที่จะทำให้เขาเสียเวลาอ่านด้วยซ้ำ

ก็ในเมื่อพวกเขาได้รับแผนธุรกิจกว่า 200 ฉบับทุกวัน มีโปรเจกต์ให้เลือกเยอะแยะมากมายขนาดนั้น

แถมผู้ประกอบการนอกรั้วมหาวิทยาลัย ล้วนเคยถูกสังคมตบหน้าสั่งสอนมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เวลาเจอนักลงทุนจึงมักจะทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน

ส่วนนักศึกษาที่อยากทำสตาร์ทอัป มักจะคิดว่าไอเดียของตัวเองนั้นยอดเยี่ยมไม่เหมือนใคร ขาดก็แค่เงินทุนตั้งต้นก้อนเดียวเท่านั้นก็จะกลายเป็นยูนิคอร์นได้

แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า ไอเดียทางธุรกิจนั้นแทบจะไม่มีค่าอะไรเลย และพวกที่ตายอนาถที่สุดก็มักจะเป็นพวกที่บุกเบิกเป็นคนแรกนั่นแหละ ขอเพียงนายทุนได้กลิ่นเงิน ก็จะเกิดสงครามฟาดฟันกันอย่างดุเดือด เหมือนสงครามแพลตฟอร์มดีลส่วนลด (Group Buying) เมื่อหลายปีก่อน

ผู้ชนะที่เหลือรอดมาได้คือ เหม่ยถวน (Meituan), ต้าจ้งเตี่ยนผิง (Dianping) และ นั่วหมี่ (Nuomi) แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า เว็บไซต์ดีลส่วนลดเจ้าแรกของจีนนั้นมีชื่อว่า 'ฉีเจีย'

ซูหว่านอวี้จ้องมองพื้นอย่างเบื่อหน่าย ดูมดขนรัง จู่ๆ ก็มีรองเท้าผ้าใบโผล่เข้ามาในสายตา

เธอเงยหน้าขึ้นเห็นลู่เหลียง ก็มีสีหน้าตกตะลึง ก่อนจะรีบผุดลุกขึ้น "คุณลู่ สวัสดีค่ะ"

"คุณก็มีส่วนร่วมในบริษัทนี้ด้วยเหรอ?"

ลู่เหลียงยิ้มพลางหยิบแผ่นพับบนโต๊ะขึ้นมาดู

มันคือแพลตฟอร์มสอนภาษาต่างประเทศแบบตัวต่อตัวออนไลน์ ชื่อว่า 《ครูต่างชาติ》 มีภาษาให้เลือกเรียนถึง 14 ภาษา

ปัจจุบันมีอาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยนานาชาติเซี่ยงไฮ้ลงทะเบียนเป็นติวเตอร์แล้ว 122 คน พวกเขาต้องการระดมทุน 250,000 หยวนเพื่อนำไปสร้างเว็บไซต์แพลตฟอร์ม

"เปล่าค่ะ ฉันแค่ลงทะเบียนเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษออนไลน์เท่านั้นเอง" ซูหว่านอวี้ตอบตามตรง ท่าทางดูซื่อๆ อย่างเป็นธรรมชาติ

ลู่เหลียงหัวเราะเบาๆ ไม่ได้ถามอะไรต่อ ทักทายเสร็จก็เดินออกจากงานนิทรรศการไป

"เสี่ยวอวี้ ทำไมเธอถึงซื่อบื้อแบบนี้นะ แค่บอกไปว่ามีส่วนร่วมก็จบแล้ว" เพื่อนสนิทบ่นอย่างหัวเสีย

"ทำไมฉันต้องโกหกด้วยล่ะ" ซูหว่านอวี้ไม่เข้าใจ

เพื่อนสนิททำหน้าละเหี่ยใจเหมือนเห็นเหล็กไม่ยอมกลายเป็นเหล็กกล้า "ถ้าเธอบอกว่ามีส่วนร่วม ไม่แน่เถ้าแก่ลู่อาจจะยอมลงทุนก็ได้นะ"

"ทำไมเธอถึงคิดว่าถ้าฉันบอกแล้วเขาจะลงทุนล่ะ? การที่เขาจะลงทุนหรือไม่ มันเป็นเรื่องของเขาต่างหาก" ซูหว่านอวี้มีสีหน้าจริงจัง

เพื่อนสนิทบ่นกระปอดกระแปด "ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง เธอรู้ไหมว่าเจิ้งชินทุ่มเทกับทีมนี้ไปมากแค่ไหน?"

สีหน้าของซูหว่านอวี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเริ่มไม่พอใจแล้ว แต่ไม่อยากทะเลาะกับเพื่อน จึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เสี่ยวหมิ่น ตอนบ่ายฉันมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะ"

เจิ้งชินเป็นแฟนของเสี่ยวหมิ่น ต่อให้ถอยออกมาหมื่นก้าว สมมติว่าเจิ้งชินเป็นแฟนของเธอ เธอก็จะไม่มีทางทำแบบนั้นเด็ดขาด

เพราะเธอไม่ได้สนิทกับลู่เหลียง ต่อให้สนิท เธอก็ไม่ทำอยู่ดี เพราะนี่มันคือเรื่องของหลักการ

เสี่ยวหมิ่นก็โกรธเหมือนกัน จึงปิดปากเงียบไม่ยอมพูดอะไร

ซูหว่านอวี้ถอนหายใจ ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงอีก

เรื่องทำนองนี้ เกิดขึ้นให้เห็นอยู่ทั่วไปในงานนิทรรศการ

ด่านแรกที่นักศึกษาที่ร่วมกันทำสตาร์ทอัปมักจะต้องเผชิญ ไม่ใช่เรื่องเงินทุน แต่เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไป

...

ออกจากมหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว

ลู่เหลียงโทรหาเฉินจินฉุน ถามว่าวันนี้เธอมีธุระอะไรไหม ตอนนี้พนักงานในบริษัทมีน้อย เขาตั้งใจจะรับคนเพิ่มอีกสักสองสามคน

พอเฉินจินฉุนได้ยินดังนั้น ก็รีบลุกจากที่นอนทันที ทั้งสองนัดเวลาและสถานที่กันเรียบร้อย

ลู่เหลียงฟังเสียงแล้วเหมือนเธอเพิ่งตื่นนอน ก็อดขำไม่ได้ "คุณอยู่ไหน เดี๋ยวผมไปรับ เที่ยงนี้พี่ถังมีบิน เดี๋ยวรับเธอไปด้วย แล้วไปหาอะไรกินกันก่อน"

พอได้ยินว่ามีถังไฉ่เตี๋ยไปด้วย เฉินจินฉุนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "คุณลู่คะ งั้นรบกวนคุณลู่มารอที่ประตูทิศใต้ของชุมชนจินเฉียวนะคะ เดี๋ยวหนูรีบออกไปค่ะ"

"โอเค อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน"

ลู่เหลียงรับเฉินจินฉุน แล้วมุ่งหน้าไปสนามบินหงเฉียวเพื่อรับถังไฉ่เตี๋ย จากนั้นทั้งสามคนก็ไปที่ร้านสุกี้หยางฟางย่านซินเทียนตี้ เพื่อกินเลี้ยงบริษัทที่ล่าช้ามานาน

"พวกคุณมีอะไรที่ไม่กินบ้างไหม?"

ลู่เหลียงดูเมนู แล้วกวักมือเรียกพนักงาน เขารู้ว่าพวกเธอคงเกรงใจไม่กล้าสั่ง จึงจัดการสั่งอาหารเองทั้งหมด

เพราะร้านหยางฟางถือเป็นร้านสุกี้ระดับพรีเมียม อาหารจานหนึ่งก็ปาเข้าไปหลายร้อยหยวน ค่าเสียหายเฉลี่ยต่อหัวไม่ต่ำกว่า 1,000 หยวน

ถังไฉ่เตี๋ยจิบน้ำ แล้วเล่าประสบการณ์ที่ไปต้าเหลียนให้ฟัง วงการบันเทิงนั้นแคบมาก และบริษัทที่ลงทุนสร้างหนังก็ยิ่งมีน้อยเข้าไปอีก

พวกเขาเป็นหน้าใหม่ แถมยังลงทุนในหนังฟอร์มเล็ก งานแถลงข่าวเพิ่งจบไป พวกเขาก็ได้รับคำเชิญให้ไปร่วมลงทุนในโปรเจกต์อื่นๆ อีกเพียบ

"มีโปรเจกต์อะไรบ้างล่ะ?"

ลู่เหลียงตั้งหน้าตั้งตากินเนื้อวัว เขาชอบกินแบบสุกกำลังดี พอเคี้ยวปุ๊บ น้ำมันเนื้อก็แตกซ่านเต็มปาก

"อย่างเช่นเรื่อง 《City of Amnesia》, 《Death Performance》 มีประมาณสิบสองโปรเจกต์ค่ะ เดี๋ยวฉันปริ้นท์ออกมาให้คุณดูอีกทีนะคะ"

ถังไฉ่เตี๋ยไม่รู้ว่าลู่เหลียงชอบลงทุนแนวไหน จึงไม่ออกความเห็น ตั้งใจว่าจะจัดเตรียมข้อมูลมาให้เขาเลือกเอง

ลู่เหลียงพยักหน้า แล้วเล่าเรื่องที่เขาเพิ่งลงทุนในบริษัทแห่งหนึ่งไปเมื่อเช้านี้ "วันจันทร์พวกเขาจะเข้ามาเซ็นสัญญา ฝากคุณรับรองพวกเขาด้วยนะ"

ถังไฉ่เตี๋ยรับคำ ลู่เหลียงก็ถามต่อ "พี่ถัง คุณคิดว่าบริษัทเรายังขาดตำแหน่งอะไรอีกบ้าง?"

ตอนแรกเขาแค่คิดจะเปิดบริษัทบังหน้า เพื่อเอาไว้หาเงินในตลาดการเงินอย่างเดียว แต่แผนก็เปลี่ยนไปตามสถานการณ์

ลงทุนในหนังไปเรื่องนึง แถมยังลงทุนในบริษัทเปิดใหม่อีกแห่งด้วย

และในอนาคตก็อาจจะลงทุนในบริษัทอื่นๆ อีก ดังนั้นจำนวนพนักงานก็ควรจะเพิ่มให้สอดคล้องกับการเติบโตของบริษัทด้วย

ถังไฉ่เตี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง "คุณลู่คะ ด้วยขนาดบริษัทของเราตอนนี้ น่าจะต้องรับเพิ่มอีกประมาณ 4 คนค่ะ รองประธาน 1 คน บัญชี 1 คน ธุรการ 1 คน และผู้ช่วยของคุณลู่อีก 1 คนค่ะ"

รองประธานดูแลเรื่องบริหาร บัญชีมีไว้คานอำนาจกับเธอ ธุรการจัดการเอกสารทั่วไป และผู้ช่วยก็คอยจัดการเรื่องจุกจิกให้ลู่เหลียง

ถังไฉ่เตี๋ยอธิบายต่อ "ถ้างานบัญชีไม่ได้อยู่ในมือของคุณลู่ ก็ควรมีหลายๆ คนคอยตรวจสอบถ่วงดุลอำนาจกัน จะได้ไม่เกิดช่องโหว่ค่ะ"

เธออยากจะบอกเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ตอนนั้นบริษัทยังไม่มีโปรเจกต์อื่น มีบัญชีแค่คนเดียวก็ไม่เป็นไร

แต่เมื่อบริษัทมีโปรเจกต์ลงทุนมากขึ้น การตรวจสอบบัญชีก็ไม่ควรผูกขาดอยู่ที่คนคนเดียว

มีคนเพิ่มขึ้น ลู่เหลียงจะได้สบายใจ เธอเองก็จะได้สบายใจด้วย

ลู่เหลียงคิดตามอย่างรอบคอบ ก็พบว่าการมีผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์คอยให้คำปรึกษาเปรียบเสมือนมีสมบัติล้ำค่า หากเพิ่มอีกสี่ตำแหน่ง โครงสร้างพื้นฐานของบริษัทก็จะสมบูรณ์

จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นว่า "พี่ถัง ผมอยากให้คุณรับตำแหน่งรองประธานบริษัท คุณคิดว่ายังไงครับ?"

ถังไฉ่เตี๋ยมีการศึกษาสูงและมีประสบการณ์การทำงานโชกโชน ถ้าตอนนั้นเธอไม่ลาออก ไปเป็นรองประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ที่ไหนก็ทำได้สบายๆ การให้เธอเป็นแค่พนักงานบัญชีก็เหมือนเอาของดีมาใช้ไม่คุ้มค่า

ถังไฉ่เตี๋ยมีสีหน้าประหลาดใจ ไม่คิดว่าตัวเองที่อายุใกล้จะเลขสี่แล้ว จะยังมีโอกาสได้นั่งตำแหน่งรองประธานบริษัท

เธอคิดอย่างรอบคอบ ก่อนจะถามว่า "คุณลู่คะ ไม่ทราบว่าคุณจะให้เงินเดือนฉันเท่าไหร่คะ?"

จู่ๆ ลู่เหลียงก็หัวเราะออกมา "เงินเดือนเริ่มต้นที่สี่แสนต่อปีครับ แล้วเดี๋ยวหาเวลาว่างไปเลือกรถประจำตำแหน่งราคาประมาณสามแสนได้เลยครับ"

เขาชอบนิสัยตรงไปตรงมาของถังไฉ่เตี๋ย

เรื่องงานมันก็ต้องแบบนี้แหละ ไม่ต้องเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปน คุยกันแต่เรื่องผลประโยชน์ล้วนๆ

ถ้าถังไฉ่เตี๋ยทำงานไม่เข้าตา เขาเองก็พร้อมจะไล่ออกโดยไม่ลังเลเหมือนกัน

"ตกลงค่ะ ฉันรับข้อเสนอ"

"ยินดีต้อนรับครับ รองประธานถัง"

ลู่เหลียงยิ้มกว้าง ยกแก้วน้ำชาขึ้นดื่มฉลองแทนเหล้า

เฉินจินฉุนก็ทำตาม

แต่ในหัวยังคงมึนงงอยู่เลย

โลกของผู้ใหญ่มันตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยเหรอ คุยกันแป๊บเดียว พี่ถังก็กลายเป็นรองประธานถังไปซะแล้ว

จู่ๆ ลู่เหลียงก็หันไปมองเฉินจินฉุน "เสี่ยวเฉิน คุณมีแฟนหรือยัง?"

เฉินจินฉุนทำหน้างง "ยังไม่มีค่ะ"

"ผมยังขาดผู้ช่วยอยู่ คุณสนใจไหม?"

ลู่เหลียงถามยิ้มๆ พอถังไฉ่เตี๋ยเตือน เขาก็เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังขาดผู้ช่วยจริงๆ

งานนี้ไม่ต้องใช้ทักษะอะไรมากมายนัก เลือกคนในบริษัทเลยน่าจะดีกว่า แต่คนมีแฟนแล้วคงไม่เหมาะ เพราะต้องพร้อมสแตนด์บายตลอด 24 ชั่วโมง

"คุณลู่คะ งานของผู้ช่วยต้องทำอะไรบ้างคะ?"

เฉินจินฉุนมีสีหน้าประหม่า เอามือบีบกันแน่น ไม่มีความมั่นใจเหมือนถังไฉ่เตี๋ยเลย

ที่ถังไฉ่เตี๋ยกล้าต่อรองเงินเดือนกับลู่เหลียงตรงๆ ก็เพราะเธอมีประสบการณ์ทำงานมากมาย และมั่นใจว่าตัวเองมีความสามารถพอ

แต่เธอต่างออกไป เธอไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด

"ปกติก็ทำงานธุรการในบริษัทไป ถ้าผมมีธุระเรียกหา ก็ต้องพร้อมเสมอ มือถือต้องเปิดเครื่องไว้ตลอด 24 ชั่วโมง"

"ส่วนหน้าที่หลักๆ ก็คือช่วยผมจัดการเรื่องจุกจิก อย่างเช่น ชงชา รินน้ำ จองตั๋วเครื่องบิน จองโรงแรม แล้วก็ตรวจสอบเอกสารข้อมูลอะไรพวกนี้แหละ"

เฉินจินฉุนมีสีหน้าลังเล ฟังจากลักษณะงานแล้วเหมือนเป็นพี่เลี้ยงยังไงก็ไม่รู้ ถึงแม้จะคล้ายกับงานที่ทำอยู่ทุกวัน แต่พอต้องเปลี่ยนจากพาร์ตไทม์มาเป็นฟูลไทม์ มันก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ แล้วบอกสวัสดิการ "บรรจุเป็นพนักงานประจำทันที แล้วผมจะขึ้นเงินเดือนให้เป็นหมื่นนึง"

"คุณลู่คะ ต่อไปนี้หนูคือผู้ช่วยของคุณลู่แล้วค่ะ"

เฉินจินฉุนยิ้มกว้างทันที ในใจเบิกบานสุดๆ

จากนี้ไป เธอคือคนที่มีเงินเดือนหลักหมื่นแล้วนะ

(จบตอน)