บทที่ 57 ล้มแล้ว แต่ยังไม่ล้ม

"ถ้าเธอสนใจ อีกสองสามวันเดี๋ยวพี่จะพาไปที่บริษัท ไปดูว่าสตูดิโอมืออาชีพเขาปั้นเน็ตไอดอลกันยังไง"

ลู่เหลียงนึกถึงบริษัทที่เมิ่งฉางคุนไปลงทุนไว้ มีบริษัทหนึ่งเป็นเครือข่าย MCN (Multi-Channel Network) หรือสตูดิโอจัดการเน็ตไอดอล

พูดง่ายๆ ก็คือเป็นตัวกลางที่เชื่อมระหว่างเน็ตไอดอลกับแพลตฟอร์มต่างๆ คอยดูแลให้มีคอนเทนต์ออกมาอย่างต่อเนื่อง เพื่อเปลี่ยนยอดวิวให้กลายเป็นเงินนั่นเอง

"ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้นก็ได้ค่ะ หนูแค่ทำเล่นๆ เฉยๆ"

หลี่ม่านลี่ประหลาดใจ เธอเริ่มทำช่องเพราะความเบื่อ พอเห็นว่าได้เงินก็เลยทำต่ออย่างสนุกสนาน

เธอไม่ได้คิดลึกซึ้ง และไม่เคยมองการณ์ไกลไปถึงอนาคต

"ก็แล้วแต่เธอนะ แต่ถ้าอยากได้เงินเยอะขึ้น เดี๋ยวพี่จะลงทุนสร้างสตูดิโอให้เธอเอง"

"เธอจะได้แต่งตัวสวยๆ อย่างเดียว ส่วนเรื่องคิดคอนเทนต์ ถ่ายคลิป ตัดต่อ ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของทีมงานไป"

ลู่เหลียงอธิบายข้อดีของการมีสตูดิโอให้ฟัง เพราะเขายังมีเงินเหลืออีกกว่าแปดสิบล้านหยวนที่กำลังปวดหัวว่าจะเอาไปทำอะไรดี

การซื้อบ้านหรือซื้อทองคำคือทางเลือกสุดท้ายในการลงทุน เขาต้องการหาที่ทางให้เงินก้อนนี้งอกเงย

หลี่ม่านลี่ฟังจนหัวหมุน เอามือกุมขมับแล้วร้องอู้อี้ "พี่เหลียงตัดสินใจเลยค่ะ ยังไงก็ได้ทั้งนั้น"

"งั้นเดี๋ยวพี่ลองศึกษาข้อมูลดูก่อนแล้วกันนะ"

ลู่เหลียงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าปีนี้หลี่ม่านลี่เพิ่งจะอายุ 19 ปี ถ้าย้อนกลับไปปีที่แล้ว ป่านนี้เธอก็คงยังเรียนมัธยมปลายอยู่เลย

หลังทานมื้อค่ำเสร็จ ทั้งคู่ก็ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้า และแวะซื้อเสื้อผ้ารองเท้าให้ลู่เหลียงนิดหน่อย

"ในเมื่อบอกว่าจะเลี้ยงดูปูเสื่อ ก็ต้องดูแลให้ถึงที่สุดสิคะ"

หลี่ม่านลี่พูดอย่างมั่นใจ เหตุผลหลักคือเธอรู้สึกว่าลู่เหลียงไม่ค่อยใส่ใจเรื่องการแต่งตัวเท่าไหร่ แค่มีเสื้อผ้าใส่ก็พอแล้ว

ทั้งที่มีเงินตั้งเยอะแยะ แต่กลับใส่เสื้อผ้าสลับกันอยู่แค่ไม่กี่ชุด ราวกับว่าถ้าไม่ขาดก็จะไม่ยอมซื้อใหม่

ดังนั้น เทพธิดาเหมิงจึงจัดหนักจัดเต็ม ซื้อเสื้อผ้าเจ็ดแปดชุดกับรองเท้าอีกสามคู่ให้เขา จนเงินในบัญชีส่วนตัวเกลี้ยงกระเป๋า

ระหว่างทางกลับ หลี่ม่านลี่เอาแต่บ่นพึมพำ "คืนนี้หนูต้องไปไลฟ์สดหาเงินแล้ว คงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนพี่นะคะ"

ลู่เหลียงปรายตามอง ลูบหัวเธอเบาๆ "ไม่ต้องมาทำเป็นบ่นเลย มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"

"คือว่า... วันนั้นของเดือนหนูมาพอดีน่ะค่ะ"

หลี่ม่านลี่บิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย

ลู่เหลียงอุตส่าห์ให้ของขวัญชิ้นใหญ่เบ้อเริ่ม เธอตั้งใจจะพลีกายตอบแทนแท้ๆ แต่ดันมาไม่ตรงจังหวะเอาซะเลย

"พี่ก็นึกว่าเรื่องอะไร เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า พี่รักที่ตัวเธอนะ"

จู่ๆ ลู่เหลียงก็พูดจาหวานซึ้ง แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก วันนี้กินอิ่มมาหนำใจแล้ว ตอนนี้เขายังไม่หิวจริงๆ

"พี่เหลียง ทำไมพี่ถึงดีกับหนูขนาดนี้คะ"

หลี่ม่านลี่น้ำตาคลอเบ้า ซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออก เธอประทับรอยจูบไว้ที่คอของลู่เหลียงจนเป็นรอยแดง

ตกดึก หลี่ม่านลี่ไลฟ์สดในห้องนั่งเล่น บ่นให้แฟนคลับฟังเรื่องความยากลำบากในการสอบใบขับขี่ และจงใจเผยให้เห็นกุญแจรถปอร์เช่ จนทำเอาแฟนคลับพากันคอมเมนต์ว่า 'เศรษฐินี เลี้ยงผมด้วย!'

ส่วนลู่เหลียงอยู่ในห้องทำงาน ศึกษาเรื่องการทำงานของเครือข่าย MCN ยิ่งศึกษาเขาก็ยิ่งพบว่ามันมีลู่ทางทำเงินได้มหาศาล

รูปแบบการทำเงินของเน็ตไอดอล ก็คือการเติมเต็มความฝันในวัยเด็กของหลายๆ คน ที่ว่าขอเงินคนทั้งประเทศคนละหนึ่งเหมา แล้วตัวเองก็จะกลายเป็นเศรษฐี

ซึ่งต่างจากดารา ตรงที่ดาราถูกแฟนคลับยกย่องให้สูงส่งจนแตะต้องไม่ได้ แต่เน็ตไอดอลสามารถลดตัวลงมาเพื่อหาเงินหนึ่งเหมานั้นได้

ลู่เหลียงเปิดดูข้อมูลช่องของหลี่ม่านลี่ แค่แพลตฟอร์มเดียวก็มีผู้ติดตามถึง 160,000 คน มียอดกัปตัน 120 คน และผู้การอีก 11 คน

คอนเทนต์ในคลิปก็มีแค่การทำอาหาร นอกเหนือจากความสวย ฐานะทางบ้านดี และชอบคอสเพลย์แล้ว ก็แทบจะไม่มีจุดเด่นอะไรอย่างอื่นเลย

แต่แค่นี้ก็ยังดึงดูดพวกโอตาคุให้เข้ามาดูได้ตั้งมากมาย ถ้าตั้งสตูดิโอขึ้นมา แล้ววางแผนปั้นช่องดีๆ ก็น่าจะดันให้เธอเป็นดาวเด่นของ Bilibili ได้ไม่ยาก

เผลอแป๊บเดียว ก็ถึงเวลาเที่ยงคืน

ลู่เหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง "ofo ล้มแล้วเหรอ?"

[วันที่ 28 กันยายน จักรยานโมไบค์ ระดมทุนซีรีส์ A ประเมินมูลค่าบริษัทที่ 18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ]

ลู่เหลียงรู้สึกเจ็บปวดใจ ไม่ใช่เพราะเสียดายเงินลงทุนหลายล้านใน ofo แต่เป็นเพราะการลงทุนครั้งนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาตัดสินใจด้วยตัวเองโดยไม่ได้พึ่งพาอะไรเลย

"แต่การตัดสินใจก็ไม่น่าจะผิดนะ"

ลู่เหลียงเดินออกไปที่ระเบียง จุดบุหรี่สูบพลางมองวิวแม่น้ำ ลองเปลี่ยนมุมมองใหม่ อารมณ์ก็ดีขึ้นทันตา

จักรยานโมไบค์จดทะเบียนเมื่อเดือนเมษายน ด้วยทุนเพียง 10 ล้านหยวน กลางเดือนพฤษภาคมเริ่มเปิดตัวผลิตภัณฑ์ และพอถึงปลายเดือนกันยายน มูลค่าบริษัทก็พุ่งสูงถึง 18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

เวลาแค่สี่เดือนกว่า มูลค่าบริษัทพุ่งขึ้นถึง 11 เท่า ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่า เขาเลือกวงการถูกแล้ว แค่แทงม้าผิดตัวเท่านั้นเอง

ลู่เหลียงเคาะบุหรี่ทิ้ง เดินกลับมาที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ แล้วค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับจักรยานโมไบค์อย่างละเอียด

เขาก็พบตัวละครสำคัญสองคน นั่นคือ หูเหว่ยเวย กับหลี่บิน

หูเหว่ยเวยคือผู้ก่อตั้งจักรยานโมไบค์ จบการศึกษาจากคณะวารสารศาสตร์ มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง หลังเรียนจบก็ทำงานเป็นนักข่าวสายยานยนต์ และนั่นทำให้เธอได้รู้จักกับหลี่บิน

หลี่บินก่อตั้งเว็บไซต์ Yiche.com ในปี 2005 และในปี 2010 เว็บไซต์ของเขาก็เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ต่างประเทศ ปีที่แล้วเขาติดอันดับที่ 125 ในทำเนียบเศรษฐีหูรุน (Hurun Report) ด้วยทรัพย์สินกว่า 7,900 ล้านหยวน

พูดได้เลยว่าหลี่บินคือนายทุนผู้สนับสนุนหูเหว่ยเวย และเป็นนายทุนผู้สนับสนุนจักรยานโมไบค์ด้วย

"ofo คงยังไม่ถึงกับล้มหรอก แค่เสียแชมป์ให้คนอื่นเท่านั้นเอง"

ลู่เหลียงคลายคิ้วที่ขมวดแน่น ยังมีเวลาอีกสามเดือนกว่า ตลาดจักรยานแบ่งปันคงยังไม่รู้ผลแพ้ชนะกันง่ายๆ หรอก

แถม ofo ยังเป็นผู้บุกเบิกวงการ

จนถึงตอนนี้ก็ยังเป็นผู้นำตลาดอยู่

น่าจะแค่โดนแซงหน้าเฉยๆ แต่คงยังไม่ล้มพับไปหรอก

"เสี่ยวเฉิน ช่วยจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงไปหางโจวให้ผมทีนะ ไปพรุ่งนี้เช้า กลับพรุ่งนี้เย็น แล้วคุณก็เตรียมตัวไปกับผมด้วยล่ะ"

ลู่เหลียงติดต่อเฉินจินฉุน เขาตั้งใจจะไปหางโจวเพื่อดูว่าพอจะลงทุนในจักรยานโมไบค์ได้ไหม เพื่อกระจายความเสี่ยง

แบบนี้ ไม่ว่าโมไบค์หรือ ofo ใครจะเป็นผู้ชนะในตอนท้าย เขาก็จะไม่มีวันขาดทุน

...

เช้าวันต่อมา ลู่เหลียงขับรถมาถึงสถานีรถไฟความเร็วสูง เฉินจินฉุนยังทำหน้าสะลึมสะลือเหมือนคนนอนไม่พอ

เมื่อวานถังไฉ่เตี๋ยพาเธอไปรับสมัครพนักงาน และยังสอนงานผู้ช่วยให้เธออีกชุดใหญ่

หนึ่งในนั้นคือหน้าที่เวลาต้องเดินทางไปทำงานต่างเมืองกับเจ้านาย ว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง เช่น จองตั๋ว จองรถ จองโรงแรม

กว่าจะจัดการทุกอย่างเสร็จ ฟ้าก็เกือบจะสางแล้ว เธอได้นอนแค่สองชั่วโมงกว่าๆ ก็ต้องรีบตาลีตาเหลือกมาสถานีรถไฟความเร็วสูง

เฉินจินฉุนเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ เหมือนคนไร้วิญญาณ แต่ก็ไม่ลืมซื้อเผื่อเจ้านายลู่ด้วย "คุณลู่คะ นี่ของเจ้านายค่ะ"

ลู่เหลียงหัวเราะและรับน้ำใจจากเธอ เขาเพิ่งตื่นนอนและรีบมา ก็เลยยังไม่ได้ทานมื้อเช้าเหมือนกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถไฟขบวนฟู่ซิงก็เทียบชานชาลาสถานีหางโจว

รถเบนซ์เอส-คลาสของโรงแรมโฟร์ซีซั่นส์มารอรับอยู่ที่ประตูทางออกของสถานีรถไฟความเร็วสูงตั้งแต่เช้า

"คุณกลับไปพักที่โรงแรมก่อนไหม"

ลู่เหลียงเห็นเฉินจินฉุนเอาแต่สัปหงก และเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขาจัดทริปนี้แบบกะทันหัน เมื่อคืนเธอคงไม่ได้นอนเท่าไหร่นัก

"เมื่อกี้เพิ่งงีบไปนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วค่ะ"

เฉินจินฉุนถอนหายใจยาว เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองยังไหว เธอยังเบิกตากว้างเต็มที่

นี่เป็นวันแรกที่เธอได้ทำหน้าที่ผู้ช่วย เธอไม่อยากสร้างความประทับใจแย่ๆ ให้เจ้านาย

ลู่เหลียงเห็นดังนั้นก็ไม่ได้คะยั้นคะยอต่อ เขาสั่งให้คนขับรถมุ่งหน้าไปย่านมหาวิทยาลัย เขาอยากจะไปดูวิธีการดำเนินงานของรถจักรยานโมไบค์เสียก่อน

ทันทีที่รถแล่นเข้าสู่เขตมหาวิทยาลัย แทบจะทุกหัวมุมถนน ก็มีรถจักรยานสีแดงเจ็ดแปดคันจอดเรียงรายอยู่

ดีไซน์ของจักรยานโมไบค์ดูสวยงามและทันสมัยกว่ารถจักรยานสีเหลืองมาก บนท้องถนนก็มีคนปั่นจักรยานกันให้ขวักไขว่

"จอดตรงนี้แหละครับ"

ลู่เหลียงสั่งให้คนขับรถจอด จากนั้นเขากับเฉินจินฉุนก็เดินลงไปเช่ารถจักรยานสีแดงคนละคัน

ค่ามัดจำคันละ 299 หยวน สำหรับการใช้งานครั้งแรกจะได้สิทธิ์ปั่นฟรีห้าชั่วโมง

ค่าบริการค่อนข้างแพง คือชั่วโมงละ 2 หยวน แต่ก็มีโปรโมชันมากมาย

เช่น ปั่นไม่อั้น 2 วัน ราคา 5 หยวน หรือปั่นไม่อั้น 7 วัน ราคา 10 หยวน

"น่าจะให้ไต้เวยมาดูงานที่นี่นะ"

ลู่เหลียงปั่นจักรยานไปตามถนน

พลางคิดถึงกลไกการทำงานที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด

จะกำไรหรือขาดทุนไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอก ยังไงค่าบริการก็ถูกแสนถูก คงทำกำไรได้ไม่กี่บาท สิ่งที่พวกเขาต้องการจริงๆ ก็คือเงินมัดจำของลูกค้าต่างหาก

รับเงินมัดจำ ขยายตลาด ระดมทุน แล้วก็ขยายตลาด ระดมทุนอีก ยิ่งฐานลูกค้ากว้าง ตลาดใหญ่ขึ้น เงินมัดจำก็ยิ่งมากขึ้น ตลาดก็จะยิ่งขยายใหญ่ขึ้นไปอีก...

ลู่เหลียงปั่นจักรยานไปได้สักพัก ก็ลองกดขอคืนเงินมัดจำ แต่ระบบแจ้งว่าต้องใช้เวลาดำเนินการ 5 วันทำการ ซึ่งนั่นก็ยืนยันข้อสันนิษฐานของเขาได้เป็นอย่างดี

ลู่เหลียงไม่ได้สนใจเงินมัดจำหรอก เขาจอดจักรยานไว้ข้างทาง กวักมือเรียกคนขับรถ แล้วสั่งว่า "ไปที่เขตอุตสาหกรรมสตาร์ทอัปเซียวซาน"

เพราะมีหลี่บินคอยหนุนหลัง ต่อให้เปิดตัวช้ากว่า โมไบค์ก็มีโรงงานผลิตเป็นของตัวเอง สามารถผลิตและใช้งานเองได้

ต่างจาก ofo ที่ต้องจ้างโรงงานอื่นผลิตให้ ทั้งเรื่องการควบคุมคุณภาพ วัสดุ และดีไซน์ ล้วนสู้โมไบค์ไม่ได้เลยสักนิด

สิ่งเดียวที่เหนือกว่าคือต้นทุนการผลิตที่ต่ำกว่า แต่ก็นั่นแหละ โมไบค์จงใจออกแบบและใช้วัสดุที่ทำให้ต้นทุนการผลิตสูงขึ้นอยู่แล้ว

ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าเรียกเก็บเงินมัดจำตั้ง 299 หยวนหรอก ของดีราคาก็ต้องแพงตามไปด้วย การปั่นโมไบค์ก็ให้ความรู้สึกที่สบายกว่ารถจักรยานสีเหลืองเยอะ

การที่ ofo จะโดนแซงหน้าและเสียแชมป์ไป ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย

(จบตอน)