บทที่ 58 เจาะลึกรายบุคคล

ตึก C เขตอุตสาหกรรมสตาร์ทอัปเซียวซาน

ลู่เหลียงหาเบอร์โทรศัพท์ของผู้ช่วยหูเหว่ยเวยเจอจากเว็บไซต์ของโมไบค์

จากนั้นก็นัดหมายเวลาเพื่อพบกันที่ร้านกาแฟหน้าตึก

ใกล้จะสิบเอ็ดโมง หูเหว่ยเวยก็มาถึงเพียงลำพัง

หญิงสาววัย 32 ปีที่ดูเป็นผู้ใหญ่และสง่างามมาก บุคลิกของเธอคล้ายกับถังไฉ่เตี๋ย แต่มีความมั่นใจในแบบที่ถังไฉ่เตี๋ยไม่มี

"คุณลู่ ขอโทษทีนะคะ ฉันมาสายไปหรือเปล่า"

เสียงหัวเราะของเธอสดใสและตรงไปตรงมา แค่ได้ยินเธอก็รู้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่สวยไปวันๆ และไม่ได้เป็นเมียน้อยของหลี่บินอย่างที่เขาลือกันด้วย

ลู่เหลียงตอบ "ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ ประธานหูรับเครื่องดื่มอะไรดีครับ?"

"ขออเมริกาโน่ก็พอค่ะ"

หูเหว่ยเวยยิ้มและพิจารณาลู่เหลียงเช่นกัน

เธอมอง ofo เป็นคู่แข่งตัวฉกาจที่สุด ไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่า เพราะมี ofo ถึงได้มีโมไบค์

เมื่อวาน ofo ระดมทุนสำเร็จ หูเหว่ยเวยก็ได้รับข่าวทันที และนั่นคือเหตุผลที่เธอยอมออกมาพบกับลู่เหลียง

ไม่อย่างนั้น บริษัทเทียนซิงอินเวสต์เมนต์ที่มีทุนจดทะเบียนแค่ 6 ล้านหยวน คงไม่เพียงพอที่จะดึงดูดความสนใจของเธอได้

ลู่เหลียงจิบกาแฟพลางพูดขึ้นมาลอยๆ "เมื่อวานผมไปลงทุนในบริษัทแห่งหนึ่งที่มหาวิทยาลัยการเงินและการเศรษฐศาสตร์เซี่ยงไฮ้ ชื่อบริษัท ofo ครับ"

หูเหว่ยเวยพยักหน้าและตอบตามตรง "ฉันเคยเห็นบริษัทนี้ตอนอยู่ปักกิ่งเมื่อต้นปีค่ะ และก็เพราะมี ofo นี่แหละ ถึงได้มีโมไบค์ในวันนี้"

ลู่เหลียงพูดต่อ "ผมคิดว่าความสัมพันธ์ของ ofo กับโมไบค์ ก็เหมือนกับเหม่ยถวนกับต้าจ้งเตี่ยนผิงในตอนนั้นแหละครับ"

"คุณลู่ก็เลยกะจะจับปลาสองมือสินะคะ? แบบนี้ไม่ว่าใครจะแพ้หรือชนะ คุณก็ไม่มีทางเสียเปรียบแน่นอน" หูเหว่ยเวยถามยิ้มๆ

ลู่เหลียงพยักหน้ายอมรับอย่างเปิดเผย

หูเหว่ยเวยพูดต่อ "โมไบค์ไม่มีเงิน ประธานหลี่ก็ช่วยหาทุนให้ ซัพพลายเชนมีปัญหา เขาก็ไปดึงฟ็อกซ์คอนน์ (Foxconn) มาช่วย ขาดแคลนคนบริหาร เขาก็ไปดึงหวังเสี่ยวเฟิงมาเป็นซีอีโอให้ฉัน"

พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็มองไปที่ลู่เหลียง "คุณลู่คิดว่าตัวเองจะช่วยอะไรโมไบค์ได้บ้างล่ะคะ?"

การระดมทุนของบริษัท นอกเหนือจากการระดมทุนในสองรอบแรกแล้ว การระดมทุนในรอบต่อๆ ไป การมีเงินทุนเป็นแค่เงื่อนไขพื้นฐาน สิ่งที่สำคัญกว่าคือคอนเนกชัน

อย่างเช่นการระดมทุนรอบสุดท้ายของบริษัทอินเทอร์เน็ต มักจะเปิดรับเงินทุนจากต่างชาติมากกว่า เพราะบริษัทที่มีความทะเยอทะยานล้วนต้องการขยายตลาดไปต่างประเทศ และเงินทุนจากต่างชาติก็สามารถสร้างคอนเนกชันในต่างประเทศให้พวกเขาได้

ถ้าบริษัทเทียนซิงอินเวสต์เมนต์มีดีแค่เงินล่ะก็

งั้นก็ต้องขอโทษด้วย เธอคงรับเงินลงทุนจากลู่เหลียงไม่ได้

ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก "ฟังดูแล้ว โมไบค์เหมือนจะเป็นโมไบค์ของประธานหลี่ มากกว่าจะเป็นโมไบค์ของประธานหูเสียอีกนะครับ"

"คุณลู่ ถ้าคุณตั้งใจจะคุยแบบนี้ งั้นวันนี้เราคงต้องพอแค่นี้แหละค่ะ พอดีฉันมีธุระต้องไปจัดการต่อ"

สีหน้าของหูเหว่ยเวยเปลี่ยนไปเล็กน้อย คำพูดของลู่เหลียงแทงใจดำเธอเข้าอย่างจัง

หลี่บินทำตัวเหมือนพี่เลี้ยงเด็ก คอยปกป้องและดูแลการเติบโตของโมไบค์ ปัญหาทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงเริ่มต้นธุรกิจ ล้วนถูกเขาแก้ไขจนหมดสิ้น ซึ่งนั่นก็ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่หุ่นเชิด

ทั้งเงินทุน ซัพพลายเชน ไปจนถึงผู้บริหาร หลี่บินเป็นคนหามาให้ทั้งหมด ถ้าวันข้างหน้าเธอเกิดขัดแย้งกับหลี่บินขึ้นมา ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพวกเขาจะเลือกเข้าข้างใคร

ลู่เหลียงพูดอย่างใจเย็น "เทียนซิงอินเวสต์เมนต์อาจจะไม่มีเงินทุนหนาเท่าประธานหลี่ แต่สิ่งที่เราให้ได้คือการสนับสนุนทุกการตัดสินใจของคุณอย่างไม่มีเงื่อนไขครับ"

เมื่อคืนนี้ เขาคิดทบทวนเรื่องนี้อย่างหนัก และพบว่าเมื่อเทียบกับหลี่บินแล้ว เขากับบริษัทเทียนซิงอินเวสต์เมนต์ของเขาก็เป็นแค่ปลาซิวปลาสร้อย

ลู่เหลียงไม่ยอมแพ้ เขาไม่อยากปล่อยให้ความมั่งคั่งหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา จึงคิดหาวิธีเจาะลึกไปที่ตัวหูเหว่ยเวยแทน

[พิมพ์เองทั้งหมด ปลอดภัยไร้คำผิด]

การมีนายทุนใหญ่คอยหนุนหลังในช่วงเริ่มต้นธุรกิจเป็นเรื่องดี แต่ถ้านายทุนใหญ่ลงมาจัดการทุกเรื่องด้วยตัวเอง ผู้ก่อตั้งก็อาจจะสูญเสียอำนาจการตัดสินใจไปได้ง่ายๆ

ลู่เหลียงจึงอยากมาลองหยั่งเชิงดู ว่าข่าวลือเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับหลี่บินนั้นเป็นจริงหรือเปล่า

ถ้าเป็นจริง เขาก็จะให้เฉินจินฉุนจองตั๋วกลับเซี่ยงไฮ้เดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไม่ใช่ ก็แสดงว่าเขายังมีโอกาส

หูเหว่ยเวยเงียบไปนาน "คุณลู่ ตอนนี้โมไบค์ยังไม่ต้องการเงินทุนค่ะ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ต้องการ ฉันจะติดต่อไปนะคะ"

เธอคงกลัวว่าน้ำเสียงของเธอจะทำให้ลู่เหลียงเข้าใจผิด จึงยิ้มแล้วเสริมว่า "ถึงตอนนั้น คุณอย่าแกล้งทำเป็นไม่รู้จักฉันนะคะ"

หูเหว่ยเวยไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอเรื่องอำนาจการบริหารได้ ถึงแม้ลู่เหลียงจะดูเป็นบริษัทเล็กๆ แต่ก็ถือเป็นกองกำลังสนับสนุนที่ช่วยเพิ่มความมั่นคงได้

เผื่อวันไหนที่เธอแตกหักกับหลี่บินขึ้นมาจริงๆ เธอจะได้ไม่ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบและถูกเชิดจมูกอยู่ฝ่ายเดียว

"ใครจะไปกล้าล่ะครับ งั้นผมจะรอฟังข่าวดีจากประธานหูนะครับ"

ลู่เหลียงยกยิ้มมุมปาก เขารู้ตัวว่าตัวเองเดิมพันถูกแล้ว

คุยกันจนถึงเที่ยง ทั้งสองก็ไปหาที่ทานอาหารด้วยกัน

ลู่เหลียงไม่เชื่อเรื่องที่คนเขาพูดกัน ดึงดันจะสั่งอาหารขึ้นชื่ออย่าง 'ปลาเปรี้ยวหวานซีหู' มาลองชิมให้ได้

แล้วเขาก็ได้รู้ซึ้งว่า ซีหูก็คือซีหู เปรี้ยวก็คือเปรี้ยว ปลาก็คือปลา เป็นการผสมผสานที่มหัศจรรย์เหลือเกิน

มิน่าล่ะ เขาถึงบอกว่าต้องมากินที่ริมทะเลสาบซีหูถึงจะได้รสชาติต้นตำรับ เพราะพอกินเสร็จก็จะได้โยนจานทิ้งลงทะเลสาบไปเลยไงล่ะ

"ปลาเปรี้ยวหวานซีหู เป็นเมนูสั่งสอนพวกปากเก่งโดยเฉพาะเลยค่ะ"

หูเหว่ยเวยกลั้นขำ หลังทานเสร็จและจ่ายเงินเรียบร้อย เธอก็บอกลาและขอตัวกลับไปก่อน

ธุระเสร็จสิ้น ลู่เหลียงก็ไม่มีอะไรต้องทำต่อ เขาถ่ายรูปเซลฟี่ริมทะเลสาบซีหูเป็นที่ระลึกสองสามรูป แล้วก็เตรียมตัวกลับเซี่ยงไฮ้

เฉินจินฉุนกระซิบเตือน "คุณลู่คะ งั้นห้องพักที่จองไว้ก็เสียเปล่าสิคะ?"

"ก็จองไปแล้วนี่ ถ้าคุณอยากพักก็ไปพักเถอะ อย่าลืมขอใบเสร็จไปเบิกกับประธานถังด้วยล่ะ" ลู่เหลียงยิ้ม

"ไม่เอาค่ะ หนูจะกลับพร้อมคุณลู่"

สี่โมงเย็น ทั้งสองก็เดินทางกลับมาถึงเซี่ยงไฮ้

"ทางกลับบ้านไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ คุณเรียกแท็กซี่กลับเองแล้วกันนะ"

ลู่เหลียงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วก็เดินไปเอารถที่ลานจอดรถ

เฉินจินฉุนมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างแค้นเคือง อยากจะหาตุ๊กตาวูดูมาติดชื่อลู่เหลียงแล้วเอาเข็มจิ้มให้พรุนซะจริงๆ

หลังจากออกจากสถานีรถไฟความเร็วสูง ลู่เหลียงก็แวะห้างสรรพสินค้าซื้อตุ๊กตามิกกี้เมาส์ แล้วตรงดิ่งไปที่บ้านจางเชี่ยนเพื่อไปเยี่ยมลูกสาวบุญธรรม

เด็กน้อยรู้ล่วงหน้าแล้วว่าจะมา จึงตั้งตารออยู่ที่บ้านด้วยความดีใจ พอเห็นหน้าลู่เหลียงก็วิ่งเข้าไปกระโดดกอดทันที

"ตุ๊กตามิกกี้เมาส์ตัวนี้ชอบไหมครับ?" ลู่เหลียงยิ้มกว้าง อุ้มเด็กน้อยไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง แล้วหยิบตุ๊กตาที่ซ่อนไว้ข้างหลังออกมา

"ขอบคุณค่ะคุณลู่ แต่ตัวที่มีโบว์คือมินนี่เมาส์นะคะ~"

เด็กน้อยกอดตุ๊กตาไว้แน่นอย่างหวงแหน แต่ก็ไม่ลืมแก้ความเข้าใจผิดให้ลู่เหลียง

"มิน่าล่ะ คุณลู่ถึงว่าหนูตัวนี้หน้าตาไม่ค่อยเหมือนตัวที่คุณลู่เคยดูตอนเด็กๆ เลย"

"คุณลู่ ตอนเด็กๆ คุณลู่ก็เคยดูการ์ตูนเหมือนกันเหรอคะ?"

"แน่นอนสิครับ ทั้ง 'สารวัตรแมวดำ' (Black Cat Detective), 'พี่น้องน้ำเต้า' (Calabash Brothers) แล้วก็ 'ชูเค่อกับเป้ยถ่า' (Shuke and Beita) ด้วยนะ"

"คุณแม่โกหกหนูอีกแล้ว คุณแม่บอกว่าตอนเด็กๆ ไม่เคยดูการ์ตูนเลย"

พอเด็กน้อยเห็นว่าแม่เริ่มทำหน้าดุ ก็ร้องอุทานเสียงหลง รีบวิ่งกลับเข้าห้องนอน "หนูยังทำการบ้านไม่เสร็จเลยค่ะ"

จางเชี่ยนมองตามด้วยสายตาอ่อนโยนแกมระอา "คุณนี่นะ สปอยล์ลูกจนเคยตัวหมดแล้ว"

"ก็เป็นผู้หญิงนี่นา มีไว้ให้ตามใจอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

ลู่เหลียงยิ้มตอบ พลันสังเกตเห็นว่าวันนี้จางเชี่ยนแต่งตัวเซ็กซี่มาก เธอสวมชุดเดรสไหมพรมสีน้ำเงินเข้ารูป เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน อวบอิ่มเย้ายวนใจ

ถ้าไม่ได้ผ่านโลกมาพอสมควร คงไม่มีทางใส่ชุดที่ทำให้รู้สึกเหมือนลูกพีชสุกงอมพร้อมทานแบบนี้ได้หรอก

ลู่เหลียงโอบกอดจางเชี่ยน ทั้งคู่เอนกายพิงโซฟา ฟังเธอเล่าเรื่องราวต่างๆ ในช่วงนี้

แม่ของเธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว แต่ยังต้องพักฟื้นต่อ แม่ไม่อยากเป็นภาระให้ลูกสาว จึงให้พ่อมารับกลับไปพักที่บ้านเกิด

ช่วงนี้เธอเองก็กำลังมองหาลู่ทางทำธุรกิจอยู่เหมือนกัน

จางเชี่ยนถามว่า "พี่เหลียง คิดว่าเปิดร้านฟาสต์ฟู้ดเป็นยังไงบ้างคะ?"

งานที่ร้านเสริมความงามถึงจะสบาย แต่เธอไม่ค่อยมั่นใจนัก และรู้สึกว่าคงทำไปได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง

แต่ร้านฟาสต์ฟู้ดนั้นต่างออกไป ขอแค่อาหารอร่อยและบริการดี ก็สามารถเปิดไปได้เรื่อยๆ เป็นสิบๆ ปีเลยทีเดียว

เธอรู้ตัวดีว่า สักวันความสวยงามก็ต้องร่วงโรย และวันนั้นก็คงอีกไม่ไกล

เมื่อถึงตอนนั้น ลู่เหลียงก็คงจะหมดความสนใจในตัวเธอแล้ว

จางเชี่ยนต้องการรายได้ที่มั่นคงและยั่งยืน เธอคิดทบทวนเรื่องเปิดร้านฟาสต์ฟู้ดมานานแล้ว

"ถ้าตัดสินใจแล้วก็ลุยเลย ขาดเหลือเงินเท่าไหร่ก็บอกพี่ได้เลยนะ"

ลู่เหลียงตอบเสียงอู้อี้ วันนี้เขาตื่นเช้า แถมยังต้องนั่งรถไปหางโจวอีก ตอนนี้เลยเริ่มง่วงแล้ว

จางเชี่ยนกระซิบเสียงอ่อนโยน "โปรเจกต์นี้น่าจะใช้เงินไม่เยอะหรอกค่ะ ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง"

แต่รออยู่นาน ลู่เหลียงก็ไม่ตอบกลับมา มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอดังอยู่ข้างหู

จางเชี่ยนอดอมยิ้มไม่ได้ เธอค่อยๆ ดึงแขนของตัวเองออกมา แล้วห่มผ้าห่มให้เขา

เธอก้มลงจูบที่แก้มลู่เหลียงเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องนอนลูกสาว ปิดประตูห้องเพื่อไม่ให้เสียงดังรบกวนเขาในห้องนั่งเล่น

(จบตอน)