บทที่ 59 หุ้นปีศาจก็ต้องมีสตอรี่

ดวงตะวันคล้อยต่ำทางทิศตะวันตก แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างลงมาบนโซฟา

ลู่เหลียงลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน รู้สึกสมองปลอดโปร่ง ร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยความสบายและเบิกบานใจ

เขามองเห็นรองเท้าของสองแม่ลูกยังวางอยู่ที่โถงทางเดิน จึงเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำก่อน แล้วเปิดประตูห้องของจางอวิ๋น

สองแม่ลูกนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียง ดูสงบและงดงาม จางเชี่ยนมีรอยยิ้มเปี่ยมสุขประดับบนมุมปาก

เด็กน้อยยังไม่หลับ ทันทีที่ประตูเปิดออก เธอก็มองลู่เหลียงด้วยดวงตากลมโต

ใบหน้าฉายแววดีใจ ร้องเรียกเสียงเบา "คุณลู่ ตื่นแล้วเหรอคะ"

จางเชี่ยนสะดุ้งตื่น เธอรวบผมขึ้น ขยี้ตาปรือๆ "เดี๋ยวฉันไปล้างหน้าก่อนนะคะ แล้วจะทำกับข้าวให้"

"เก็บของเถอะ เราออกไปกินข้างนอกกัน"

ทั้งสามคนมาที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ

ที่นี่เพิ่งปรับปรุงและเปิดให้บริการใหม่ จางเชี่ยนชี้ไปที่ร้านที่สามตรงทางเข้า "คุณคิดว่าทำเลตรงนี้เป็นยังไงคะ?"

พื้นที่ 185 ตารางเมตร ถึงแม้จะไม่ติดสถานีรถไฟใต้ดิน แต่ก็เป็นหนึ่งในทางผ่านหลักของชุมชนหลายแห่งใกล้เคียงเพื่อไปสถานีรถไฟใต้ดิน

ช่วงเวลาทุ่มกว่าๆ ผู้คนพลุกพล่านมาก เดินไปห้าก้าวก็ต้องเจอร้านขายของกินเล่น เดินไปสิบก้าวก็ต้องเจอร้านอาหาร

ลู่เหลียงนึกถึงเรื่องที่จางเชี่ยนพูดก่อนเข้านอน เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ถ้ามาเปิดตรงนี้ การแข่งขันจะสูงมากนะ"

ร้านฟาสต์ฟู้ดแบ่งออกเป็นสองประเภท คือแบบจานเดียวกับแบบชั่งน้ำหนัก ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่คนทำงาน

แบบที่ลู่เหลียงเคยกินประจำคือแบบชั่งน้ำหนัก มื้อนึงก็ประมาณยี่สิบกว่าหยวน มีกับข้าวให้เลือกเป็นสิบๆ อย่าง

"ขอลองดูสักตั้งค่ะ ถ้าในร้านสะอาดสะอ้าน น่าจะพอมีชื่อเสียงขึ้นมาได้บ้าง"

น้ำเสียงของจางเชี่ยนเด็ดเดี่ยว แถวนี้เป็นย่านที่อยู่อาศัย ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหารเล็กๆ เรื่องสุขอนามัยก็มีทั้งดีและแย่ปะปนกันไป

ร้านฟาสต์ฟู้ดมักจะไปเปิดในย่านธุรกิจ ถนนเส้นนี้ยังไม่มีเลยสักร้าน น่าจะมีโอกาสทำกำไรได้บ้าง

"ยังขาดเงินอีกเท่าไหร่"

ลู่เหลียงไม่พูดห้ามปรามอีกต่อไป ยังไงซะก็ใช้เงินไม่เยอะ

จางเชี่ยนส่ายหน้ายิ้มๆ "ฉันพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง น่าจะพอค่ะ"

ลู่เหลียงจ้องหน้าเธอนิ่งอยู่นาน แล้วถอนหายใจ "ถ้าขาดเงินก็อย่าฝืนนะ"

"ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันไม่ทำอะไรเกินตัวหรอก" จางเชี่ยนยิ้มแก้มปริ

"เสี่ยวกวาย ดูเสร็จหรือยังลูก อยากกินอะไรจ๊ะ?"

"อยากกินไก่ตุ๋นเกาลัดค่า~"

"ไปกันเถอะ นึกว่าจะกินแมคโดนัลด์ซะอีก"

คืนนั้น ลู่เหลียงค้างที่บ้านจางเชี่ยน เช้าวันรุ่งขึ้นก็มาที่ตึกหย่งเฟิงแต่เช้า

ที่บริษัทมีพนักงานใหม่เพิ่มมาสองสามคน ถังไฉ่เตี๋ยรับสมัครพนักงานบัญชี ธุรการ และพนักงานต้อนรับมาใหม่

ดูเหมือนตั้งใจจะปรับสมดุลไม่ให้มีแต่พนักงานหญิง พนักงานบัญชีที่รับมาใหม่จึงเป็นผู้ชายวัยสามสิบกว่าๆ ท่าทางซื่อสัตย์และพึ่งพาได้

ส่วนตำแหน่งธุรการกับพนักงานต้อนรับ ปกติก็ไม่ค่อยมีผู้ชายมาสมัครอยู่แล้ว จึงได้พนักงานผู้หญิงมา

รวมลู่เหลียงด้วยเป็นผู้ชาย 2 คน ผู้หญิง 4 คน ในที่สุดก็ดูเป็นบริษัทขึ้นมาจริงๆ เสียที

ถังไฉ่เตี๋ยวางระบบการจัดการใหม่ โดยเน้นไปที่ฝ่ายตรวจสอบบัญชีเป็นหลัก

ค่าใช้จ่ายต่ำกว่าสองพันต้องได้รับการอนุมัติจากคนสองคน ค่าใช้จ่ายตั้งแต่สองพันขึ้นไปต้องให้ลู่เหลียงเซ็นอนุมัติ

ระบบเก่าที่ซื้อของไปก่อนแล้วค่อยเอาใบเสร็จมาเบิกทีหลัง จะไม่มีอีกต่อไป

เธอบอกว่า ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจ ควรตั้งกฎเกณฑ์ให้รัดกุมตั้งแต่แรก ถ้าปล่อยให้บริษัทโตแล้วค่อยมาจัดระบบ มันจะทำได้ยาก

ที่สำคัญคือ บริษัทของพวกเขาต่างจากบริษัทเกิดใหม่ทั่วไป ตรงที่ไม่ขาดแคลนเงินทุน และไม่จำเป็นต้องใช้ความผูกพันมาผูกมัดพนักงาน

ยิ่งมีระบบระเบียบมากเท่าไหร่ ลู่เหลียงก็ยิ่งพอใจ

หลังการประชุมเช้าสั้นๆ ทักทายเพื่อนร่วมงานใหม่เสร็จ ลู่เหลียงก็เริ่มทำงานของวันนี้

เมื่อวันศุกร์ที่แล้ว หุ้นเท่อลี่เอปิดบวก 3.55% ที่ราคา 9.80 หยวน

เริ่มสัปดาห์ใหม่ ราคาเปิดกระโดดขึ้น 1.25% ทะยานพุ่งชนแนวต้านที่ 10 หยวน

ลู่เหลียงตระหนักได้ทันทีว่า นี่คือโอกาสทองในการเก็บของ

คนจีนมักจะมีความเชื่อเรื่องตัวเลขกลมๆ ซึ่งเห็นได้ชัดมากในตลาดหุ้น ตัวเลขกลมๆ มักจะกลายเป็นด่านทดสอบสำคัญเสมอ

ถ้าทะลุผ่านไปได้ ก็เหมือนนกที่ได้โบยบินบนท้องฟ้ากว้าง ราคาอาจจะพุ่งพรวดไปอีกสี่ห้าเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าไม่ผ่าน ราคาก็จะร่วงหนัก

ลู่เหลียงเตรียมรอรับซื้อที่ราคา 9.97 หยวน

แต่คราวนี้เขาไม่ได้ตั้งรับซื้อทิ้งไว้เหมือนคราวก่อน เพื่อไม่ให้นักลงทุนรายย่อยเห็นว่ามีแรงซื้อคอยหนุนอยู่ด้านล่าง

ลู่เหลียงอาศัยความรวดเร็วในการส่งคำสั่งของที่นั่งสถาบันการเงิน ทุกครั้งที่ราคาพุ่งชน 10 หยวนไม่สำเร็จแล้วย่อตัวลงมา เขาก็จะกว้านซื้อหุ้นจำนวนมาก แต่การซื้อของเขาจะไม่ปรากฏในรายละเอียดการซื้อขาย

ทำซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้

ครึ่งชั่วโมงแรกของการเปิดตลาด

มักจะเป็นช่วงที่ตลาดคึกคักที่สุดเสมอ

สัปดาห์ก่อน อัตราการหมุนเวียนเปลี่ยนมือเฉลี่ยต่อวันอยู่ที่เพียง 5.2% ตอนนี้ก็เริ่มค่อยๆ ขยับขึ้นแล้ว

เมื่ออัตราการหมุนเวียนเปลี่ยนมือทะลุ 7% ลู่เหลียงก็หยุดมือทันที ตอนนี้เขามีหุ้นในพอร์ตถึง 24 ล้านหยวนแล้ว

สิบกว่านาที เขาซื้อหุ้นไปถึง 11 ล้านหยวน ถ้าซื้อต่ออีก เกรงว่าจะไปเตะตาสถาบันอื่นเข้า

ยังไงซะ การลากราคาขึ้นไปแล้วปล่อยให้ร่วงลงมา ก็เป็นหนึ่งในวิธีสลัดเม่า พวกเขาต้องการสลัดนักลงทุนรายย่อยทิ้ง เพื่อเก็บของให้ได้มากขึ้น

ถ้าพวกเขารู้ตัวว่ามีคนมาแย่งซื้อ ไม่แน่ว่าอาจจะระงับแผนการ แล้วหันมาร่วมมือกันสลัดลู่เหลียงทิ้งก่อนก็เป็นได้

คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังได้อาศัยร่มเงา คุณธรรมอันดีงามที่มีมาแต่โบราณนี้ ใช้ไม่ได้กับตลาดหุ้นหรอก

พวกเขายอมขาดทุนเอง ดีกว่าปล่อยให้คนอื่นได้กำไร และยิ่งไม่ยอมเป็นฝ่ายอุ้มคนอื่นขึ้นวอแน่นอน

ใกล้จะสิบโมง ลู่เหลียงนั่งมองสองสถาบันการเงินเล่นปาหี่กันอย่างใจเย็น ราคาหุ้นยังคงแกว่งตัวอยู่ที่ 9.99 หยวน

จากการสังเกตมาหลายวัน ลู่เหลียงรู้แล้วว่ามีสถาบันการเงินสองแห่งอยู่ในนั้น หนึ่งในนั้นคือกองทุนส่วนบุคคลจากเซินเจิ้นที่ชื่อ จงซินฟู่อิ๋ง

นิติบุคคลคือ หลี่เจี้ยนหลิน บริษัทเพิ่งก่อตั้งเมื่อเดือนเมษายนปีนี้ ทุนจดทะเบียน 50 ล้านหยวน มีโครงการทรัสต์ภายใต้การบริหาร 10 โครงการ มูลค่าทรัพย์สินสุทธิประมาณ 2.8 พันล้านหยวน

"อยู่เซินเจิ้นเหมือนกันหมดเลยเหรอ?"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

เท่อลี่เอก็เป็นบริษัทในเซินเจิ้น ทำให้ลู่เหลียงอดสงสัยไม่ได้ว่าอาจจะมีการซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงใน (Insider Trading)

ไม่อย่างนั้นคงไม่เพิ่งมาตั้งบริษัทเอาตอนเดือนเมษายน แล้วใช้เวลาแค่สองเดือนในการเตรียมเงินทุน 2.8 พันล้านหยวน

และพุ่งเป้ามาที่หุ้นเท่อลี่เออย่างจงใจขนาดนี้

ลู่เหลียงเรียกดูข้อมูลของเท่อลี่เอ

ที่ว่ากันว่า พึ่งพาสายลมดี พุ่งทะยานสู่ฟ้า หุ้นปีศาจก็ต้องมีสตอรี่ดีๆ ถึงจะมีสิทธิ์เป็นหุ้นปีศาจได้

ขอแค่มีข่าวดีสนับสนุน หรือมีประเด็นให้เล่น ต่อให้เป็นขี้ก็ยังปั่นให้ราคาเท่าทองคำได้

เท่อลี่เอ มีชื่อเต็มว่า บริษัท เซินเจิ้น เท่อลี่ จำกัด (มหาชน) เดิมทีเป็นบริษัทเครื่องจักรกล ผู้ถือหุ้นใหญ่คือ คณะกรรมการกำกับดูแลและบริหารทรัพย์สินของรัฐบาลท้องถิ่นเมืองเซินเจิ้น (SASAC)

ตลาดค้าส่งเครื่องประดับทองคำในเขตสุ่ยเป่ย เมืองเซินเจิ้น ถือเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเอเชีย การซื้อขายเครื่องประดับทองคำกว่า 80% ของประเทศล้วนทำกันที่นี่

และเท่อลี่เอก็คือเจ้าของพื้นที่รายใหญ่ที่สุดของโครงการ Te Li Ji Meng Gold & Jewelry Industrial Park ในเขตสุ่ยเป่ย

'การสร้างระบบนิเวศน์อุตสาหกรรมเครื่องประดับ' คือเรื่องราวที่บริษัทใช้นำเสนอมาตลอด

พูดง่ายๆ ก็คือเป็นเสือนอนกิน ทำเงินจากการเก็บค่าเช่านั่นแหละ

ลู่เหลียงนึกไม่ออกจริงๆ ว่าบริษัทที่ทำธุรกิจเก็บค่าเช่า จะมีประเด็นอะไรให้เอามาปั่นได้

เมื่อศึกษาลึกลงไป และปลดปล่อยจินตนาการอย่างเต็มที่

ในที่สุดเขาก็พบปัจจัยที่เชื่อมโยงกับกระแสที่มาแรงที่สุดในตอนนี้ นั่นคือ ผู้ถือหุ้นใหญ่ของเท่อลี่เอคือ SASAC ของเมืองเซินเจิ้น

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ มีการพูดถึงแผนการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจอยู่บ่อยครั้ง เป็นประเด็นที่ถูกนำมาปั่นแล้วปั่นอีก แต่ก็ยังไม่มีการลงมือปฏิบัติจริงเสียที

หากแผนปฏิรูปรัฐวิสาหกิจถูกนำมาใช้จริง หุ้นรัฐวิสาหกิจหลายตัวต้องพุ่งทะยานแน่นอน และนั่นก็ย่อมมีโอกาสให้กำเนิดหุ้นปีศาจได้

"เล่นกันแบบนี้ ไม่กลัวโดนสอยเหรอเนี่ย?" ลู่เหลียงประหลาดใจ

การซื้อขายโดยใช้ข้อมูลวงในมีหลายรูปแบบ ที่พบบ่อยที่สุดคือการล่วงรู้การตัดสินใจสำคัญของบริษัทล่วงหน้า แล้วนำมาเก็งกำไรในตลาดหุ้น

การเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเอกสารลับสุดยอดของรัฐบาลถือเป็นเรื่องต้องห้ามขั้นสูงสุด ขืนรู้ข้อมูลนโยบายระดับชาติล่วงหน้า ระวังหัวจะหลุดจากบ่าเอาได้ง่ายๆ

ลู่เหลียงเริ่มหวั่นใจ ตอนนี้เขามีหุ้นในพอร์ตอยู่ 30.4% แล้ว จึงตัดสินใจว่าจะถือครองหุ้นและรอดูสถานการณ์ไปก่อน

รอให้กระแสจุดติดจริงๆ ค่อยพิจารณาสถานการณ์และตัดสินใจก้าวต่อไป สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาไม่อยากซวยโดนร่างแหไปด้วย และยิ่งไม่อยากถูกคณะกรรมการกำกับดูแลการธนาคารแห่งประเทศจีน (CBRC) เพ่งเล็ง

ตอนนั้นเอง เฉินจินฉุนก็มาเคาะประตู บอกว่าทีมผู้ก่อตั้ง ofo มาถึงแล้ว เพื่อเซ็นสัญญา

ลู่เหลียงเดินไปที่ห้องประชุมข้างๆ ก็พบกับไต้เวยและเพื่อนๆ โดยมีถังไฉ่เตี๋ยคอยต้อนรับอยู่

ระหว่างรอเตรียมสัญญา ลู่เหลียงก็ถามขึ้นว่า "คุณไต้เวย พวกคุณรู้เรื่องโมไบค์มากแค่ไหนครับ?"

"ก็ติดตามข่าวอยู่ตลอดครับ แต่พอออกสู่ตลาด แนวทางการพัฒนาของเราก็ต่างกันครับ" ไต้เวยประหลาดใจ ไม่คิดว่าลู่เหลียงจะพูดถึงโมไบค์ขึ้นมา

เขาจึงเล่าถึงความแตกต่างระหว่างสองบริษัทให้ฟัง

แม้จะเป็นจักรยานแบ่งปันเหมือนกัน แต่เขามองว่าจักรยานก็คือยานพาหนะสำหรับปั่นเพื่อแก้ปัญหาการเดินทางในระยะทางสั้นๆ (Last mile)

ไม่จำเป็นต้องแฟชั่น ไม่จำเป็นต้องหรูหรา ขอแค่ปั่นได้ก็พอแล้ว

ยังไงซะล้อก็เป็นยางตัน ความยืดหยุ่นต่ำ ปั่นแล้วกระเทือน ซึ่งเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้ ทำให้การปั่นไม่ค่อยนุ่มนวลเท่าไหร่อยู่แล้ว

หูเหว่ยเวยนั้นเป็นพวกเพ้อฝัน มีความโรแมนติกแบบพวกนักเขียน เธอเคยบอกว่าเธอชอบปั่นจักรยาน และใฝ่ฝันอยากจะปั่นจักรยานคันโปรดไปตามถนนในปักกิ่งที่เต็มไปด้วยใบไม้ร่วงในฤดูใบไม้ร่วง เพื่อชมกำแพงพระราชวังต้องห้ามที่ผ่านกาลเวลามานับร้อยปี

เธออยากให้ทุกคนได้สัมผัสความโรแมนติกแบบนี้ และเชื่อว่าการปั่นจักรยานนี่แหละที่จะทำให้ชีวิตสวยงามขึ้น

ด้วยเหตุนี้ ต้นทุนการผลิตของโมไบค์จึงสูงกว่า ofo ถึง 2 เท่า ไต้เวยจึงไม่ค่อยเชื่อมั่นในอนาคตของโมไบค์นัก

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ แล้วตอบเสียงเรียบ "คุณไต้เวย โมไบค์เองก็มีข้อดีหลายอย่างนะ อะไรที่ควรเรียนรู้ก็ต้องเรียนรู้ครับ"

ยังไงซะไต้เวยก็กำลังคุยอยู่กับนักลงทุน คงไม่กล้าพูดต่อหน้าลู่เหลียงหรอกว่า ofo สู้โมไบค์ไม่ได้

"แน่นอนครับ เรียนรู้จุดแข็งของศัตรู เพื่อนำมาใช้เอาชนะศัตรูไงครับ"

ไต้เวยตอบกลับ

(จบตอน)