บทที่ 60 สงครามที่ไร้ควันปืน

ไต้เวยชี้แจงแผนการใช้เงินทุน พวกเขาวางแผนจะใช้เงิน 1 ล้านหยวนเพื่อลงทุนสร้างโรงงานของตัวเอง

ด้วยวิธีนี้ จะสามารถลดต้นทุนการผลิตจักรยานให้เหลือคันละไม่ถึง 300 หยวนได้

พวกเขาตั้งเป้าหมายไว้ว่า ภายในหนึ่งเดือนข้างหน้าจะขยายธุรกิจออกนอกรั้วมหาวิทยาลัยให้ได้ และภายในสองเดือนจะต้องมีจักรยานให้บริการในตลาดถึงหนึ่งหมื่นคัน

เพราะการจะมียอดผู้ใช้งาน 80,000 ครั้งต่อวันได้ จำนวนจักรยานหนึ่งหมื่นคันในระบบถือเป็นตัวเลขขั้นต่ำที่สุด

จักรยานหนึ่งคันจะต้องถูกใช้งานเฉลี่ยแปดครั้งต่อวัน ถ้าจะให้ชัวร์ที่สุดก็ควรมีสัก 15,000 คัน

ขอเพียงแค่พวกเขามีโรงงานเป็นของตัวเอง ก็สามารถบริหารเงิน 2 ล้านหยวนให้เกิดมูลค่าเท่ากับ 6 ล้านหยวนหรือมากกว่านั้นได้

เพราะสามารถติดหนี้ค่าสินค้าไว้ก่อนได้ และสามารถนำเงินมัดจำของลูกค้ามาหมุนเวียนใช้ก่อนได้

สรุปสั้นๆ ก็คือ ต้องทำทุกวิถีทางเพื่อขยายสเกลธุรกิจให้ใหญ่ที่สุด

"ผมจะรอดูผลงานของพวกคุณนะครับ"

ลู่เหลียงยิ้มบางๆ ราวกับได้ยินเสียงแตรศึกดังกึกก้องอยู่ในหู

เพียงแต่ว่า รถจักรยานสีเหลืองจะได้เป็นตัวเอกในสมรภูมินี้หรือไม่นั้น ก็ยังไม่อาจรู้ได้

ใกล้เที่ยง ทั้งสองฝ่ายก็เซ็นสัญญากันเสร็จเรียบร้อย

ลู่เหลียงเดินไปส่งไต้เวยที่หน้าลิฟต์

บังเอิญเจอเมิ่งฉางคุนที่กำลังลงมาพอดี ลู่เหลียงจึงยิ้มทักทาย "พี่คุน กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ"

"เพิ่งถึงเมื่อเช้านี้น่ะ"

เมิ่งฉางคุนมองไปที่ไต้เวยด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"สวัสดีครับ ประธานเมิ่ง"

ไต้เวยก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน แต่เขาก็ไม่ได้อยู่คุยต่อ ทักทายลู่เหลียงเสร็จก็พาเพื่อนๆ ลงลิฟต์กลับไป

ลู่เหลียงมองตามแผ่นหลังของพวกเขาไปจนลับสายตา ก่อนจะหันมาถาม "พี่คุน รู้จักกับไต้เวยด้วยเหรอครับ?"

"เคยเจอกันที่ปักกิ่งครั้งนึงน่ะ"

เมิ่งฉางคุนพยักหน้า มองลู่เหลียงด้วยสายตาแปลกๆ "นายคงไม่ได้ไปลงทุนใน ofo หรอกนะ?"

"พี่ก็เคยได้ยินชื่อ ofo ด้วยเหรอครับ?" ลู่เหลียงยอมรับอย่างเปิดเผย

เมิ่งฉางคุนพยักหน้า ทำหน้าเหมือนคิดไว้ไม่มีผิด สีหน้าดูสับสนเล็กน้อย "ขึ้นไปจิบชาคุยกันหน่อยไหมล่ะ?"

ลู่เหลียงยิ้มและพยักหน้ารับ

ทั้งสองคนขึ้นไปที่ห้องทำงานของเมิ่งฉางคุน

ห้องทำงานของเขาใหญ่โตมาก พื้นที่เกือบร้อยตารางเมตร กระจกใสบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานเผยให้เห็นวิวเมืองที่สวยงาม

มุมห้องมีต้นศุภโชคกระถางใหญ่สองกระถางตั้งอยู่ ใบสีเขียวชอุ่มช่วยเพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับห้อง

ต่างจากเฟอร์นิเจอร์โซฟาหนังแท้ที่พวกเถ้าแก่ชาวเจียงเจ้อชอบใช้ เฟอร์นิเจอร์ไม้เนื้อแข็งแบบนี้มองแวบเดียวก็รู้เลยว่าเป็นรสนิยมของชาวแต้จิ๋ว

เมิ่งฉางคุนชงชากังฟู พลางเล่าเรื่องราวจากประสบการณ์ตรงของตัวเองที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อนให้ฟัง

"Groupon หรือที่รู้จักกันในชื่อเว็บดีลส่วนลด (Group Buying) ก่อตั้งขึ้นในปี 2009 ด้วยทุนจดทะเบียนเพียงห้าแสนดอลลาร์สหรัฐ ใช้เวลาเพียง 7 เดือนก็สามารถทำกำไรได้ และในการระดมทุนซีรีส์ A มูลค่าบริษัทก็พุ่งสูงถึง 1,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐ"

"พอข่าวนี้แพร่สะพัดมาถึงจีน พวกสถาบันการลงทุนก็แทบจะเป็นบ้า เวลาแค่ 7 เดือน มูลค่าพุ่งขึ้น 280 เท่า นี่มันไม่ต่างอะไรกับการปล้นเงินเลยชัดๆ"

"พวกเขาทำตัวเหมือนฝูงฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด ตอนนั้นขอแค่เป็นเว็บไซต์ดีลส่วนลด ไม่ต้องมีพาวเวอร์พอยต์สวยหรูหรอก แค่มีแผนธุรกิจแผ่นเดียว ก็เรียกเงินจากนักลงทุนได้สบายๆ"

"คนทั้งวงการต่างตั้งหน้าตั้งตารอให้ปาฏิหาริย์การทำกำไรมหาศาลของ Groupon เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้งในประเทศจีน"

"เดือนเมษายนปีต่อมา เว็บไซต์ดีลส่วนลดเจ้าแรกก็ถือกำเนิดขึ้น หลังจากนั้นเพียงสิบเดือน ประเทศจีนก็มีเว็บไซต์ดีลส่วนลดผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดถึง 5,000 แห่ง"

"บริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ตอย่าง Sina, Tencent, NetEase และ Alibaba ต่างก็ทยอยกระโดดเข้ามาร่วมวง ฟังก์ชันดีลส่วนลดแทบจะกลายเป็นฟีเจอร์พื้นฐานของทุกเว็บไซต์"

"เพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งการตลาด เว็บไซต์ดีลส่วนลดชื่อดังหลายแห่งต่างก็พากันระดมทุนครั้งแล้วครั้งเล่า โหมทำโฆษณาทุกรูปแบบ ทั้งโฆษณาตามสื่อต่างๆ ตามป้ายบิลบอร์ด หรือแม้แต่บนรถบัส ซึมซาบเข้าไปในทุกกิจกรรมของชีวิตประจำวันผู้คน"

"มันคือสงครามที่ไร้ควันปืน สู้กันจนเลือดตกยางออก และไม่มีใครรอดพ้นจากความเสียหายไปได้เลย"

"สถานการณ์ตอนนั้นคือถอยก็ไม่ได้ เพราะไม่มีใครอยากเห็นเงินทุนของตัวเองสูญเปล่า ก็เลยต้องฝืนทนสู้ต่อไป"

"จนกว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ..."

เมิ่งฉางคุนสูบซิการ์ นิ้วมือสั่นเทาเล็กน้อย ราวกับว่าความทรงจำอันเลวร้ายในตอนนั้นยังคงตามหลอกหลอน

ปีนั้นเขาก็ร่วมลงทุนในเว็บไซต์ดีลส่วนลดไปหลายแห่ง กัดฟันสู้ยิบตามาได้สิบห้าเดือน แต่สุดท้ายก็ขาดทุนไป 230 ล้านหยวน จนต้องยอมเฉือนเนื้อตัดใจทิ้ง

เวลาสามปี เงินหลายแสนล้านหยวนถูกละลายทิ้งไปในอุตสาหกรรมนี้ จนถึงตอนนี้ก็เป็นแค่การพักรบชั่วคราว ยังไม่มีใครเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

เรียกได้ว่าจนถึงวินาทีนี้ วงการดีลส่วนลดยังไม่มีใครชนะ มีแต่ผู้แพ้ล้วนๆ

ถ้าจะมีใครเป็นผู้ชนะล่ะก็ คงจะเป็นประชาชนผู้บริโภคที่ได้ประโยชน์ และตัวเลข GDP ของประเทศที่ขยับสูงขึ้น

แผนธุรกิจของ ofo เมิ่งฉางคุนเคยเห็นแล้ว แต่เขามองแวบเดียวก็โยนทิ้งทันที

จักรยานแบ่งปันกับเว็บไซต์ดีลส่วนลด

มีความคล้ายคลึงกันมากจนน่าขนลุก

พวกนายทุนที่เคยผ่านสมรภูมิ 'สงครามพันเว็บดีลส่วนลด' (Thousand Groupon War) มาก่อน ตราบใดที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ คงไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่งกับธุรกิจแบบนี้อีก

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมที่ปักกิ่งมีนักลงทุนตั้งมากมาย แต่ ofo กลับต้องดั้นด้นมาเข้าร่วมงานนิทรรศการสตาร์ทอัปไกลถึงเซี่ยงไฮ้

เมิ่งฉางคุนไม่อยากให้ลู่เหลียงต้องมาตกหลุมพราง แล้วยังคิดว่าตัวเองได้ของดีมา

ถ้าธุรกิจนี้ไปไม่รอดก็ถือว่าโชคดีไป อย่างมากก็แค่เสียเงินลงทุนก้อนแรก

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการมองเห็นความหวังต่างหาก

ถ้าเป็นแบบนั้น มีเงินเท่าไหร่ก็ถมไม่เต็มหรอก

เหมือนกับสงครามดีลส่วนลดเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ

"แล้วถ้าเกิดสู้จนเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุดล่ะครับ?"

ลู่เหลียงจุดบุหรี่ พยายามสงบสติอารมณ์ ในยุครุ่งเรืองแบบนั้น เสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้เข้าไปมีส่วนร่วม

เมิ่งฉางคุนยิ้มขื่น ไม่ได้พูดเกลี้ยกล่อมต่อ

พวกนักลงทุนก็แบบนี้แหละ ดื้อรั้นไม่ยอมฟังใคร ต่อให้ชนกำแพงก็ยังจะพยายามเอาหัวโขกให้ทะลุ

ชนจนหัวร้างข้างแตกก็ยังไม่ยอมเลิกรา

"ก็สายแล้ว งั้นเราไปกินมื้อเที่ยงด้วยกันดีกว่า"

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

"ไปสิครับ"

ระหว่างทานอาหาร ลู่เหลียงก็เอ่ยปากขอไปดูงานที่บริษัทเครือข่าย MCN ที่เมิ่งฉางคุนลงทุนไว้

เมิ่งฉางคุนใจกว้างมาก หลังทานมื้อเที่ยงเสร็จ ก็พาลู่เหลียงเดินขึ้นไปที่บริษัทชั้น 15 ด้วยตัวเองเลย

ตอนนี้บริษัทยังมีลักษณะเป็นเหมือนสมาคม แบ่งออกเป็นสามสายหลักๆ คือ แคสต์เกม สาวสวย และพวกทำคอนเทนต์แปลกๆ แผลงๆ

ช่องที่ทำคอนเทนต์แปลกๆ แผลงๆ เปิดโลกให้ลู่เหลียงอย่างมาก

ขอแค่มีคนเปย์ ก็ยอมทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะตบหน้าตัวเอง เอาน้ำตาเทียนหยดใส่แขน หรือแม้แต่กัดไก่เป็นๆ จนตาย

มีแต่สิ่งที่คุณนึกไม่ถึง ไม่มีอะไรที่พวกเขาทำไม่ได้ อ้างชื่อสวยหรูว่า 'ท้าทายขีดจำกัด'

"นอกจากเงินที่คนดูเปย์ให้ กับค่าเซ็นสัญญาจากแพลตฟอร์มแล้ว ตอนนี้ก็ยังไม่มีช่องทางหาเงินอื่นๆ ที่เป็นกอบเป็นกำหรอก"

เมิ่งฉางคุนพูดกลั้วหัวเราะ "ยังไงก็ลงทุนไปไม่เยอะหรอก ปล่อยให้พวกเขาพัฒนาไปตามยถากรรมก่อน เผื่อวันดีคืนดีเกิดเปรี้ยงป้างขึ้นมาไง"

ลู่เหลียงพยักหน้ารับรู้ เมื่อกลับมาถึงบริษัท เขาก็สั่งให้ถังไฉ่เตี๋ยไปจดทะเบียนบริษัทสื่อใหม่ (New Media) ขึ้นมาเป็นบริษัทลูก แล้วตั้งสตูดิโอให้อยู่ภายใต้บริษัทลูกนี้

พร้อมกับจัดสรรงบให้ 300,000 หยวน สตูดิโอนี้จะตั้งขึ้นมาเพื่อให้บริการหลี่ม่านลี่โดยเฉพาะ ช่วยเธอบริหารจัดการบัญชีในหลายๆ แพลตฟอร์ม และยกระดับคุณภาพของคอนเทนต์

วิธีการลงทุนของเฒ่าเมิ่งเป็นสิ่งที่ลู่เหลียงควรเอาเยี่ยงอย่าง ยังไงซะพวกเขาก็มีเงินเหลือเฟือ มีทุนให้ลองผิดลองถูกได้สบายๆ

ต่อให้ลงทุนไปสิบแห่ง ขอแค่แห่งเดียวประสบความสำเร็จ การลงทุนครั้งนี้ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแล้ว

นั่นก็ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ว่า ยิ่งมีเงิน ก็จะยิ่งรวยขึ้น

แต่สำหรับคนธรรมดา หากทำธุรกิจล้มเหลวเพียงครั้งเดียว อาจจะเป็นความพินาศที่เกินจะรับไหว และต้องชดใช้ด้วยชีวิตที่เหลืออีกครึ่งค่อนชีวิตเลยทีเดียว

...

บ่ายโมงตรง ตลาดหุ้นเปิดทำการ อัตราการหมุนเวียนเปลี่ยนมือและปริมาณการซื้อขายของเท่อลี่เอเริ่มพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนราคาจะทะยานขึ้นได้ทุกเมื่อ

แต่ลู่เหลียงก็ยังคงสงวนท่าทีและเฝ้าดูอยู่ห่างๆ เขาไม่รู้ว่าจงซินฟู่อิ๋งกับอีกสถาบันหนึ่งมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่แค่ไหน

ปล่อยให้พวกเขาเป็นคนเปิดเกมไปเถอะ อย่างน้อยก่อนที่นโยบายของรัฐจะประกาศออกมา เขาก็จะไม่ออกแอ็กชันใดๆ ทั้งสิ้น

บ่ายสามโมงครึ่ง

ซูหว่านอวี้มาถึงก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเป็นปกติ

ตลอดช่วงบ่ายลู่เหลียงไม่ได้ซื้อขายหุ้นเลย จึงไม่ต้องมานั่งสรุปข้อมูลอะไร

เขาจึงเรียกเธอเข้ามาในห้องทำงานก่อนเวลา และเริ่มบทเรียนภาษาอังกฤษของวันนี้

หว่างคิ้วของซูหว่านอวี้ขมวดมุ่น แววตาฉายแววเศร้าหมอง ราวกับมีเรื่องอัดอั้นตันใจที่บอกใครไม่ได้

มีหลายครั้งที่เธอสอนผิด จนลู่เหลียงต้องเป็นฝ่ายทักท้วง

เขาสงสัยจึงถามขึ้น "ครูซูครับ วันนี้ดูคุณไม่มีสมาธิเลย มีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ?"

"ขอโทษค่ะคุณลู่ พอดีมีเรื่องส่วนตัวนิดหน่อยรบกวนจิตใจน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบปรับตัวให้ดีขึ้นค่ะ"

ซูหว่านอวี้ทำหน้าสำนึกผิด พยายามรวบรวมสมาธิและกลับมาตั้งใจสอนต่อ

ในเมื่อเธอไม่อยากเล่า ลู่เหลียงก็ไม่เซ้าซี้

เขาเรียนรู้ทั้งการฟัง พูด อ่าน และเขียนภาษาอังกฤษต่อไป

เรียนไปอีกสองคาบเต็มๆ รวม 120 นาที

เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันพุธที่ 10 มิถุนายน เวลาสิบโมงเช้า

สำนักงานสารนิเทศแห่งคณะรัฐมนตรี (SCIO) จัดงานแถลงข่าว ชี้แจงเกี่ยวกับ "คำแนะนำเพื่อการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น" หรือที่เรียกกันว่า กฎใหม่ 5 ประการ

สรุปใจความสำคัญที่สุดก็คือ การปรับเปลี่ยนระบบการจัดการและบริหารทุนของรัฐให้มีความยืดหยุ่นมากขึ้น และกำหนดขอบเขตความรับผิดชอบระหว่างการเป็นเจ้าของสินทรัพย์ของรัฐกับอำนาจการบริหารจัดการธุรกิจของรัฐวิสาหกิจให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

พูดง่ายๆ ก็คือ รัฐบาลยอมปล่อยมือ ให้ผู้บริหารรัฐวิสาหกิจมีอำนาจตัดสินใจมากขึ้น ปลดล็อกข้อจำกัดบางอย่างให้กับรัฐวิสาหกิจ

ตลาด A-Share ที่ร่วงลงมาอย่างต่อเนื่อง ก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หุ้นรัฐวิสาหกิจจำนวนมากพากันชนเพดาน (Limit Up) ฉุดให้ตลาดโดยรวมคึกคักตามไปด้วย

(จบตอน)