บทที่ 61 ต้องกล้าเสียถึงจะได้

หุ้นเท่อลี่เอ บวก 10.05% ราคาอยู่ที่ 10.85 หยวน

ลู่เหลียงไม่ซ่อนตัวอีกต่อไป ทำตัวเหมือนนักลงทุนรายย่อยจำนวนมหาศาลที่แห่เข้าไปซื้อหุ้นรัฐวิสาหกิจ กว้านซื้อทุกอย่างที่มีในราคาชนเพดาน (Limit Up) จนไม่มีหุ้นเหลือให้ซื้ออีก

รายย่อยไม่ใช่คนโง่ วันนี้ชนเพดาน พรุ่งนี้อย่างน้อยก็ต้องเปิดโดด นี่คือความเชื่อของคนส่วนใหญ่

เมื่อตลาดปิดในตอนบ่าย ลู่เหลียงถือหุ้นมูลค่ากว่า 40 ล้านหยวน รวมทั้งหมด 37,383 ล็อต ต้นทุนอยู่ที่ 10.65 หยวน

หนึ่งล็อตกำไร 20 หยวน สามหมื่นเจ็ดพันกว่าล็อต หักค่าธรรมเนียมแล้ว กำไรยังไม่พอซื้อบีเอ็มดับเบิลยู ซีรีส์ 3 ด้วยซ้ำ

ห้าโมงครึ่งวันนั้น หุ้นเท่อลี่เอพุ่งขึ้นติดอันดับท็อปบนกระดานหลงหู่ปั่ง (รายชื่อหุ้นที่มีการซื้อขายผิดปกติ) โดยแสดงชื่อสถาบันที่กว้านซื้อมากที่สุดสามอันดับแรก

อันดับหนึ่งคือ จงซินฟู่อิ๋ง

อันดับสองคือ ถนนฝูเถียน หมายเลข 12

อันดับสามคือ ถนนผู่หนาน หมายเลข 88

...

"อู๋จวิ้นเล่อ จากบลจ.จงซิ่น สาขาถนนฝูเถียน หรือที่รู้จักกันในฉายา 'เซียนหุ้นฝูเถียน' เริ่มเคลื่อนไหวในตลาดตั้งแต่สิบปีก่อน และยังคงแอ็กทีฟมาจนถึงปัจจุบัน"

ทันทีที่ตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นประกาศข้อมูล ลู่เหลียงก็ได้รับข้อมูลโดยละเอียดของ "ถนนฝูเถียน หมายเลข 12" เช่นกัน

ตรงหน้าเขามีเอกสารสามชุด เท่อลี่เอ, จงซินฟู่อิ๋ง และ ถนนฝูเถียน หมายเลข 12

"อยู่เซินเจิ้นกันหมดเลย!"

ลู่เหลียงยิ่งมั่นใจว่ามีคนกำลังปั่นหุ้นเพื่อหาผลประโยชน์ กระแสข่าวการปฏิรูปรัฐวิสาหกิจไม่น่าจะดันให้หุ้นเท่อลี่เอพุ่งพรวดได้ขนาดนี้

หุ้นที่มีหุ้นหมุนเวียนในตลาดกว่าเจ็ดพันล้านหุ้น แล้วจู่ๆ ก็พุ่งขึ้นสิบเท่า มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ

ในขณะเดียวกัน หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อก็ได้รับข้อมูลอย่างละเอียดของ ถนนผู่หนาน หมายเลข 88 และลู่เหลียงเช่นกัน

หลี่เจี้ยนหลินถาม "ลู่เหลียงจาก บลจ.กั๋วไท่? เหล่าอู๋ เมื่อก่อนตอนนายอยู่เซี่ยงไฮ้ เคยได้ยินชื่อคนนี้บ้างไหม?"

อู๋จวิ้นเล่อคิดอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้า "ดูจากวันที่เปิดบัญชี น่าจะเป็นพวกนักลงทุนรายย่อยกระเป๋าหนักที่เพิ่งเข้ามาเล่นขำๆ มากกว่า"

"แล้วจะเอายังไงดี?"

"ก็จัดการซะสิ"

ทั้งสองมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างรู้กัน

ข้างเตียงนอน ไฉนเลยจะยอมให้ผู้อื่นมานอนกรน แน่นอนว่าต้องจัดการสลัดทิ้งไปก่อน

พวกเขาอุตส่าห์วางแผนเรื่องนี้มาเกือบครึ่งปี แอบทำสัญญาห้ามขายหุ้น (Lock-up Agreement) กับหลายฝ่ายไว้เป็นความลับ ก็เพื่อเตรียมจะฟันกำไรก้อนโต

ราคาหุ้นเท่อลี่เอในอนาคต อย่างน้อยต้องพุ่งขึ้นไปถึง 50 หยวน กำไรตั้งสี่เท่า

ถ้ารายย่อยได้กำไรเพราะโชคช่วยก็แล้วไป แต่ถ้าพวกเดียวกันกล้าเข้ามายุ่งล่ะก็ จะสับมือทิ้งให้หมด

วันต่อมา เวลาสิบเอ็ดโมงสิบห้านาที

เหลือเวลาอีกสิบห้านาทีก่อนปิดตลาดช่วงเช้า

หุ้นเท่อลี่เอเกิดความผันผวนอย่างหนัก จากที่เปิดโดดแล้วทะยานขึ้น จู่ๆ ก็ดิ่งลงเหมือนรถไฟเหาะ

เปิดตลาดบวก 4.6% ระหว่างวันพุ่งไปถึง 7.5% แต่ในช่วงสิบห้านาทีสุดท้ายก่อนปิดตลาด ราคากลับร่วงลงอย่างต่อเนื่อง

7.5%... 5.5%... 2.5%...

ปิดตลาดช่วงเช้า เหลือกำไรแค่ 1.25% เท่านั้น

คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะพักครึ่ง ราคาหุ้นต้องร่วงลงไปอีกแน่

"นี่กะจะสลัดฉันทิ้งใช่ไหม?"

ลู่เหลียงยิ้มกริ่ม ในใจคิดหาวิธีที่จะเล่นตามน้ำไปกับพวกเขาแล้ว

ถ้าเขาไม่ยอมเล่นด้วย พวกนั้นก็คงไม่ยอมจุดชนวนปั่นหุ้นรอบใหม่แน่ๆ

ยังไงเป้าหมายของเขาก็บรรลุแล้ว

ตอนนี้ก็เหมือนซีรีส์สืบสวนสอบสวน ที่ตัวประกอบโผล่มาตอนต้นเรื่องแบบเนียนๆ แต่กลับกลายเป็นผู้ที่กอบโกยผลประโยชน์ไปได้ในตอนจบ

รอจนถึงวันที่ความจริงเปิดเผย คงมีคนอ้าปากค้างกันเป็นแถว และคงทำให้ชื่อ 'ถนนผู่หนาน หมายเลข 88' โด่งดังเป็นพลุแตกแน่นอน

บ่ายโมงตรง ตลาดเปิด ราคาหุ้นร่วงลงต่อเนื่อง จากสีแดงกลายเป็นสีเขียว (ในตลาดหุ้นจีน สีแดงคือบวก สีเขียวคือลบ)

การเปลี่ยนทิศทางของราคาไม่ได้ดูผิดสังเกตนัก เพราะกระแสปฏิรูปรัฐวิสาหกิจเป็นแค่ระลอกคลื่นเล็กๆ ไม่สามารถสร้างตลาดกระทิงที่แท้จริงได้

หุ้นรัฐวิสาหกิจส่วนใหญ่ หลังจากปรับตัวขึ้นมาสองวัน พอพุ่งชนแนวต้านแล้วย่อตัวลงมา ก็ถือเป็นเรื่องปกติ ไม่ได้ดูแปลกอะไร

ลู่เหลียงไม่รีบร้อนลงมือ การเขย่าเม่าต้องใช้เวลา

เขาต้องเล่นละครให้สมบทบาท พวกนั้นถึงจะเชื่อว่าเขาโดนสลัดหลุดไปแล้วจริงๆ

ช่วงหลายวันทำการถัดมา ราคาหุ้นยังคงร่วงลงอย่างต่อเนื่อง จนทะลุแนวรับที่ 9 หยวน

นี่คือราคาที่ลู่เหลียงเริ่มเปิดฉากแสดง

เขาเริ่มเทขาย ครั้งละ 10 ล็อต แล้วซื้อกลับ 20 ล็อต แอบสร้างฐานราคาใหม่อย่างเงียบๆ

ทั้งที่ถือหุ้นอยู่ไม่มาก แต่การซื้อขายสลับมือซ้ายขวา กลับทำให้อัตราการหมุนเวียนเปลี่ยนมือสูงลิ่วอย่างผิดปกติ

หลายวันมานี้ อัตราเฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 17%

"มีผู้ถือหุ้นยอมล็อกหุ้น (Lock-up) แล้ว"

ลู่เหลียงสรุปได้ดังนั้น สีหน้าเขาดูเคร่งเครียดขึ้น

ผู้ถือหุ้นที่ยอมล็อกหุ้น จะบอกว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อเลย ลู่เหลียงก็ไม่เชื่อเด็ดขาด ต่อให้ตีให้ตายก็ตาม

ลู่เหลียงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็มองแผนการของพวกนั้นออกทะลุปรุโปร่ง

พอรู้ว่าจะมีกระแสปฏิรูปรัฐวิสาหกิจ ก็ไปเกลี้ยกล่อมผู้ถือหุ้นให้ยอมล็อกหุ้น เพื่อใช้เงินทุนน้อยที่สุดในการปั่นตลาดให้ใหญ่ที่สุด

40-50 หยวน คงเป็นเป้าหมายของคลื่นลูกแรก พวกเขาไม่กล้าเล่นใหญ่เกินไป ไม่อย่างนั้นคณะกรรมการกำกับดูแลหลักทรัพย์ (CSRC) อาจจะเพ่งเล็งได้

ส่วนราคาจุดสูงสุดที่ 108 หยวน น่าจะหลุดจากการควบคุมของพวกนั้นไปแล้ว และเป็นผลมาจากการแห่ซื้อของนักลงทุนรายย่อยและรายใหญ่ในตลาด

ความคิดของลู่เหลียงโลดแล่นไปไกล เผลอแป๊บเดียว เขาก็สร้างฐานราคาหุ้นใหม่เสร็จเรียบร้อยแล้ว

ราคาหุ้น 8.75 หยวน ร่วงลง -4.55%

เขาถือครองหุ้น 65,000 กว่าล็อต ต้นทุนอยู่ที่ 9.5 หยวน ใช้เงินทุนไป 62 ล้านหยวน

หนึ่งล็อตขาดทุน 75 หยวน รวมขาดทุนในพอร์ต 4,897,000 หยวน

"ต้องกล้าเสีย ถึงจะได้กำไร ตอนนี้คงเชื่อแล้วสินะว่าฉันโดนสะบัดหลุดไปแล้ว"

ลู่เหลียงยิ้มมุมปาก งัดกลยุทธ์ 'ยอมเจ็บตัว' มาใช้ แกล้งทำเป็นทนรับแรงกดดันไม่ไหว ต้องยอมตัดใจขายขาดทุนหนีออกจากตลาด

แต่หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อกลับระมัดระวังตัวเกินคาด พวกเขายังไม่ยอมเดินหมากตาต่อไป

หลายวันต่อมาก็ยังคงเป็นเช่นนี้ ราคาหุ้นยังคงร่วงลงอย่างต่อเนื่อง ราวกับยังไม่เชื่อว่าลู่เหลียงถูกเขย่าหลุดออกไปแล้วจริงๆ

ลู่เหลียงก็ไม่รีบร้อน ล็อกหุ้นในพอร์ตไว้แน่น

อย่างน้อยก่อนที่ราคาหุ้นจะพุ่งทะยานไปถึง 30 หยวน

เขาจะไม่ออกแอ็กชันใดๆ ทั้งสิ้น

...

วันพฤหัสบดี หลังมื้อเที่ยง ลู่เหลียงได้รับคำเชิญไปตกปลาทะเลจากเมิ่งฉางคุน

[ตรวจสอบแล้ว ไม่มีข้อผิดพลาด!]

"บ่ายสองออกเดินทางเหรอ? ได้เลยครับ!"

ยุ่งมาเกือบครึ่งเดือน

มีอุปสรรคบ้างประปราย แต่ในที่สุดก็สร้างฐานหุ้นสำเร็จเสียที

ลู่เหลียงกำลังคิดจะให้รางวัลตัวเองด้วยการพักผ่อนสักหน่อย และก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธคำเชิญของเมิ่งฉางคุน

พอคิดได้ว่าตอนบ่ายมีนัดเรียนพิเศษกับซูหว่านอวี้ เขาก็โทรไปบอกเธอว่าวันนี้ไม่ต้องเข้ามา

เขานัดเรียนวันละหนึ่งถึงสองคาบทุกวันธรรมดา คอร์ส 20 คาบที่จองไว้ตอนแรกก็ใกล้จะหมดแล้ว

ก่อนจะออกจากตึกไปกับเมิ่งฉางคุน ลู่เหลียงสั่งให้เฉินจินฉุนจองคอร์สเรียนเพิ่มอีก 50 คาบ

เหตุผลหลักคืออยากเรียนภาษาอังกฤษต่อ เมื่อวานซูหว่านอวี้เพิ่งทดสอบเขาไป ลู่เหลียงสอบได้ 99 คะแนน ถ้าคะแนนเต็มคือ 100 เขาก็คงเรียนจบหลักสูตรได้สบายๆ แต่ประเด็นคือคะแนนเต็มมัน 710 คะแนนต่างหาก

ข้อสอบภาษาอังกฤษระดับ 4 (CET-4) ของประเทศ

อย่างน้อยต้องได้ 425 คะแนนถึงจะถือว่าสอบผ่าน

เรื่องสานสัมพันธ์ถือเป็นผลพลอยได้ ถ้าได้ก็ดี ไม่ได้ก็ไม่ซีเรียส เพราะซูหว่านอวี้เป็นคนใช้เวลาทำความรู้จักนาน

ต่อให้เรียนกันมา 20 คาบแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ยังเป็นแค่เพื่อนธรรมดา ยังไม่สนิทกันเท่าไหร่

แต่ตอนนี้ นอกจากเรื่องเรียนแล้ว พวกเขาก็เริ่มคุยเรื่องสัพเพเหระกันบ้าง อย่างเช่น เขารู้ว่าซูหว่านอวี้ยังไม่มีแฟน และที่เธอเศร้าไปเมื่อคราวก่อน ก็เป็นเพราะทะเลาะกับเพื่อนสนิท

...

บ่ายสองโมง อากาศแจ่มใส แสงแดดสาดส่อง

อุปกรณ์ตกปลาทะเลของเมิ่งฉางคุนมีพร้อมสรรพ ตรงข้ามกับลู่เหลียงที่มาแต่ตัวเปล่าๆ ไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย

ทั้งสองจึงตัดสินใจแวะร้านขายอุปกรณ์ตกปลาก่อน ลู่เหลียงควักเงินแสนกว่าหยวนซื้ออุปกรณ์ตกปลามาครบชุด

ไม่เน้นซื้อของที่ถูกใจ แต่เน้นซื้อของแพงเข้าไว้

สไตล์นักเรียนหลังห้องที่มีอุปกรณ์เครื่องเขียนครบมือแต่เรียนไม่เก่ง

ก่อนจะไปที่ท่าเรือ ลู่เหลียงยังแอบคิดในใจว่า จะมีเชิญสาวๆ สวยๆ มาร่วมทริป แล้วต้องยึดมือถือก่อนขึ้นเรือหรือเปล่านะ

จะได้เล่นเกมรูเล็ตต์รัสเซีย ปาร์ตี้เรือนร่าง หรือกิจกรรมปาร์ตี้สุดเหวี่ยงอื่นๆ โดยเอาเรื่องตกปลามาบังหน้า

แต่สุดท้าย เขาก็คิดมากไปเอง

เรือยอชต์สองชั้นครึ่ง มีผู้หญิงอยู่บนเรือแค่คนเดียว แถมยังเป็นคุณป้าแม่ครัวอีกต่างหาก

เมิ่งฉางคุนให้เหตุผลว่า ผู้หญิงขึ้นเรือก็มีแต่อ้วกแตกอ้วกแตน ไม่ได้ช่วยอ่อยเหยื่ออะไรเลย เห็นหน้าซีดๆ แล้วก็พานจะหงุดหงิดเปล่าๆ วันนี้ตั้งใจมาตกปลากันแบบจริงจังต่างหาก

ลู่เหลียงรู้สึกหมดสนุกขึ้นมาทันที

แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้หันหลังกลับก็ไม่ได้

บ่ายสามโมง เรือออกเดินทาง แล่นไปหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ก็ถึงจุดตกปลาจุดแรก

พวกเขาตกปลาซาร์ดีนและปลาจวดเหลืองมาทำเป็นเหยื่อก่อน พอตกค่ำก็ออกไปทะเลน้ำลึกเพื่อตกปลาโอและปลาทูน่า

ปลาทะเลตัวใหญ่หนักหลายสิบชั่ง (1 ชั่ง = 0.5 กิโลกรัม) ออกแรงดิ้นอยู่ในน้ำด้วยแรงมหาศาลเป็นร้อยชั่ง ต้องใช้เวลาสู้กับมันเป็นสิบๆ นาที ได้เหงื่อไม่ต่างจากไปฟิตเนสเลยทีเดียว

ดึกดื่นค่อนคืน ก็ย้ายไปบริเวณที่มีปลาดาบชุกชุม ปลาดาบเกล็ดเงินแวววาวถูกตกขึ้นมาได้ทีละตัวสองตัว สับเป็นท่อนๆ แล้วทอดน้ำมัน รสชาติหวานอร่อยสุดๆ

จากตอนแรกที่รู้สึกเบื่อ ลู่เหลียงก็เริ่มติดใจจนไม่อยากกลับ เขาตกหลุมรักการตกปลาทะเลเข้าเต็มเปา รองจากการตีเทนนิสเลยทีเดียว

กว่าจะกลับถึงเซี่ยงไฮ้ก็ปาเข้าไปเช้ามืดของอีกวัน

ทั้งสองคนแวะไปที่คลับสุขภาพเช่อซาน อบซาวน่า นวดตัว เพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้ามาทั้งวัน

สามวันทำการต่อมา หุ้นเท่อลี่เอร่วงทะลุ 8 หยวน หลี่เจี้ยนหลินและอู๋จวิ้นเล่อก็มั่นใจแล้วว่าลู่เหลียงถูกเขย่าหลุดไปแล้ว

ปลายเดือนมิถุนายน พวกเขาก็เริ่มลงมือตามแผน ทั้งสองฝ่ายใช้บัญชีซื้อขายรวมกัน 24 บัญชี ทยอยกว้านซื้อหุ้นในตลาด

ปริมาณการซื้อขายในช่วง 7 วัน คิดเป็นครึ่งหนึ่งของปริมาณการซื้อขายทั้งหมด รายย่อยเทขายเท่าไหร่ พวกเขาก็รับซื้อไว้หมด

วันที่ 5 กรกฎาคม ทั้งสองบัญชีถือครองหุ้นรวมกันคิดเป็น 9.5% ของหุ้นหมุนเวียนในตลาด ซึ่งเกือบจะถึงเกณฑ์ที่ต้องเปิดเผยข้อมูลการถือครองหุ้นต่อสาธารณะแล้ว

ตราบใดที่ผู้ถือหุ้นใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยของ ตลาดนี้ก็อยู่ในกำมือของพวกเขา สามารถควบคุมราคาหุ้นให้ขึ้นลงได้อย่างมีประสิทธิภาพ

พวกเขาใช้บัญชีหลายบัญชีในเครือข่าย โยนหุ้นสลับมือกันไปมา เพื่อสร้างภาพลวงตาว่าตลาดกำลังคึกคัก

ระหว่างวันที่ 5 กรกฎาคม ถึง 12 กรกฎาคม

เฉลี่ยปริมาณการซื้อขายในห้าวันทำการสูงถึง 500 ล้านหยวน

ราคาหุ้นพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง วันละเจ็ดแปดเปอร์เซ็นต์

แม้จะไม่ถึงกับชนเพดาน (Limit Up) แต่ก็ใกล้เคียง

ติดอันดับกระดานหลงหู่ปั่งหลายวันซ้อน

ดึงดูดนักลงทุนรายย่อยให้แห่เข้ามาซื้อตาม ส่งผลให้ราคาหุ้นพุ่งสูงขึ้นไปอีก

(จบตอน)